บทที่ 3127 เทพบุตรภูตเซียน

การปรากฏตัวของตงฟางหยุนเซิงทำให้สีหน้าของหลัวซิวเย็นชาลง เขาเพิ่งออกมาจากโลกาแดนปริศนาของตระกูลดึกดำบรรพ์ จากนั้นก็ถูกอีกฝ่ายสกัดกั้นทันที

สิ่งนี้แสดงให้เห็นอย่างไม่ต้องสงสัยว่ามีผู้แจ้งเบาะแสคือคนจากโลกาแดนปริศนาของตระกูลดึกดำบรรพ์!

ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลดึกดำบรรพ์และเผ่าพันธุ์ภูตศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ดี หลังจากที่จักรพรรดิเซียนภูตศักดิ์สิทธิ์หายตัวไป แดนศักดิ์สิทธิ์ที่ได้เข้าร่วมโจมตีภูเขาภูตศักดิ์สิทธิ์รวมถึงตระกูลดึกดำบรรพ์ด้วย

หลังจากที่ เมี่ยวฮว๋า มารดาในชาติก่อนของหลัวซิวมรรคผลกลายเป็นจักรพรรดิเซียน นางก็เคยไปภูเขาภูตศักดิ์สิทธิ์ หากไม่ใช่เพราะมรดกที่จักรพรรดิเซียนของภูตศักดิ์สิทธิ์ทิ้งไว้ ภูเขาภูตศักดิ์สิทธิ์คงถูกทำลายไปในเวลานั้นแล้ว

หากให้เวลาที่เพียงพอก็คงไม่เป็นปัญหาสำหรับจักรพรรดิเซียนดึกดำบรรพ์ที่จะทำลายภูเขาภูตศักดิ์สิทธิ์ อย่างไรก็ตาม ไม่นานหลังจากที่นางมรรคผลกลายเป็นจักรพรรดิเซียน นางก็หายตัวไป เหลือเพียงคำพูดเพียงไม่กี่คำเท่านั้น บอกว่าจะไปเส้นทางเลิศล้ำ

มีข่าวลือว่าการหายตัวไปของจักรพรรดิเซียนและผู้แข็งแกร่งวิถีเซียนมากมายล้วนเกี่ยวข้องกับเส้นทางเลิศล้ำ

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะผ่านมาที่นี่” หลัวซิวจ้องไปที่ตงฟางหยุนเซิง

“ฮ่าฮ่า เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ เพราะคนตายรู้มากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์”

ตงฟางหยุนเซิงยิ้มอย่างไม่แยแส “อ้อใช่ ข้าลืมบอกเจ้าว่าพี่สาวของข้าเป็นเทพธิดาภูตเซียนของภูเขาภูตศักดิ์สิทธิ์ และข้าเป็นเทพบุตรภูตเซียนของภูเขาภูตศักดิ์สิทธิ์”

“บูม!”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ดาบเซียนที่มีรัศมีสีน้ำเงินเยือกแข็งก็ปรากฏขึ้นในมือของตงฟางหยุนเซิง

ดาบเซียนกวาดไปทั่ว ท้องฟ้าและโลกมืดลง ภูเขาและแม่น้ำสั่นสะเทือน แแสงเซียนสีฟ้าน้ำแข็งไม่มีที่สิ้นสุดแผ่กระจาย และทุกสิ่งถูกทำลายล้างด้วยแสงดาบ

“ฮึ่ม!”

ภาชนะติ่งปีศาจมังกรปรากฏขึ้นเหนือหัวของหลัวซิว และภูตติ่งปีศาจมังกรเปื้อนเลือดก็โผล่หัวออกมาและคำรามอย่างดุร้าย “เศษสวะแห่งเผ่าพันธุ์ภูตศักดิ์สิทธิ์!”

ครั้งหนึ่งมันเคยติดตามอยู่ข้างกายจักรพรรดิเซียนจิ่วโยว และเผ่าจิ่วโยวกับเผ่าพันธุ์ภูตศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นศัตรูกันอย่างแท้จริง

“ภาชนะติ่งปีศาจมังกร!”

ตงฟางหยุนเซิง รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ในฐานะเทพบุตร เขาครอบครองสมบัติเซียนสูงสุดไว้ในมือ แต่เขาไม่คาดคิดว่าในมือของคู่ต่อสู้จะมีภัณฑ์จักรพรรดิที่ดีกว่าสมบัติเซียนสูงสุด!

แม้ว่าอภัณฑ์จักรพรรดิธรรมดาจะไม่ดีเท่ากับมรรคผลภัณฑ์จักรพรรดิ แต่ก็เทียบไม่ได้กับเซียนสูงสุด

แสงดาบสีฟ้าเยือกแข็งเฉือนไปทั่ว ได้รับการคุ้มครองโดยภาชนะติ่งปีศาจมังกร หลัวซิวปลอดภัยดี เขายืนอยู่บนฟ้าโดยไม่ต้องกลัวใดๆ

“ดีมาก! เจ้าเป็นเพียงเซียนดิน แล้วกลับมีภัณฑ์จักรพรรดิอยู่ในมือ ดูเหมือนว่านี่ถูกกำหนดให้เป็นโอกาสของข้า และข้าควรจะได้มัน!”

หลังจากประหลาดใจ ตงฟางหยุนเซิงก็เงยหน้าขึ้นและหัวเราะอย่างดุเดือด ราวกับว่าภาชนะติ่งปีศาจมังกรอยู่ในความครอบครองของเขาแล้ว

“เต๋าภูตศักดิ์สิทธิ์!”

ตงฟางหยุนเซิงคำราม และแสงสีฟ้าเยือกแข็งที่ไม่มีที่สิ้นสุดก็ปกคลุมโลก จากนั้นเงาของยักษ์ก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า โดยถือดาบเซียนสูงสุดไว้ในมือ ด้วยพลังอันทรงพลังจนบดขยี้ความว่างเปล่าโดยรอบและทำลายล้างอย่างต่อเนื่อง

“ร่างศักดิ์สิทธิ์หวูจี๋!”

ลำแสงที่ไม่มีที่สิ้นสุดรวมตัวกันและเข้าสู่ร่างกายของ ตงฟางหยุนเซิง ปราณของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ในบรรดาหกเผ่าในยุคบรรพกาล แทบไม่มีใครสามารถแข่งขันกับวิถีแห่งหวูจี๋ของเผ่าพันธุ์ภูตศักดิ์สิทธิ์ได้ เผ่าพันธุ์ของพวกเขาสามารถฝึกฝนร่างศักดิ์สิทธิ์หวูจี๋และภูตเซียนหวูจี๋ได้!

บูม!

ตงฟางหยุนเซิง ฟันดาบของเขา ทำลายทุกสิ่งที่ขวางทางแสงดาบ ช่างแข็งแกร่งนัก

พลังของดาบนี้ทำให้สีหน้าของหลัวซิวเคร่งขรึม เขาใช้เคล็ดต้องห้ามหวูจี๋ไท่ซ่าง แสงสีทองทั่วร่างกายของเขาก็ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับว่ามันกลายเป็นเปลวไฟสีทองกระจายไปทั่วร่างกายของเขาเหมือนกับ เทพเจ้าแห่งสงครามสีทองกำลังจะมาถึงโลก!

“ร่างศักดิ์สิทธิ์หวูจี๋ของเผ่าพันธุ์ภูตศักดิ์สิทธิ์เปรียบเทียบกับร่างศักดิ์สิทธิ์หวูจี๋ของเผ่าไท่ซ่างของข้าจะเป็นอย่างไร?”

พวกเขาเป็นร่างศักดิ์สิทธิ์หวูจี๋เหมือนกันแต่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง อีกคนคือร่างภูตศักดิ์สิทธิ์หวูจี๋ และอีกคนคือร่างหวูจี๋ไท่ซ่าง

ตั้งแต่ยุคบรรพกาลจนถึงปัจจุบันมีการถกเถียงกันว่าใครคือร่างศักดิ์สิทธิ์หวูจี๋ที่ทรงพลังที่สุด บางคนบอกว่าเป็นจักรพรรดิเซียนไท่ซ่างที่สร้างเคล็ดต้องห้ามหวูจี๋ไท่ซ่างขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงมีร่างหวูจี๋ไท่ซ่าง และผู้คนจากเผ่าพันธุ์ภูตศักดิ์สิทธิ์มักจะเชื่อเสมอว่าร่างศักดิ์สิทธิ์หวูจี๋ของพวกเขานั้นเป็นของจริง

แต่ถ้าอนุมานตามเวลา ร่างศักดิ์สิทธิ์หวูจี๋น่าจะมาจากมือของจักรพรรดิเซียนไท่ซ่าง เพราะจักรพรรดิเซียนไท่ซ่างมรรคผลในยุคบรรพกาล ในขณะที่จักรพรรดิเซียนภูตศักดิ์สิทธิ์มรรคผลในยุคโบราณหลัง แล้วทำให้วิถีแห่งหวูจี๋ของเผ่าพันธุ์ภูตศักดิ์สิทธิ์สมบูรณ์แบบ

“บูม! บูม! บูม!...”

ในชั่วพริบตา ทั้งสองคนเริ่มการต่อสู้ที่ดุเดือดด้วยร่างศักดิ์สิทธิ์หวูจี๋อย่างนับครั้งไม่ถ้วน

ตงฟางหยุนเซิงโกรธเคืองใหญ่หลวง เพราะในฐานะที่เป็นเทพบุตรเผ่าพันธุ์ภูตศักดิ์สิทธิ์ ในเรื่องผลการฝึกตนนั้นมีจุดเด่นอันน่าสะพรึง แต่ทำไมถึงเอาชนะเซียนดินขั้นปฐมภูมิเผ่าไท่ซ่างไม่ได้ จุดๆนี้มันช่างทำให้เขารู้สึกอับอายยิ่งนัก

ผลการฝึกฝนของหลัวซิวนั้นไม่แข็งแกร่งเท่ากับของ ตงฟางหยุนเซิง แต่ภาชนะติ่งปีศาจมังกรนั้นแข็งแกร่งกว่าดาบเซียนสูงสุดในมือของอีกฝ่าย ดังนั้นการต่อสู้จึงไม่มีใครด้อยกว่าอยู่เสมอ แล้วยากที่จะเห็นผล

“ดูเหมือนว่าร่างศักดิ์สิทธิ์หวูจี๋เผ่าพันธุ์ภูตศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้าไม่ดีเท่ากับเผ่าไท่ซ่างของเรา เจ้าเป็นเซียนชั้นฟ้าขั้นสูงและข้าเป็นเพียงเซียนดินขั้นปฐมภูมิแต่เจ้าก็ต่อสู้กับข้าได้เท่าเทียมกัน!”

หลัวซิวเยาะเย้ยและพูดว่า “ถ้าผลการฝึกตนของข้าเท่ากับเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้าเหมือนฆ่าสุนัข!”

“เจ้าหาที่ตาย!”