บทที่ 2935 รังสีสังหารที่น่าสะพรึงกลัว

“เจ้ากล้าฆ่าข้าหรือ?”

เห็นร่างคล้ายเทพปีศาจเดินมาหาทีละก้าว ๆ ตามสัญชาติญาณของตี้เทียนเจี๋ยจึงก้าวถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง โต๊ะและเก้าอี้ทั้งหมดที่อยู่ข้างหลังเขาล้มลงและส่งเสียงดังโครมคราม

“ข้าไม่ฆ่าเจ้าหรอก”

หลัวซิวก้าวเท้าเข้ามาจนถึงหน้าตี้เทียนเจี๋ย มีเพียงความเฉยเมยในสายตา ปราศจากอารมณ์แม้แต่น้อย เย็นชาและไร้ความปรานี

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ตี้เทียนเจี๋ยก็พลันทิ้งตัวลงกับพื้น ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดว่า “ดูเหมือนว่าเจ้าจะเป็นคนที่มีเหตุผลทีเดียว เจ้าคิดถูกแล้วที่จะไม่ฆ่าข้า เพราะพ่อของข้าเป็นผู้อาวุโสเผ่าดิน หากเจ้าฆ่าข้า ไม่ใช่แค่เจ้าเท่านั้นที่จะตาย แต่ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเจ้าก็จะต้องติดร่างแหไปด้วย เรียกว่าชีวิตจะเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย”

ตี้เทียนเจี๋ยดีใจมากที่ต้นกำเนิดของเขาได้ช่วยชีวิตเขาไว้อีกครั้ง เขาไม่ได้พูดอะไรแรงเกินไป เพราะเขารู้ดีแก่ใจว่าจะต้องยื้อผู้ชายตรงหน้าไว้ให้ได้ตราบเท่าที่ยังมีโอกาศ และเมื่อเขากลับไปที่เผ่าดิน ก็จะมีผู้แข็งแกร่งเผ่าดินที่สามารถกำจัดไอ้หนุ่มผู้นี้ได้

ขณะที่ตี้เทียนเจี๋ยกำลังคิดเกี่ยวกับการวางแผนของตัวเอง ความรู้สึกหายใจไม่ออกก็เกิดขึ้นทันที คอของเขาถูกบีบด้วยฝ่ามือเหมือนครีมเหล็ก

“เจ้า!……”

ตี้เทียนเจี๋ยดวงตาเบิกโพล่ง มองไปที่ชายหนุ่มในชุดดำตรงหน้าเขาด้วยความสยดสยอง เขาไม่เข้าใจว่าชายผู้นี้กำลังจะทำอะไร เขาบอกว่าเขาจะไม่ฆ่าตนไม่ใช่หรือ?

“ข้าคิดว่าเจ้าทำพลาดไปเรื่องหนึ่ง ข้าบอกว่าจะไม่ฆ่าเจ้า เพราะสำหรับข้าแล้ว การฆ่าเจ้าถือว่าถูกเกินไปสำหรับเจ้า”

รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าที่เย็นชา ผู้ชายคนนี้ทำชั่วมากี่หน หลัวซิวสามารถทำเป็นไม่สนใจได้ แต่เขากลับมีความคิดประสงค์ในตัวของเยว่เอ๋อร์ อาศัยเหตุผลเพียงเท่านี้ ก็สามารถมีอีกเป็นหมื่นเหตุผลแล้วที่จะไม่สามารถปล่อยเขาไปได้!

“ตายซะไอ้สวะ!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนด้วยความโกรธ จากนั้นของขลังตราประทับที่ส่องประกายไปทั่วทุสารทิศก็ปรากฏตัวขึ้นและทุบไปที่หัวของหลัวซิวอย่างแรง

เห็นได้ชัดว่าคนที่ทำการโจมตีคือเจ้าเมืองแสงดาว เขาพบว่าความสนใจทั้งหมดของอีกฝ่ายอยู่ที่ตี้เทียนเจี๋ย ดังนั้นเขาจึงคว้าโอกาสนี้เพื่อลอบโจมตี

“พวกเจ้าทุกคนสมควรตาย!”

ประกายเลือดส่องประกายในรูม่านตาของหลัวซิว เนื่องจากการหายตัวไปของเยว่เอ๋อร์ ทำให้เขาต้องระงับเจตนาฆ่าที่รุนแรงในใจของเขาไว้ในเวลานี้ เขาต้องการระบาย!

“ปัง!”

เขาโบกมือสะบัด ชนเข้ากับของขลังตราประทับจนระเบิดกลางอากาศ ผลที่ตามมาของพลังงานที่รุนแรงกวาดล้างออกไป ทำให้ทั่วทั้งโถงใหญ่ของตำหนักหลักเมืองถูกโจมตีจนสั่นไหวอย่างรุนแรง หากว่าไม่มีค่ายต้องห้ามคอยหนุน โถงใหญ่แห่งนี้คงค่ะพังทลายลงไปนานแล้ว

มือข้างหนึ่งบีบคอของตี้เทียนเจี๋ย ร่างของหลัวซิวหายไปในพริบตา เทเลพอร์ตมาอยู่ตรงหน้าของเจ้าเมืองแสงดาว นิ้วมืออีกข้างเหมือนดาบ และฟาดฟันออกไป

ทะยานเซียน!

เมื่อหลัวซิวลงมือก็ใช้พลังอมตะวรยุทธเซียนทันที แสงเซียนที่เปล่งประกายอยู่ระหว่างฝ่ามือของเขาปล่อยแสงเจิดจ้า ถึงแม้ว่าเจ้าเมืองแสงดาวกับหลัวซิวจะเป็นมหาจักรพรรดิยุทธ์วัฏจักรเก้าเหมือนกัน แต่พลังของทั้งสอง กลับไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลยแม้แต่น้อย

มีเลือดกระเซ็น ศีรษะที่ดวงตาเบิกโพล่งกระเด็นหลุดออกไป เลือดสาดไปทั่วทุกหนแห่ง เป็นที่น่าสยดสยองอย่างยิ่ง

เจ้าเมืองแสงดาว ตายแล้ว!

นับตั้งแต่หลัวซิวก้าวเข้ามายังโถงใหญ่ตำหนักหลักเมือง นี่เป็นมหาจักรพรรดิยุทธ์วัฏจักรเก้าคนที่สองแล้วที่ตายด้วยน้ำมือของเขา อีกทั้งยังเป็นการฆ่าด้วยการใช้เพียงกระบวนท่าเดียว!

“เจ้า…… เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่? หากเจ้าปล่อยข้าไปในตอนนี้ ข้า……”

เมื่อเห็นหลัวซิวได้สังหารเจ้าเมืองแสงดาวไปอีกคน ตี้เทียนเจี๋ยก็ขวัญเสียจนตะโกนโหวกเหวกออกมาเสียงดัง

“หนวกหู!”

หลัวซิวขมวดคิ้ว เสียงกรอบดังขึ้น เขาบีบคอตี้เทียนเจี๋ยไปในทันที

หลังจากนั้น ลูกไฟลุกโชนจากมือของหลัวซิว และเผาร่างของตี้เทียนเจี๋ยให้เป็นเถ้าถ่านในทันที

หลัวซิวยกมือขึ้นเพียงแค่คว้าช่องจิตดั้งเดิมของตี้เทียนเจี๋ยจากเปลวไฟ และยังมีแหวนเก็บของที่ถือเป็นของเขาอีก

“หลอมจิต!”

สีหน้าของหลัวซิวเย็นชาจนถึงขีดสุด อาณากำลังเซียนของเขาแผ่กระจายออกไป มันได้ผนึกคลุมทั่วทั้งปริภูมิของโถงใหญ่ตำหนักหลักเมืองเอาไว้อย่างสมบูรณ์

ในเวลานี้เขาได้ใช้พลังอมตะหลอมจิต เปลวเพลิงที่ไร้ที่สิ้นสุดปะทุขึ้นภายในอาณา ทุกสรรพสิ่งภายในเขตที่อยู่อาณาครอบคลุมจะถูกแผดเผา ดับสูญ!

เมื่อหลัวซิวกลายเป็นแสงออกไปจากเมืองแสงดาว ทั่วทั้งตำหนักหลักเมืองของเมืองแสงดาวต่างก็กลายเป็นซากปรักหักพัง แผ่นดินที่ถูกแผดเผา!

ในฐานะที่เป็นลูกหลานของผู้อาวุโสเผ่าดิน สถานะของตี้เทียนเจี๋ยไม่ธรรมดา หลัวซิวประเมินว่าตนน่าจะได้รับข้อมูลที่มีประโยชน์มากมายจากความทรงจำของเขา

ช่องจิตดั้งเดิมของตี้เทียนเจี๋ยมีตัวต้องห้ามชนิดพิเศษอยู่ มีความทรงจำบางส่วนที่ถูกตัวต้องห้ามผนึกเอาไว้ เห็นได้ชัดว่าน่าจะเป็นวิธีการบางอย่างที่สืบทอดมาจากเผ่าดิน ผนึกความทรงจำของการสืบทอดหลัก เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกขโมยโดยคนชั่วด้วยวิชามืดอย่างสืบค้นวิญญาณ