บทที่ 300 พบคนจากตระกูลเหยียน

ตอนที่บินออกมาจากหอหย่งชาง ในหัวของหลัวซิว มีเพียงประโยคเดียวที่ลอยเข้ามา。

“ข้าให้หมด!”

ใกล้ ๆ กับหอหย่งชาง มีนักยุทธ์นับสิบคนวนเวียนอยู่แถวนี้อยู่แล้ว เงินรางวัลก้อนโตถึงสองแสนกองอยู่ตรงหน้า ทันใดนั้น หลายคนทนกับสิ่งล่อใจไม่ได้ และบินขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยใบหน้าดุร้าย มุ่งตรงเข้าไปหวังจะฆ่าหลัวซิว

มีคนชิงลงมือก่อนเหมือนระเบิดลูกใหญ่ถูกจุดขึ้น คนเลวมากมายรวบรวมความกล้า แม้กระทั่งปรมาจารย์ยุทธ์ฝึกจิตขั้นปฐมภูมิบางกลุ่มต่างก็มีความคิดว่าอาจจะเกิดปาฏิหาริย์ เข้าร่วมวงล้อมโจมตีหลัวซิว

ตัวสำนึกของเสิ่นหยวนหนานสังเกตเห็นฉากนี้ สีหน้านั้นเผยความตะลึกเล็กน้อย

“ฆ่า!”

เหลือบมองบรรดาผู้ที่พุ่งเข้ามาหาตน หลัวซิวค่อย ๆ เอ่ยปาก ควบคู่ไปกับเสียงของคำว่า "ฆ่า" ตัวสำนึกของเขามันกลายเป็นเงาดาบสีแดงเลือดและฟาดไปกลางอากาศ

พัฟ! พัฟ! พัฟ!…

ดาบสังหารประกอบด้วยตัวสำนึกแห่งห้วงยุทธ์ ทำให้นักยุทธ์ทุกคนที่ต่ำกว่าแดนราชายุทธ์ ในวินาทีที่ดาบถูกฟันออกไป ตัวหยั่งรู้ต่างก็ตกใจกระเจิดกระเจิง ผลการฝึกตนอยู่ในระดับต่ำกว่าฝึกจิตช่วงหลัง ตัวหยั่งรู้ของบางคนก็ได้แตกกระเจิง เสียงกรีดร้องดังขึ้น ร่างกายของเขาแตกออกเป็นหมอกเลือด

พบกับการล้อมโจมตีจากนักยุทธ์นับสิบ หลัวซิวยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน เพียงแค่ตัวสำนึกกวาดออกไป ก็มีผู้เสียชีวิตนับสิบราย ตายคาที่!

ฉากดังกล่าว ทำให้นักยุทธ์คนอื่น ๆ ตกใจถึงขีดสุด ต่างก็ชะงักงันไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า

อย่างไรก็ตาม ต่อหน้ารางวัลใหญ่ถึงสองแสน ก็มีคนมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ ปรมาจารย์ยุทธ์แดนฝึกจิตขั้นห้า20กว่าคน ล้อมหลัวซิวไว้ทั้งสี่ทิศ

ในที่มืด ปรากฏร่องรอยของราชายุทธ์ผู้แข็งแกร่งหลายคน ดูเหมือนจะกำลังมองหาเวลาที่ดีที่สุดที่จะลงมือ

“ทำไมไม่ลงมือล่ะ?”

หลัวซิวใช้สายตาเย็นชากวาดไปทั่วสี่ทิศ เพลิงมรณะสีดำโหมขึ้นรอบตัวเขา โหมกระหน่ำและสูงมากจนถึงสิบฟุต

“เพราะพวกเจ้าไม่ลงมือเสียที ล้อมข้าไว้เช่นนี้มันน่ารำคาญเกินไปที่”

เสียงยังไม่ทันตกถึงพื้น เงาของหลัวซิวหายตัวไปและพุ่งตรงไปที่ฝูงชน เผยโฉมหน้าของร่างผู้แข็งแกร่งระดับราชาร่างเนื้อยุทธ์ ไม่มีใครเป็นศัตรูของเขาเลย

ปรมาจารย์ยุทธ์ฝึกจิตทุกคน ไม่ถูกต่อยโดยตรง ก็แขนขาหัก เลือดสาดกระจายไปในอากาศ เมื่อใดก็ตามที่ร่างของหลัวซิวไปทางไหนก็ต้องมีเลือดสาดกระเซ็น พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่แสนทรมาน

ในเมือง ผู้คนหลายคนกำลังที่มองดูฉากนี้ที่เกิดขึ้นกลางอากาศ เพราะมันเป็นฉากที่บ้าและน่าตกใจอย่างมาก

นับจากวันนี้ไป ปรมาจารย์ยุทธ์ฝึกจิตแห่งเขตการปกครองโตว้ไห่จะหายไปครึ่งหนึ่งราวกับใบไม้ร่วง!

ที่ชั้นบนสุดของโรงเตี้ยมที่สูงที่สุดในเมือง กงซุนเชียนจีและชายในชุดผ้าทอคนหนึ่ง สายตาที่จดจ้องไปยังหอหย่งชางสั่นไหวเล็กน้อย มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่

โรงเตี้ยมที่รุ่งเรืองที่สุดแห่งนี้ เป็นกิจการของตระกูลกงซุน ยืนอยู่ชั้นบนสุด สามารถมองเห็นทั่วทั้งเมือง

“หลัวซิวคนนี้ พรสวรรค์สูงมากจริง ๆ ด้วย แต่เขาหยิ่งผยอง ไม่เห็นหัวคนอื่น เป็นเรื่องยากที่จะกลายเป็นอาวุธที่ยิ่งใหญ่ในท้ายที่สุด” ชายที่สวมชุดผ้าทอกำลังเล่นลูกปัดหยกสองเม็ดอยู่ในมือและพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ได้ยินมาว่า เมื่อเขาออกมาจากแดนปริศนาก็ก้าวล่วงสำนักเสวียนหยางกับราชวงศ์ตระกูลฝาน ตอนนี้ก็ยังจะยั่วยุพวกเราตระกูลเหยียนอีก ต่อให้มีอีกสิบชีวิต ก็ไม่พอ!”

ระหว่าสนทนา ชายในชุดผ้าทอหันไปมองกงซุนเชียนจีที่อยู่ด้านหลัง “ที่มาของเจ้าสำนักหอหย่งชาง หลินโยว่เทียน จริงตามที่เจ้าพูดหรือ?”

กงซุนเชียนจีโค้งคำนับเล็กน้อย เอ่ยด้วยความเคารพ “จริงที่สุด ชื่อเดิมของเขาคือเย่ซวน และเป็นชื่อจริงของหลินเจียเอ๋อร์ หรือก็คือเย่เจียเอ๋อร์ ไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ แต่เป็นหลานสาวของเขา”

“เศษซากของตระกูลเย่?”

ใบหน้าของชายในชุดผ้าทอเผยเจตนาฆ่า

เขตการปกครองโตว้ไห่ นอกหอหย่งชาง

ร่างของปรมาจารย์ยุทธ์ฝึกจิตแต่ละร่าง มันเหมือนว่าวที่เชือกขาดตกจากฟ้า เลือดสาดพุ่งกระจาย