บทที่ 3192 เบิกฟ้าสร้างโลก

ห้วงดารา ถูกทำลายจนกลายเป็นความว่างเปล่าจากการต่อสู้ระหว่างหลัวซิวและ ม่านเต๋อ

สิ่งที่เรียกว่าความว่างเปล่าคือความมืดที่ไม่มีอยู่ในอวกาศ แม้แต่ประมุขเต๋ามกุฎเต๋าก็ไม่สามารถอยู่รอดได้ในความว่างเปล่าเช่นนั้นเว้นแต่จะผู้แข็งแกร่งแดนเซียเช่น หลัวซิว

สำหรับแผ่นดินซิวหลัว มันไม่มีอยู่แล้ว โชคดีที่การตัดสินใจของยู่เอ๋อร์เกิดขึ้นได้ทันท่วงที ให้ต้วนคงพาคนในแดนศักดิ์สิทธิ์ซิวหลัวเข้าสู่ภัณฑ์เซียนปริภูมิแล้วจากไป

ยกเว้นเช่นม่านเต๋อ ด้วยผลการฝึกตนของต้วนคงและยู่เอ๋อร์ พวกเขาแทบจะไม่พบกับอันตรายใด ๆ ในโลกามนุษย์นี้

ดังนั้นหลัวซิวจึงไม่รีบไปหาพวกเขา

เขานั่งขัดสมาธิอยู่ในอนัตตา ขั้นแรกหยิบโอสถเซียนออกมาทานเพื่อฟื้นฟูโอสถเซียนที่สูญเสียไปและปรับสภาพของเขา

ในการต่อสู้กับม่านเต๋อ เขาใช้ไพ่ตายทั้งหมดและทุ่มกำลังทั้งหมด การต่อสู้ครั้งนี้กินเวลายาวนาน แม้ว่าจะมีโอสถเซียนสามารถต่อสู้ได้อย่างต่อเนื่อง จิตวิญญาณของเขาก็เหนื่อยล้ามาก

เพราะเมื่อต้องต่อสู้กับคู่ต่อสู้อย่างม่านเต๋อเขาจะต้องระมัดระวังอย่างมากอยู่ตลอดเวลา หากเขาทำผิดพลาดเขาอาจเป็นฝ่ายแพ้ที่ตายไป

เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ และอาการของหลัวซิวก็ค่อยๆ ฟื้นตัว

ไม่รู้ว่าเวลาไปนานแค่ไหน เขาก็ลืมตาขึ้นทันที

“หึ่ง!”

เขาโบกมือ ใช้ร่องรอยของธรรมเวชที่ลึกลับอย่างยิ่งออกไป และกฎของท่วงเซียนก็กลายเป็นอักษรรูนและเปล่งประกายออกมา

แสงเซียนที่เปลี่ยนไปตามเกณฑ์ธรรมเวชรวมตัวกันอยู่ข้างหลังเขาและกลายเป็นผังไท่จี๋

นี่คือผังไท่จี๋ของตระกลอนัตกาล แม้ว่าหลัวซิวจะไม่มีสายเลือดของตระกลอนัตกาล แต่เขาก็ต้องพึ่งพาวิการเปลี่ยนแปลงของไร้ลักษณ์ และความเข้าใจที่ลึกซึ้งที่เสวียนแท้ทิ้งไว้เพื่อให้ได้วิชาลับในการฝึกฝนวิถีไท่จี๋

ไท่จี๋แบ่งเป็นหยินหยาง เปลี่ยนแปลงความเป็นและความตาย วิชาลับมีสองวิชา หนึ่งคือไท่จี๋ลิขิต สองคือไท่จี๋ตรีภพ

สิ่งที่หลัวซิวกำลังเปลี่ยนแปลงในขณะนี้คือไท่จี๋อนัตกาลลิขิต เขาต้องการใช้พลังแห่งลิขิตเพื่อฟื้นฟูห้วงดาราที่ถูกทำลายจนกลายเป็นความว่างเปล่านี้

ทันใดนั้น แสงเซียนอันไม่มีที่สิ้นสุดก็เบ่งบานจากผังไท่จี๋ ที่ซึ่งแสงเซียนส่องประกาย ความว่างเปล่าก็ได้รับการซ่อมแซม และปริภูมิก็ถูกสร้างขึ้น ราวกับว่ามีบางสิ่งถูกสร้างขึ้นจากความว่างเปล่า

ทันใดนั้นหลัวซิวก็ตระหนักได้ว่าวิถีลิขิตนั้นมาจากความว่างเปล่า มันคือวิถีไร้ลักษณ์แห่งวิถีลักษณ์ไม่ใช่หรือ?

ไร้ลักษณ์ วิถีไร้เริ่มจากมีอยู่ไปสู่ความว่างเปล่า วิถีลักษณ์จากความว่างเปล่าไปสู่การมีอยู่

หากเกณฑ์ธรรมเวชสามารถเกี่ยวข้องกับระดับของกฎสูงศักดิ์ทั้งสามกฎ ทั้งหมดจะเชื่อมโยงถึงกัน เช่นเดียวกับเมื่อหลัวซิวสร้างไร้ลักษณ์ เวทย์ต้องห้ามหวูจี๋ของเขาเอง เขาได้รวมพลังของกฎสูงศักดิ์สามข้อ ลิขิต ตรีภพ วัฏสงสารเป็นหนึ่งเดียว

เมื่อนานมาแล้ว หลัวซิวเข้าใจว่าในตรีภพมีวัฏสงสาร ในวัฏสงสารมีลิขิต ในลิขิตสามารถสร้างตรีภพได้เช่นกัน

เดิมที เขาเพียงต้องการใช้พลังแห่งลิขิตเพื่อซ่อมแซมความว่างเปล่าของห้วงดารา แต่บังเอิญหลัวซิวกลับเข้าสู่การทำความเข้าใจลึกอีกครั้ง

โอกาสแห่งการทำความเข้าใจลึกนั้นหาได้ยาก และผู้แข็งแกร่งหลายๆ คนอาจไม่มีสักครั้งในชีวิต

ความว่างเปล่าได้รับการซ่อมแซมอยู่ตลอดเวลา และหลังจากที่ห้วงดาราที่กลายเป็นความว่างเปล่าได้รับการซ่อมแซมอย่างสมบูรณ์ หลัวซิวยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่ที่นั่น โดยไม่แสดงท่าทีว่าจะตื่นเลย

ออร่าท่วงเซียนของกฎสูงศักดิ์ทั้งสามแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา และผังไท่จี๋อนัตกาลด้านหลังศีรษะของเขาผังไท่จี๋ที่สองก็ปรากฏขึ้นทันที

ผังไท่จี๋ทั้งสองดูเหมือนจะเหมือนกัน แต่จริงๆ แล้วท่วงเซียนที่ซ่อนอยู่นั้นแตกต่างกัน หนึ่งคือลิขิต สองคือตรีภพ

ลิขิตถือกำเนิดตรีภพ จู่ๆหลัวซิวก็ยกมือขึ้น และห้วงดาราที่เพิ่งซ่อมแซมก็พังทลายอีกครั้งในทันที

แต่คราวนี้ ห้วงดาราที่แตกสลายไม่ได้กลายเป็นความว่างเปล่า แต่กลับพ่นตรีภพไม่รู้จบออกมาแทน

ในขณะที่ตรีภพเกิดขึ้น ความรู้สึกที่เข้าใจก็เข้ามาในใจของเขา และหลัวซิวก็ลืมตาขึ้นมา

ทันทีที่เขาลืมตา ดูเหมือนมีธรรมเวชมากมายไหลเข้ามาในดวงตาของเขา และวรยุทธ์คงกระพันอมตะที่สืบทอดมาจากสายเลือดลึกลับก็กระตุ้นด้วยตัวมันเอง ความรู้สึกของเลือดที่เต้นรัวกำลังจะเคลื่อนตัว!

"บูม!"

การเต้นของหัวใจที่แข็งแกร่งและทรงพลังมาจากหน้าอกของหลัวซิวและออร่ที่ดุร้ายก็แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา

"บูม!"

ทวยเทพสั่นสะเทือน ร่างกายของหลัวซิวก็พองขึ้น และเขาได้แสดงธรรมลักษณ์ฟ้าดินออกมา