บทที่ 3195 ความหมายคืออะไร?

ดวงจิตแท้ของนาง...

ผลการย้อนเวลากลับไปทำให้หลัวซิวอึ้งเป็นเวลานาน

แม้ว่ายังมีช่องจิตอีกครึ่งหนึ่งอยู่ในโลก ดังนั้น เขาจึงยึดมั่นในความหวังอันริบหรี่อยู่เสมอ เขารู้สึกว่าหวูชวงมีชีวิตอยู่

แต่ความจริงก็คือว่าในช่องจิตครึ่งหนึ่งนี้มีเพียงพลังวิญญาณและพรสวรรค์วิถีดาบเท่านั้น ทุกสิ่งเกี่ยวกับหวูชวงถูกทำลายล้างและไม่มีอยู่อีกต่อไป

บางทีหวูชวงอาจจะยังมีชีวิตอยู่ แต่มีชีวิตอยู่ในใจของเขาเท่านั้น

“ดวงจิตแท้ไม่มีอยู่แล้ว ยังมีความหวังอีกไหม?”

หลัวซิวหยิบช่องจิตครึ่งหนึ่งออกมาตั้งแต่ลู่เมิ่งเหยาตายไปก็มีแสงที่อ่อนมาก

เมิ่งเหยาก็ตายแล้ว และดวงจิตแท้ของนางก็ถูกทำลายล้างเช่นกัน

ในขณะนี้หลัวซิวรู้สึกว่าเขาไร้ความสามารถและทำอะไรไม่ได้ ความรู้สึกที่ไม่สามารถควบคุมโชคชะตาได้ทำให้เขาบ้าคลั่ง ทำให้เขาโกรธ และทำให้เขาอยากจะเป็นบ้า

เขาระงับอารมณ์ที่กระสับกระส่ายในใจและยังคงย้อนเวลากลับไปในวัฏสงสาร เขาต้องการค้นหาดวงจิตแท้ของเทียนหย่ง เขาอยากรู้ว่าเทียนหย่งไปที่ไหนแล้ว เหตุใดร่างของเทียนหย่งถูกฝังอยู่ในโลงศพคริสตัลแต่เขาถึงค้นหาดวงจิตแท้ของนางไม่พบ?

ไท่ซ่างฉิงตายไป ผู้สูงส่งในตำนานก็ถึงจุดจบ

สิ่งที่โลกไม่รู้ก็คือนี่คือเกมที่มกุฎเต๋าเล่น

หลังจากที่เทียนหย่งได้ยินข่าว นางก็เกือบจะเป็นลมราวกับถูกฟ้าผ่า

การต่อสู้ในช่วงปลายยุควัฏสงสาร พ่อของนางได้เสียชีวิต แต่นางไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อเริ่มต้นยุคมหาศักดิ์ คนที่นางรักมากที่สุดก็ตายไปเช่นกัน

เมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนาน อัจฉริยะและผู้แข็งแกร่งจำนวนนับไม่ถ้วนจะปรากฏตัวขึ้นในทุกยุคสมัย ไม่ว่าพรสวรรค์ของเจ้าจะน่าทึ่งเพียงใด ในที่สุดก็จะมีวันที่เหี่ยวเฉาไปเหมือนดอกไม้

ซึ่งแตกต่างจากจี้หวูชวงตรงที่เทียนหย่งเป็นลูกหลานของบรรพจารย์จักรภพ และไม่เคยเผชิญกับภัยพิบัติมากมาย

อย่างไรก็ตาม ข่าวการเสียชีวิตของไท่ซ่างฉิง ทำให้นางตกใจอย่างมาก ทำให้นางสับสนอย่างสิ้นเชิงและไม่สามารถมีสมาธิในการฝึกฝนได้เลย

ต่อมานางออกจากเผ่าภพและเดินผ่านทุกที่ที่ไท่ซ่างฉิงเคยปรากฏตัว

ระดับผลการฝึกตนของเทียนหย่งยังไม่ถึงระดับแดนประมุขเต๋า ดังนั้นไม่ว่าระดับผลการฝึกตนจะสูงแค่ไหน อายุขัยจะยาวแค่ไหน ในที่สุดก็จะตายในสักวันหนึ่ง

เมื่ออายุขัยของนางผ่านไป รูปร่างหน้าตาของนางก็มีชรามากขึ้น แต่นางก็รักษารูปลักษณ์ของนางให้อ่อนเยาว์เหมือนที่นางเคยเป็นสาวมากที่สุดโดยต้องเสียผลการฝึกฝนเป็นค่าตอบแทน

ส่งผลให้อายุขัยของนางผ่านไปเร็วขึ้น ในวันที่อายุขัยของนางหมดลงนางก็นอนอยู่ในโลงคริสตัลพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง

“พี่ฉิง ข้ามาหาพี่แล้ว...”

“ถ้าข้าหาพี่ไม่พบ พี่จะมาหาข้าไหม?”

“พี่ฉิง ข้าง่วงนอนจังเลย”

“...”

เมื่อนางหลับตาลง เทียนหย่งยังคงพึมพำกับตัวเอง ในขณะที่ลมหายใจแห่งชีวิตสิ้นสุดลง ตำหนักที่มีโลงศพคริสตัลก็ทะลุผ่านความว่างเปล่าและล่องลอยไปในจักรวาล

นางตั้งชื่อตำหนักแห่งนี้ว่าตำหนักเทวไท่ซ่างเทียนหย่ง ซึ่งเป็นการรวมกันของไท่ซ่างฉิงกับโจ้วเทียนหย่งสองชื่อนี้

“เด็กโง่”

หัวใจของหลัวซิวรู้สึกซาบซึ้งและสะเทือนใจเมื่อเห็น เขาก็จ้องมองไปที่เหตุการณ์นั้นตามรอยเวลา

ตามหลักแล้ว เทียนหย่งเสียชีวิตตามปกติหลังจากอายุขัยของนางหมดลง ในกรณีนี้ ดวงจิตแท้จะบินไปสู่วัฏสงสารอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปเป็นไปตามปกติ ด้วยการรับรู้กฎแห่งวัฏสงสาร ดวงจิตแท้ของเทียนหย่งจะบินเข้าไปในวัฏสงสาร

แต่ในวัฏสงสารในชาตินี้ ไม่มีดวงจิตแท้ของเทียนหย่ง...

“เพราะเหตุใด?”

“ไม่!...”

หลัวซิวตะโกน ดวงตาของเขาแดงก่ำ อารมณ์เริ่มสั่นคลอน และออร่าที่รุนแรงก็แผ่กระจายออกจากร่างกายของเขา

เขารู้สึกว่าเขามีมารในใจเกิดขึ้นในใจแล้ว และในขณะนี้ ภายใต้อิทธิพลของมารในใจ เขามีสัญญาณของการกลายเป็นปีศาจ

ในขณะนี้หลัวซิวเข้าใจแล้วว่าหลังจากที่อายุยืนยาวของเทียนหย่งหมดลง ดวงจิตแท้ของนางก็เข้าไปวัฏสงสารอย่างแน่นอน

แต่ในชาตินี้ เหตุผลที่ไม่มีดวงจิตแท้ของนางในวัฏสงสาร มีความเป็นไปได้เพียงทางเดียวเท่านั้น

ในวัฏสงสารการกลับชาติมาเกิดครั้งต่อๆมาของนางดวงจิตแท้ของนางสลายไปแล้ว...

บางทีการกลับชาติมาเกิดของนางในชาติบางชาติอาจเผชิญกับอันตรายร้ายแรงหรืออาจเป็นเพราะสาเหตุอื่น ๆ มากมาย