บทที่ 2973 ผู้อาวุโสในหอดาบ

นับตั้งแต่มกุฎศักดิ์สิทธิ์บรรพอัคคีปรากฏตัวขึ้นในมิติสมรภูมิกู่ไท่ สถานการณ์บนโลกสวรรค์ก็อยู่ในความสับสนวุ่นวายมาโดยตลอด

ตอนนี้ เปลวไฟแห่งสงครามได้แผ่ขยายออกไปนอกมิติสมรภูมิกู่ไท่ และรูปแบบของโลกสวรรค์ได้ก่อให้เกิดกองกำลังทั้งสามแข็งแกร่งเท่าเทียมกัน

กองกำลังหลักทั้งสามนี้คือวังนภาสิบสองที่นำโดยเผ่าฟ้า แดนเทวบรรพอัคคีและแหล่งสถานตรีภพ

ในเผ่าฟ้ามีมกุฎเต๋าเทียนชูเฝ้าอยู่ ซึ่งเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ทั้งมกุฎศักดิ์สิทธิ์บรรพอัคคีและบรรพยักษ์ตรีภพต่างก็ไม่ใช่คู่ต่อสู่ที่ง่ายดาย ทั้งสองคนนี้ที่อยู่มาเนิ่นนานได้ฟื้นคืนความแข็งแกร่งแล้ว แต่ละคน มีผลการฝึกตนของประมุขเต๋าช่วงปลาย และพวกเขาล้วนเป็นประมุขเต๋าช่วงปลายชั้นยอด

มกุฎเต๋าเทียนชูมีแดนที่สูงมาก แต่ในบรรดามกุฎเต๋า เขาสามารถถูกมองว่าอยู่ในธรรมดาเท่านั้น หากต่อสู้กันแบบตัวต่อตัว เขาสามารถบดขยี้มกุฎศักดิ์สิทธิ์บรรพอัคคีและบรรพยักษ์ตรีภพคนใดคนหนึ่งได้อย่างง่ายดาย แต่ถ้าสองคนนี้ร่วมมือกัน มกุฎเต๋าเทียนชูก็ทำอะไรไม่ได้

เมื่อหลัวซิวมาถึงแผ่นดินโลกสวรรค์ เขามีความเข้าใจเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันเล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้เขางงงวยคือ เหตุใดมกุฎเต๋านอกนภาถึงไม่ต่อสู้?

อาศัยพลังของมกุฎเต๋านอกนภาและมกุฎเต๋าเทียนชูสองคนนี้ ไม่น่าจะเป็นเรื่องยากที่จะสังหารมกุฎศักดิ์สิทธิ์บรรพอัคคีและบรรพยักษ์ตรีภพ เหตุใดถึงมีทางตันเช่นนี้เกิดขึ้นมาได้?

หลัวซิวไม่ค่อยเข้าใจเกมระหว่างมกุฎเต๋าและเขาไม่สามารถแยกออกมาได้ว่าใครเป็นศัตรูและใครเป็นพันธมิตร

เมื่อเผชิญกับผลประโยชน์ที่แน่นอน ไม่มีพันธมิตรที่แท้จริง แม้แต่คนที่ใกล้ชิดที่สุด และเพื่อนที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันก็อาจไม่สามารถต้านทานการทดสอบของผลประโยชน์ที่แท้จริงได้

และสำหรับเหล่ามกุฎเต๋า ผลประโยชน์ที่แท้จริงนี้คือโอกาสที่จะได้กลายเซียน!

หลัวซิวส่ายหัวและวางความคิดที่ไม่เกี่ยวข้องเหล่านี้ออกไป หลัวซิวสุ่มเข้าไปในเมืองที่มีนักยุทธ์มารวมตัวกันมากมายก็สามารถซื้อแผนที่ม้วนหยกที่ค่อนข้างเรียบง่ายได้

หากเป็นแผนที่โดยละเอียดของแผ่นดินโลกสวรรค์ทั้งหมด แน่นอนว่าจะไม่สามารถซื้อได้จากสถานที่ทั่วไป แต่ถ้าหลัวซิวแค่ต้องการรู้ว่าหอมกุฎดาบอยู่ที่ไหนและทิศทางใด นี่ไม่ใช่เรื่องความลับ และค่อนข้างได้รับมาอย่างง่ายดาย

เมื่อรู้ที่ตั้งของหอมกุฎดาบแล้ว หลัวซิวก็เลิกเสียเวลา และในเวลาไม่ถึงสามวัน เขาก็มาถึงสถานที่ใกล้กับหอมกุฎดาบ

หอมกุฎดาบเป็นหอคอยจริง ๆ และเป็นหอคอยหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้หอคอยนี้แตกต่างออกไปก็คือมันเป็นหอคอยที่สร้างจากดาบทั้งหมด และทุกส่วนของการหล่อของหอคอยนี้คืออาวุธดาบ ยาวหรือสั้น กว้างหรือแคบ หรือโค้งหรือตรงในรูปทรงต่างๆ

หอคอยนี้เรียกว่าหอมกุฎดาบและด้วยหอมกุฎดาบนี้เป็นศูนย์กลาง พื้นที่หนึ่งแสนลี้เป็นของขอบเขตธรณีสำนักของหอมกุฎดาบ

แต่ในหอมกุฎดาบมีศิษย์ไม่มากนัก ดังนั้นจึงมีเพียงตำหนักและห้องใต้หลังคาบางแห่งเท่านั้นที่สร้างขึ้นมาใกล้กับหอมกุฎดาบ และพื้นที่อื่น ๆ เป็นพื้นที่ว่างเปล่าที่ไม่มีมนุษย์คนใดอยู่

แม้ว่าพื้นที่ขนาดใหญ่จะว่างเปล่า แต่หอมกุฎดาบก็ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามา คนกลุ่มนี้ที่ฝึกฝนวิถีดาบเท่านั้นนั้นต่างก็หวาดระแวงและเย็นชามาก สังหารทุกคนที่เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาติให้เข้ามา

อย่างไม่ให้โอกาสอธิบาย

พื้นที่ต้องห้ามส่วนใหญ่สำหรับคนทั่วไป หลัวซิวรู้สึกราวกับว่าเขาได้เข้าไปในดินแดนที่ไม่มีใครอยู่ แม้ว่าเขาจะมาถึงหน้าหอมกุฎดาบแล้ว ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าเขาบุกเข้ามา

“หอมกุฎดาบนี้ไม่ธรรมดาเลย”

หลัวซิวมองขึ้นไปที่หอมกุฎดาบนี้และเขารู้สึกถึงห้วงดาบสูงสุด ในห้วงดาบมีวิถีธรรมเวชแห่งดาบถึงระดับที่สูงมาก ถ้าเขาไม่สามารถทำความเข้าใจวิถีเซียนไร้ลักษณ์ เขาก็จะไม่มีความรู้สึกนี้ด้วยซ้ำ

“เจ้าคือใคร?”

ทันใดนั้น มีเสียงดังมาจากด้านหลัง และสตรีคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องใต้หลังคาที่ใกล้กับหอมกุฎดาบ

สตรีคนนี้แต่งกายด้วยชุดสีขาว ท่าทางงดงาม นางดูอายุประมาณสามสิบปีและมีรูปร่างหน้าตาที่สวยงามนัก แต่ดวงตาของนางซึ่งสุกใสราวกับดวงดาว ดูเหมือนจะสามารถมองทะลุทุกสิ่งในโลกได้ มีความคมเล็กน้อย

ในขณะนี้ นางจ้องแผ่นหลังของหลัวซิวด้วยสายตาระแวดระวัง ในฐานะจอมดาบรุ่นนี้ของหอมกุฎดาบ นางไม่รู้สึกว่ามีคนบุกเข้ามา ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนตรงหน้านางไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

ถ้านางไม่บังเอิญออกมาจากการฝึกตน ยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมาทำเรื่องอะไรที่นี่

“ไม่สำคัญว่าข้าจะเป็นใคร จริงๆแล้ว ข้าไม่มีความมุ่งร้ายต่อหอมกุฎดาบของพวกเจ้า”

หลัวซิวหันกลับมาอย่างช้า ๆ และสายตาของเขาก็จับจ้องไปที่สตรีในชุดขาวที่อยู่ข้างหลังเขา เขารู้ตัวตนของอีกฝ่ายแล้ว เจ้าแห่งหอมกุฎดาบ จอมดาบหวูฉ่าง จากความผันผวนของผลการฝึกตนที่เล็ดลอดออกมาจากร่างของอีกฝ่าย!

“เจ้าบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ต้องห้ามของหอมกุฎดาบของข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วบอกข้าว่าเจ้าไม่ได้มีเจตนาร้าย เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อไหม?”

สีหน้าจอมดาบหวูฉ่างเย็นชา และห้วงดาบที่ดุร้ายก็แทรกซึมอยู่ในร่างของนาง ซึ่งห่อหุ้มหลัวซิวโดยตรงในอาณาจักรห้วงดาบของนาง

“เชื่อหรือไม่นั้นเป็นเรื่องของเจ้า ข้ามาที่หอมกุฎดาบเพื่อพาคนๆ หนึ่งจากไป” หลัวซิวไม่สนใจเกี่ยวกับการกระทำของอีกฝ่าย แต่เพียงพูดคำพูดของเขาเอง

“เจ้าไม่วางหอมกุฎดาบของข้าไว้ในสายตามากเกินไปแล้ว” จอมดาบหวูฉ่างพูดเสียงเย็นและยกมือหยกขึ้นโบกทันที

บูม!

แสงดาบที่สว่างไสวแทงทะลุอนัตตา แม้ว่าผลการฝึกตนของจอมดาบหวูฉ่างจะอยู่ที่แดนผู้สูงส่งช่วงกลาง แต่พลังของการโจมตีที่นางทำด้วยคลื่นของดาบได้มาถึงระดับของแดนผู้สูงส่งช่วงกลางแล้ว

อย่างไรก็ตาม ด้วยดาบที่ทรงพลังอย่างยิ่งนี้ เมื่อแสงของดาบฟันออกไปห่างจากหลัวซิวเพียงร้อยเมตร แสงของดาบก็หยุดกะทันหัน และไม่สามารถเข้าใกล้หลัวซิวได้

“อาณาจักรรึ?”

จอมดาบหวูฉ่างขมวดคิ้วเล็กน้อยและทันใดนั้นดาบเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของนาง ดาบเล่มนี้ดูธรรมดา แต่เมื่อนางถือดาบเล่มนี้ ออร่าบนร่างนางก็เปลี่ยนไปทันที

หากเมื่อครู่นี้หลัวซิวรู้สึกว่าจอมดาบหวูฉ่างเป็นเพียงแดนผู้สูงส่งช่วงกลาง งั้นตอนนี้อีกฝ่ายที่ถือดาบอยู่ในมือก็ทำให้หลัวซิวรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งแดนผู้สูงส่งช่วงปลายชั้นยอดคนหนึ่ง

บูม!

จอมดาบหวูฉ่างฟันออกไปอีกครั้ง คราวนี้อาณาจักรไร้ลักษณ์ของหลัวซิวไม่สามารถเพิกเฉยต่อการโจมตีดังกล่าวได้อย่างไม่แยแสอีกต่อไป และอาณาจักร หนึ่งร้อยเมตรก็ฉีกออกจากกัน