บทที่ 2921 การเตรียมการก่อนออกเดินทาง

ทุกคนมีความลับเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ในใจ ความลับของจี้หานยู่ยังไม่เคยบอกใคร นางมักจะรู้สึกว่าส่วนหนึ่งของความทรงจำในอดีตหายไป

ก่อนที่นางจะกลายเป็นนายแห่งเผ่าจี้ นางชื่อว่าหนิงหานยู่ และนางถูกรับเลี้ยงโดยตระกูลฉีของโลกะดาราอัมพรเทว ตามเหตุผลที่นางรู้ตอนอยู่ในตระกูลฉี นางถูกค้นพบในภูเขาหิมะ เมื่อนายแห่งตระกูลฉีพบนาง นางยังเป็นทารก บนร่างไม่มีผ้าห่อตัว แต่นางสามารถอยู่รอดได้ในภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะที่หนาวเย็นจัดโดยไม่หนาวตาย

ด้วยเหตุนี้นายแห่งตระกูลฉีในรุ่นนั้นจึงพบว่านางมีร่างกายที่พิเศษ ดังนั้นจึงพานางไปที่ตระกูลฉี

ตลอดมา นางใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและไม่เคยตามหาตัวตนของตัวเองเลย จนกระทั่งผ่านเรื่องพลิกผันมามากมาย นางได้พบกับหลัวซิว

นอกจากพ่อบุญธรรมของนางที่เสียไปหลายปีแล้ว สามารถพูดได้ว่าหลัวซิวและพี่ฉียู่หรงเป็นคนที่สำคัญที่สุดในหัวใจของนาง

เมื่อก่อนนางไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายกับผู้หญิงเป็นอย่างไร นางคิดอย่างไร้เดียงสาเสมอว่าตราบใดที่นางได้อยู่กับพี่ใหญ่ นางก็จะมีความสุขมาก

ต่อมา เหยียนเยว่เอ๋อร์ เหยียนซีโรว่และผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ปรากฏตัวขึ้นทีละคน ๆ และหลัวซิวมักจะออกไปคนเดียว ได้อยู่ด้วยกันน้อยห่างกันมากนัก นางพบว่าระยะห่างระหว่างนางกับพี่ใหญ่ไกลออกไปเรื่อย ๆ

ครั้งนี้ เมื่อหลัวซิวถามนางว่านางต้องการเป็นแดนผู้สูงส่ง ประมุขเต๋าหรือกลายเซียน นางตอบโดยไม่ลังเลว่านางต้องการกลายเซียน

เพราะมีเพียงกลายเซียนเท่านั้นที่จะสามารถติดตามอยู่ข้างๆพี่ใหญ่ได้ และมีเพียงกลายเซียนเท่านั้น นางจึงจะมีโอกาสแสวงหาคำตอบของตัวตนที่สับสนในใจของนาง

สำหรับเผ่าจี้ นางรู้สึกว่านางทำเพื่อเผ่าจี้เพียงพอแล้ว

“นังหนู อายุน้อยแต่กล้านัก”

หลัวซิวหัวเราะและยื่นมือออกไปขยี้ผมสีดำของยู่เอ๋อร์ สีหน้าของผู้อาวุโสของเผ่าจี้เหล้าคนที่อยู่ข้างๆ เขาไม่น่าดูเอามากๆ

แม้ว่าในอีกแบบนี้เผ่าจี้จะภักดีต่อหลัวซิว แต่ไม่ว่าอย่างไรจี้หานยู่ก็เป็นนายแห่งเผ่าจี้ แต่เขากลับขยี้ผมของนางราวกับว่านางเป็นเด็ก ซึ่งไม่เคารพต่อเผ่าจี้เกินไป?

แต่พวกเขาได้แต่คิดถึงเรื่องนี้อยู่ในใจ แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้าพูดออกมา

หลัวซิวไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มากนัก เพราะสำหรับเขาแล้ว ยู่เอ๋อร์และเสี่ยวจื่อต่างก็เป็นน้องสาวของเขา จะไม่เปลี่ยนแปลงเพราะตัวตนของพวกนาง

“เผ่าจี้เปลี่ยนเจ้าเผ่าอีกคนเถอะ”

หลัวซิวดึงยู่เอ๋อร์มานั่งข้างเขา ชำเลืองไปที่ผู้อาวุโสของเผ่าจี้ แล้วพูด

“เจ้าสำนักน้อย นี่ไม่เหมาะสมมั้ง?” สีหน้าจี้เสวียนคงเหมือนจะร้องไห้ทันที เขาเป็นคนเดียวในเผ่าจี้ที่สามารถคุยกับหลัวซิวได้

“ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสม ยู่เอ๋อร์อยู่ในเผ่าจี้จะถูกพวกเจ้าทำให้เดือดร้อนเท่านั้น” หลัวซิวส่ายหัว น้ำเสียงของเขาไม่ยอมให้ปฏิเสธและพูดว่า “เผ่าจี้ต้องการฟื้นฟูความรุ่งเรืองในอดีต สิ่งที่ขาดคือการสะสมของเวลาเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นวิชาการสืบทอดหรือวิชาพลังอมตะ ข้าสามารถเตรียมสิ่งที่ดีที่สุดให้พวกเจ้าได้”

หลัวซิวโบกมือห้ามคำพูดของจี้เสวียนคงที่อยากพูด ในขณะเดียวกันก็หันมือหยิบแหวนเก็บของออกมาและพูดว่า “นี่คือค่าชดเชยของข้าสำหรับเผ่าจี้ พวกเจ้าลองดูก่อนก็ได้”

“จ้าวหุบเขา เรา…”

พรสวรรค์ในผลการฝึกตนของจี้หานยู่มีความสำคัญต่อเผ่าจี้มาก จี้เสวียนคงและผู้อาวุโสคนอื่น ๆ รู้ชัดเจนว่าเป็นไปไม่ได้ที่เผ่าจี้จะพึ่งพาหลัวซิวทุกอย่าง หากต้องการสืบทอดต่อไป สิ่งที่สำคัญคือพวกเขาจะต้องพึ่งพาตนเอง

ดังนั้น จี้หานยู่จึงมักถูกมองว่าเป็นสมบัติของเหล่าผู้อาวุโส บางครั้งก็จงใจทำให้นางความสัมพันธ์ของนางกับหลัวซิวห่างเหินกัน และในชีวิตประจำวันก็ปลูกฝังความคิดให้นางว่าทุกอย่างควรอยู่ภายใต้ผลประโยชน์ของเผ่าจี้

สำหรับเหล่าจี้เสวียนคง ถ้าจี้หานยู่สามารถเติบโตขึ้นได้ในอนาคต อย่างน้อยนางก็จะเป็นแดนผู้สูงส่งคนหนึ่ง และอย่างน้อยเผ่าจี้ ก็สามารถกลับไปสู่ความรุ่งโรจน์อย่างบรรพบุรุษของพวกเขาเมื่อพวกเขายังมีชีวิตอยู่

แต่หลัวซิวไม่ให้โอกาสพูดแก่เหล่าผู้อาวุโสของเผ่าจี้ แค่เห็นเขาโบกมือ ขัดจังหวะสิ่งที่ผู้อาวุโสกำลังจะพูดและหยิบบางอย่างออกมาจากแหวนเก็บของด้วยมือของเขา

นี่คือมีดยาวที่มีแสงวาบอยู่ทั่วตัว มีฮู้ของธรรมดั้งเดิมอยู่บนใบมีดซึ่งเปล่งออร่าที่ลึกซึ้งและลึกลับของออร่าพลังเต๋าออกมา

“การสืบทอดหลักของเผ่าจี้วิถีดาบ และดาบนี้เรียกว่าอนัตตาสับมันเป็นดาบมหาดาบเทพเล่มหนึ่ง ในบรรดาอาวุธเทพมหาศักดิ์ก็เป็นชั้นนำเช่นกัน” น้ำเสียงของหลัวซิวฟังดูสงบ ราบเรียบ

“มหาดาบเทพ!?”

เหล่าผู้อาวุโสจี้เสวียนคงตกตะลึง ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นที่ไม่อาจปกปิดได้ ในอดีตที่รุ่งโรจน์ที่สุดของเผ่าจี้ ดาบแห่งเผ่าจี้ก็ไม่อาจเทียบกับดาบเทพอนัตตาสับเล่มนี้ได้เช่นกัน

หากมีดาบเทพนี้ สามารถใช้เป็นอาวุธที่อาวุธทักษาพันธุ์ได้ ตราบใดที่ไม่ทำให้ผู้แข็งแกร่งระดับประมุขเต๋าขุ่นเคือง ก็สามารถรับประกันการสืบทอดยาวนานได้แล้ว

“ข้าสัญญากับจี้จู่รุ่นก่อนว่าข้าจะนำพาเผ่าจี้ของพวกเจ้ากลับสู่ความรุ่งโรจน์และความเจริญรุ่งเรือง แต่ถ้าเผ่าจี้ของพวกเจ้าต้องการสืบทอดต่อไปจริงๆ พวกเจ้าก็ต้องพึ่งพาตัวเองอยู่ดี และสิ่งที่ข้าสามารถให้พวกเจ้าได้ก็คือโอกาสหนึ่ง!” หลัวซิวกล่าว

“เจ้าสำนักน้อย เผ่าจี้ของเราขาดนายไปไม่ได้...”

จี้เสวียนคงที่เป้นผู้นำผู้อาวุโสทั้งหมด พูดออกมาอย่างยากลำบาก ต่อต้านการล่อลวงของมหาดาบเทพได้

มหาดาบเทพเล่มหนึ่งก็ดีอย่างแน่นอน แต่อาวุธเทพที่แข็งแกร่งเช่นนี้ต้องมีคนควบคุมได้ถึงจะดี พูดง่ายๆ ก็คือในฐานะแดนผู้สูงส่งในอนาคต คุณค่าของจี้หานยู่นั้นมหาดาบเทพเล่มหนึ่งเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

“ผู้อาวุโสเสวียนคงอย่าโลภเกินไป”

หลัวซิวขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ต้องรู้ว่าถ้าข้าไม่พยักหน้าตั้งแต่แรก ยู่เอ๋อร์ก็จะไม่เป็นนายแห่งเผ่าจี้ นางเป็นน้องสาวของข้า ข้าสามารถให้นางเป็นจี้จู่ได้ก็สามารถให้นางกลับมาอยู่ข้างข้าได้ทุกเวลา ข้าพูดแบบนี้เจ้าเข้าใจไหม?”

แน่นอน หลัวซิวรู้ว่าพวกจี้เสวียนคงคนชราเหล่านี้กำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาไม่ต้องการให้ยู่เอ๋อร์อยู่ในเผ่าจี้อีกต่อไป มิฉะนั้นจะไม่มีอะไรนอกจากการสูญเสียพรสวรรค์ของยู่เอ๋อร์ไป

“แคร่ง!”