บทที่ 2957 อัคคีนิรันกาล

หลังจากเสียงดังโครมคราม จอมมกุฎเชียงฉู่ก็ถอยโซเซออกมา หน้าถอดสีเล็กน้อย มือทั้งสองข้างที่กำหอกอยู่สั่นเทาเล็กน้อย และมีเลือดไหลออกมาจากปาก

สำหรับประตูแห่งความตายสีดำ คนส่วนใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงนี้เพียงแค่เคยได้ยินมาว่า ตั้งแต่กลายเป็นเขตต้องห้ามแล้ว อย่างน้อยก็เป็นเวลากว่าสามสิบล้านปีแล้ว ที่ไม่มีใครกล้าบุกรุกเข้าไป

เมื่อครู่ จอมมกุฎใช้เพียงแค่หนึ่งกระบวนท่า แต่การโจมตีที่ส่งออกมาโดยรอบวิชาห้ามค่ายกลนั้น ก็ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บแล้ว พลังระดับนี้ เพียงพอที่จะสังหารมหาจักรพรรดิยุทธ์วัฏจักรเก้าขั้นสูงได้อย่างสบาย ๆ จึงไม่แปลกใจเลยที่หลายปีมานี้ ไม่มีใครบุกรุกเข้าไป

“คิดว่าจอมมกุฎซิวหลัวคงเห็นแล้วสินะ พลังที่อยู่โดยรอบวิชาห้ามค่ายกล เทียบเท่ากับการลงมือของผู้สูงส่งช่วงกลาง หากจอมมกุฎหลัวซิวมีผลการฝึกตนของผู้สูงส่งช่วงกลางอยู่ในครอบครอง ก็สามารถลองบุกเข้าไปดูได้”

จอมมกุฎคูมู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น แววตาสังเกตไปที่สีหน้าของหลัวซิว เพราะเขารู้สึกสงสัยจริง ๆ ว่า ผลการฝึกตนของจอมมกุฎซิวหลัวผู้นี้ อยู่ในแดนใดกันแน่

ถึงแม้อีกฝ่ายสามารถสังหารจอมมกุฎหุนเตาได้ ในเวลาเกือบเสี้ยววินาที ปกติแล้วมีเพียงผู้แข็งแกร่งระดับผู้สูงส่งช่วงกลางเท่านั้น ถึงจะมีความสามารถเช่นนี้ แต่คลื่นผลการฝึกตนที่แผ่กระจายออกมาจากตัวของคนผู้นี้ กลับไม่ถึงระดับผู้สูงส่งช่วงกลาง ดังนั้นจอมมกุฎคูมู่จึงลองหยั่งเชิงดู

หลัวซิวได้ยินคำพูดนี้ ก็แอบหัวเราะเยาะอยู่ในใจ ทำไมเขาจะไม่เข้าใจเจตนาของจอมมกุฎคูมู่ ? หากเขาพยักหน้าแล้วละก็ ขั้นต่อไปจอมมกุฎคูมู่จะต้องยุยงให้ตนเอง ไปบุกประตูแห่งความตายสีดำอย่างแน่นอน แต่ถ้าหากเขาส่ายหัว นั่นก็หมายความว่า ความแข็งแกร่งของผลการฝึกตนของเขา ยังไม่บรรลุถึงระดับผู้สูงส่งช่วงกลาง จอมมกุฎอีกฝ่ายทั้งสอง ก็จะมีความกล้าและความมั่นใจในการเผชิญหน้ากับตนเอง

ทว่า สุดท้ายแล้วบนโลกนี้ทุกอย่างก็ตัดสินกันด้วยความสามารถ สิทธิ์ในการตัดสินใจทั้งหมด อยู่ในมือของหลัวซิว ต่อให้จอมมกุฎคูมู่จะฉลาดแค่ไหน ก็ทำได้เพียงปล่อยให้เขาจูงจมูกเดินเท่านั้น

“ผู้เพื่อนยุทธ์คูมู่ล้อเล่นแล้ว ถึงแม้ข้าพอมีความสามารถอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับผู้สูงส่งช่วงกลางแล้วยังห่างชั้นอยู่” หลัวซิวพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“จอมมกุฎหลัวซิวถ่อมตัวเกินไปแล้ว สามารถสังหารจอมมกุฎหุนเตาในระยะเวลาเกือบเสี้ยววินาทีได้ ถึงแม้ความสามารถของจอมมกุฎหลัวซิวจะไม่ถึงระดับผู้สูงส่งช่วงกลาง แต่ก็ต้องใกล้เคียงอย่างแน่นอน ด้วยความสามารถเช่นนี้ การบุกเข้าไปในประตูแห่งความตายสีดำก็คงไม่มีปัญหา”

เห็นได้ชัดว่า ไม่ว่าหลัวซิวจะยอมรับหรือไม่ จอมมกุฎคูมู่ก็พยายามยุยงให้เขาบุกเข้าไปในประตูแห่งความตายสีดำที่อันตรายที่สุดอยู่ดี

“ข้าเองก็คิดเช่นนี้ แต่ข้าก็ต้องสังเกตการณ์ดูสักครู่ก่อน”

หลัวซิวพยักหน้า จากนั้นก็เดินตรงไปยังที่ตั้งของประตูแห่งความตายสีดำ

เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของหลัวซิว จอมมกุฎคูมู่และจอมมกุฎเชียงฉู่ก็หัวเราะเยาะขึ้นในใจ ในความเป็นจริงแล้ว ด้วยข้อมูลที่เขามีอยู่ พลังของวิชาห้ามค่ายกลประตูแห่งความตายสีดำ เทียบเท่ากับผู้แกร่งเลิศ แต่พลังตัวต้องห้ามที่จอมมกุฎเชียงฉู่กระตุ้นเมื่อครู่ อยู่เพียงแค่ระดับผู้สูงส่งช่วงกลางเท่านั้น เพราะจอมมกุฎเชียงฉู่มีแนวคิดในการรักษาระยะห่าง

ประตูแห่งความตายสีดำมีลักษณะพิเศษอยู่หนึ่งอย่าง นั่นก็คือยิ่งอยู่ใกล้ประตูบานนั้นมากเท่าไร พลังของวิชาห้ามค่ายกลก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น !

เห็นได้ชัดว่า จอมมกุฎเชียงฉู่ไม่ได้เป็นพวกบุ่มบ่ามไร้สมองอย่างที่เขาแสดงออกมา

และถ้าหากจอมมกุฎหลัวซิวบุกเข้าไปในประตูสีดำแห่งความตาย แล้วได้รับบาดเจ็บสาหัสขึ้นมา จอมมกุฎคูมู่และเชียงฉู่ทั้งสอง จะต้องลงมือกำจัดเขาในทันทีอย่างแน่นอน

หากอีกฝ่ายสามารถถอยร่นกลับมาได้อย่างปลอดภัย เช่นนั้นจอมมกุฎทั้งสอง ก็จะต้องประเมินความสามารถของจอมมกุฎหลัวซิวใหม่อีกครั้ง

ตั้งแต่ที่ทุกคนเข้ามาในวังเวิ่นเทียนพร้อมกัน จอมมกุฎคูมู่และเชียงฉู่ทั้งสอง ก็แอบหยั่งเชิงหลัวซิวอย่างลับ ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า แน่นอนว่าลูกไม้ตื้น ๆ เช่นนี้ไม่อาจตบตาหลัวซิวได้ เพียงแต่เขาขี้เกียจสนใจเท่านั้น

วิชาห้ามค่ายกลของวังเวิ่นเทียน ถึงแม้ยังมีพลังไม่ถึงระดับเซียน แต่ในแง่ของลำดับขั้น ถือได้ว่าอยู่ในระดับหนึ่งของเซียนอย่างแน่นอน บางทีอาจสึกกร่อนไปตามกาลเวลาที่ยาวนาน ทำให้ค่ายกลที่เดิมทีมีพลังในระดับเซียนค่อย ๆ อ่อนแอลง เช่นนี้จึงทำให้คนรุ่นหลังได้รับโอกาสที่จะเข้าไปตามหากิ่งโยงพลังที่นี่ได้

ทว่า เส้นทางของค่ายกลยังคงเชื่อมโยงกัน ถึงแม้ยันต์ค่ายลายค่ายของที่นี่จะมีความลับที่ลึกซึ้งเกินไป ด้วยความสำเร็จในด้านค่ายกลของหลัวซิว แม้จะไม่อาจทำลายได้ แต่ก็ไม่ถึงขั้นดูไม่ออกแม้แต่น้อย

ตอนที่เขาจ้องเขม็งไปที่ประตูสีดำแห่งความตาย แววตาของเขาก็อยู่ในสถานะว่างเปล่า วิถีไร้ลักษณ์โคจรแล้ว อนุมานว่าลายค่ายวิชาห้ามค่ายกลโดยรอบประตูบานนี้ รวมไปถึงลายค่ายจำนวนนับไม่ถ้วน รวมกันกลายเป็นฮู้เซียน

ก่อนหน้านี้เคยบอกแล้วว่า หลังจากที่การฝึกตนวิถียุทธ์บรรลุถึงระดับเซียนแล้ว พลังธรรมก็จะสะท้อนออกมาตามการทำงานของฮู้เซียน วิถีค่ายกลก็เช่นเดียวกัน จะก้าวข้ามขอบเขตของลายค่าย รวมกันกลายเป็นยันต์ค่าย

หลังจากการอนุมาน หลัวซิวก็แสยะยิ้มมุมปากออกมา เพราะเขาค้นพบเครื่องจักรสังหารในวิชาห้ามค่ายกล ที่ก่อตัวขึ้นจากพลังแห่งความตายนี้แล้ว

พลังแห่งความตายสีดำ กลายเป็นวิชาห้ามค่ายกล รวมตัวกันจนกลายเป็นประตูสีดำแห่งความตาย ตัวต้องห้ามนี้แบ่งได้เป็นสามชั้น

ชั้นนอกสุด มีพลังเทียบเท่าผู้สูงส่งระดับกลาง ชั้นที่คือผู้สูงส่งช่วงปลาย และหากเป็นชั้นที่สาม ก็เทียบเท่าถึงระดับผู้แกร่งเลิศ

มีแค่ฝ่าด่านตัวต้องห้ามทั้งสามชั้นเข้าไปได้ จึงจะเดินไปถึงด้านหน้าของประตูแห่งความตาย จากนั้นก็บุกเข้าไป แต่หลังจากบุกเข้าไปแล้วยังมีอันตรายอื่น ๆ รออยู่อีกหรือไม่ เรื่องนี้ก็ไม่อาจรู้ได้

หลัวซิวรู้แผนการของพวกคูมู่และเชียงฉู่ทั้งสอง ดังนั้นเขาไม่มีทางบุกเข้าไปในประตูสีดำแห่งความตายต่อหน้าพวกเขาทั้งสองคนเด็ดขาด

คูมู่และเชียงฉู่ทั้งสองรออยู่นาน แต่กลับเห็นเพียงจอมมกุฎซิวหลัว จ้องมองประตูแห่งความตายนั้นอย่างใจลอย โดยไม่ได้บุกรุกเข้าไป จึงอดไม่ได้ที่จะหันมองหน้ากันและขมวดคิ้ว

“จอมมกุฎซิวหลัวสังเกตการณ์ไปถึงไหนแล้ว ?”

จอมมกุฎเชียงฉู่อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาหนึ่งประโยค ในความคิดของเขา จอมมกุฎหลัวซิวผู้นี้สังเกตการณ์นานเกินไปแล้ว หรือว่าเขาจะมองอะไรบางอย่างออก ?

“ข้ายังต้องสังเกตการณ์ให้ละเอียดอีกหน่อย ทั้งสองท่านไม่ต้องรอข้าแล้ว พวกท่านเข้าไปทางประตูแห่งความเป็นก่อนเถอะ” หลัวซิวตอบเบา ๆ หนึ่งประโยค

ได้ยินดังนั้น คูมู่และเชียงฉู่ทั้งสองก็รู้ว่าอีกฝ่ายจงใจ เห็นได้ชัดว่ามกุฎหลัวซิวผู้นี้ไม่ได้โง่ กังวลว่าตอนที่ตนเองกำลังบุกเข้าไปในประตูแห่งความตาย จะถูกพวกเขาทั้งสองลอบโจมตีจากทางด้านหลัง

ในเมื่อทุกคนต่างเข้าใจถ่องแท้แล้ว จะมัวเสียเวลาอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ จอมมกุฎทั้งสองจึงรวบรวมสมุน และเริ่มทำลายตัวต้องห้ามของประตูแห่งความเป็น

ต่างกับฝั่งของประตูแห่งความตาย ตัวต้องห้ามของประตูแห่งความเป็น ทำหน้าที่ป้องกันเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ตัวต้องห้ามใด ๆ ก็ตาม ขอเพียงได้รับการโจมตีอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดก็ต้องแตก เพียงแต่มีข้อแตกต่างที่ว่า หากยิ่งมีความสามารถที่แข็งแกร่งมากเท่าไร ความเร็วในการทำลายตัวต้องห้ามก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

“นี่ดูจะแตกต่างกันมากไปหน่อยนะ ?”