บทที่ 3206 สรรพวิชาล้วนมุ่งสู่เส้นทางเดียวกัน

“ภูตปีศาจบุกรุก?”

หลัวซิวหรี่ตาลง เมื่อเสียงที่ต่ำทุ้มสะท้อนมา จิตสำนึกเขาก็หวนกลับคืนสู่ร่างดั้งเดิม ภาพฉากของสงครามก็สลายหายไปเช่นกัน

นี่น่าจะเป็นข้อมูลที่เจ้าของโครงกระดูกทิ้งไว้ในป้ายบัญชาการ เพื่อย้ำเตือนคนรุ่นหลัง

เผ่าพันธุ์ปีศาจที่ด้านหลังมีปีกก็คือภูตปีศาจหรือ?

หลัวซิวไม่แน่ใจ ข้อมูลทั้งหมดที่เขาได้รับคลุมเครือเกินไป ไม่ละเอียดแต่อย่างใด ฉะนั้นจึงไม่สามารถนำข้อวินิจฉัยทั้งปวงมาคาดคะเนได้

เขาไม่ได้แตะต้องโครงกระดูกร่างนี้แต่อย่างใด เพราะนี่เป็นการแสดงความเคารพนับถือต่อผู้แข็งแกร่ง

ประสานมือทำท่าคารวะ จากนั้นเขาก็กำป้ายบัญชาการหยกเซียนชิ้นนี้ไว้ วางแผนที่จะไปสำรวจในสถานที่ต่าง ๆ ของป่าไม้แห่งนี้ต่อ

ทันใดนั้นเอง ก็มีความรู้สึกที่ร้อนแผดเผาสะท้อนออกมาจากป้ายบัญชาการหยกเซียนที่อยู่ในมือ หลัวซิวสัมผัสได้ว่าเหมือนสายพลังชีวิตเสี้ยวหนึ่งของตัวเองกำลังถูกป้ายบัญชาการหยกเซียนดูดกลืน

“หื้ม?”

หลัวซิวหยุดฝีเท้าลง ใช้จิตนึกคิด ทำการปิดผนึกพละกำลังของตัวเองเอาไว้ ทำให้ป้ายบัญชาการหยกเซียนที่อยู่บนมือไม่สามารถดูดกลืนได้อีก

“ของชิ้นนี้ไม่ปกติ”

มีความระแวดระวังเสี้ยวหนึ่งทะลุออกมาจากแววตาหลัวซิว เขาแค่คิดว่าป้ายบัญชาการชิ้นนี้คือของต่างหน้าของผู้แข็งแกร่งตนใดตนหนึ่ง ด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้สำรวจมันอย่างละเอียด

เขาปลดปล่อยตัวสำนึกออกไป แผ่สำรวจเข้าไปภายในป้ายบัญชาการ แต่กลับสัมผัสได้ถึงแรงต้านทานที่มากล้น

“มีตัวต้องห้าม!”

หลัวซิวหรี่ตาลง ภายในป้ายบัญชาการหยกเซียนมีตัวต้องห้ามที่ทรงพลัง อีกทั้งระดับของตัวต้องห้ามยังสูงมากด้วย ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถทลายได้

ทว่าอย่างไรเสียหลัวซิวก็เป็นนักค่ายเซียนตนหนึ่งอยู่ แถมฝีมือบนวิถีถ่ายก็ไม่ถือว่าต่ำด้วย เขาสามารถดูออกอยู่ว่าลายค่ายต้องห้ามที่สลักอยู่ในป้ายบัญชาการหยกเซียนคือลายค่ายที่ใช้ผนึกกดอัด!

“เหมือนจะมีอะไรบางอย่างถูกผนึกกดอัดอยู่ในหยกเซียน”

หลัวซิวครุ่นคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน จู่ ๆ เขาก็นึกถึงคำพูดต่ำทุ้มที่เจ้าของโครงกระดูกทิ้งไว้ครั้นยังมีชีวิต ภูตปีศาจบุกรุก?

หรือว่าสิ่งที่ถูกผนึกกดอัดอยู่ภายในป้ายบัญชาการหยกเซียนคือภูตปีศาจตนหนึ่ง?

ภูตปีศาจที่ยังมีชีวิตตนหนึ่ง?

สีหน้าของหลัวซิวดูแปลกประหลาดขึ้นมาภายในพริบตา รู้สึกว่าป้ายบัญชาการหยกเซียนที่อยู่ในมือเหมือนมันเผาที่ร้อนมือยังไงอย่างนั้น

ดูเหมือนเจ้าของโครงกระดูกจะเป็นผู้ทรงมหาอิทธิฤทธิ์ระดับมกุฎเซียน ภูตปีศาจที่ถูกผู้แข็งแกร่งระดับนี้ผนึกกดอัด ต้องไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถรับมือได้อย่างแน่นอน

บางทีอาจเป็นเพราะสภาพจิตใจที่เปลี่ยนแปลงไป ทำให้เมื่อสายตาร่วงลงบนป้ายบัญชาการหยกเซียนชิ้นนี้ หลัวซิวก็เหมือนมองเห็นออร่าสีดำเสี้ยวหนึ่งกำลังวนเวียนอยู่บนหยกเซียน ซึ่งนั่นเป็นพลังจิตอสูรที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

และเขาก็เคยสัมผัสออร่าจิตอสูรประเภทนี้ได้จากตัวม่านเต๋อเช่นกัน และเคยสัมผัสได้จากตัวภูตติ่งปีศาจมังกรด้วย

ม่านเต๋อตายไปแล้ว ช่องจิตถูกกิเลนดั้งเดิมสายฟ้ากลั่นแปรอย่างต่อเนื่อง ซึ่งไม่มีทางมีโอกาสรอดชีวิตมาได้อย่างแน่นอน

ภาชนะติ่งปีศาจมังกรถูกเขากดอัดอยู่ในส้วมลึกแห่งโลกามนุษย์ แม้นอนาคตจะมีโอกาสหวนคืนสู่โลก แต่มันก็ยังต้องใช้เวลาอีกยาวนานมาก ๆ

“โฮกก!”

จู่ ๆ ก็มีเสียงคำรามสะท้อนมา เสียงดังกล่าวแหลมแสบแก้วหูมาก ถัดจากนั้นก็มีเศษเงาสีดำขลับร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากป่าไม้ พุ่งไปทางหลัวซิวโดยตรง และมีพลังออร่าดวงหนึ่งผนึกป้ายบัญชาการหยกเซียนที่อยู่บนมือเขาเอาไว้

หลัวซิวสัมผัสพลังโจมตีได้ภายในเสี้ยววินาที ก่อนร่างกายเขาจะถอยหลังกลับไป

เสียงตู้มดังขึ้น พื้นดินสีแดงฉานถูกโจมตีจนกลายเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ ฝุ่นควันตลบฟุ้งไปทั่ว

จากนั้นหลัวซิวก็เห็นสิ่งมีชีวิตที่จู่โจมตัวเอง

นั่นสิ่งมีชีวิตร่างมนุษย์สีดำที่ร่างกายสูงเกือบห้าเมตร ลักษณะภายนอกคล้ายคลึงกับม่านเต๋อมาก ด้านหลังมีปีก บนหน้าผากมีนอหนึ่งนอ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำและมีรัศมีสีดำเปล่งประกาย

“เผ่าปีศาจ!”

หลัวซิวทราบความเป็นมาของสิ่งมีชีวิตนั่นแล้ว เขามาถึงสนามรบฮวงกู่แห่งนี้ระยะหนึ่งแล้ว แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกเช่นกันที่เห็นสิ่งมีชีวิต

อย่างไรก็ตามจุดที่สิ่งมีชีวิตเผ่าปีศาจแตกต่างจากม่านเต๋อคือ สิ่งมีชีวิตเผ่าปีศาจตนนี้เหมือนจะไม่มีตัวปัญญาทิพย์ มีเพียงความต้องการดูดเลือดและสังหาร แต่ดวงตาสีแดงก่ำคู่นั้นของเขากลับจ้องเขม็งไปทางป้ายบัญชาการหยกเซียนบนมือหลัวซิวตลอด

หลัวซิวก็มองป้ายบัญชาการที่อยู่บนมือรอบหนึ่ง เหตุใดสิ่งมีชีวิตเผ่าปีศาจตนนี้จึงต้องแย่งของสิ่งนี้? เมื่อพูดตามหลักแล้วป้ายบัญชาการชิ้นนี้วางอยู่ที่นี่มายาวนานมาก ๆ แล้ว ไยต้องรอให้ตนมาถึงก่อน สิ่งมีชีวิตเผ่าปีศาจถึงโผล่หัวออกมาจู่โจมแก่งแย่ง?

ในขณะที่หลัวซิวกำลังรู้สึกมึนงงอยู่นั้น สิ่งมีชีวิตเผ่าปีศาจนั่นก็คำรามครั้งหนึ่ง แล้วพุ่งกระโจนเข้ามาสังหาร มีรัศมีเย็นเยือกที่รวดเร็วและดุดันเปล่งประกายอยู่บนกรงเล็บ ความเร็วของมันรวดเร็วปานสายฟ้า ทั้งพุ่งเข้ามาพร้อมกับพายุคลั่ง

“รนหาที่ตาย!”