บทที่ 329 เจ้าสำนักน้อยแห่งตำหนักจื่อ

การแสดงออกของปรมาจารย์หงหมิงเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก “อย่างไรก็ตาม วิชาหลอมอาวุธยังไงมันก็ไม่ดีเท่าวิชากลั่นสมบัติ นักยุทธ์ที่หลอมอาวุธออกมา ผลลัพธ์ค่อนข้างง่าย แต่นักกลั่นสมบัติโบราณที่กลั่นของขลังออกมา มีความลึกลับมากมาย”

“ว่ากันว่าในหมู่พวกเราโลกแสงดาว ก็มีนักหลอมอาวุธบางกลุ่มที่ศึกษาจากชิ้นส่วนวิชากลั่นสมบัติ ได้รับความสำเร็จบางอย่างแล้ว แต่การจะขัดเกลาของขลังสักชิ้นหนึ่ง มาตรฐานนั้นสูงเกินกว่าจะบรรยาย”

ของขลังโบราณกับนักยุทธ์ในปัจจุบัน มีช่องว่างขนาดใหญ่คั่นอยู่ นี่เป็นฉันทามติของนักหลอมอาวุธในปัจจุบัน

ของขลังที่ค้นพบจากซากปรักหักพังโบราณ คุณค่าล้ำค่ายิ่งนัก หากปรับแต่งมันเพื่อการใช้งานของตัวเอง มันจะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของนักยุทธ์ได้อย่างมาก

อย่างไรก็ตาม ภูเขาที่อยู่ตรงหน้านั้น สูงหลายหมื่นฟุต ของขลังโบราณชิ้นนี้ จะกลั่นและนำออกไปได้อย่างไร?

อยู่ดี ๆ เจ้าตำหนักจื่อก็พลิกมือหยิบกระบี่ยุทธ์ด้ามหนึ่งขึ้นมา ดาบฟันไปทางภูเขาสีดำทองที่อยู่ข้างหน้าเขา

ปรมาจารย์หงหมิงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า แต่ก็ไม่ได้ขยับร่างกายแต่อย่างใด กลับกลายเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากของเขาแทน “งี่เง่า!”

ชิ้ง!

กระบี่ยุทธ์ฟันขึ้นไปบนภูเขาทองดำ แสงสีดำทองส่องประกายบนยอดเขา แรงต้านแรงกระแทกอันทรงพลังส่งผ่านกระบี่ยุทธ์มาที่ร่างของเจ้าตำหนักจื่อ ทำให้ผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิยุทธ์คนนี้ราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างนั้นกระเด็นรอยออกไปในทันที

เจ้าตำหนักจื่อสามารถยึดร่างกายมั่นคงได้ในระยะที่ห่างไปกว่าหลายร้อยเมตรในมือถือกระบี่ยุทธ์เกิดบาดแผลระหว่างนิ้วชี้และนิ้วโป้ง มีร่องรอยเลือดที่กระอักออกมาที่มุมปาก ภายในได้รับบาดเจ็บ

เมื่อเห็นฉากนี้ จักรพรรดิยุทธ์ผู้แข็งแกร่งทุกคนที่อยู่ตรงนี้ก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป

“นี่เป็นถึงของขลังโบราณ เป็นอย่างที่ข้าคาดไว้ไม่มีผิด เทียบเท่าระดับสมบัติวิเศษ นอกจากจะมีผู้แข็งแกร่งระดับมหาจักรพรรดิยุทธ์มาเคลื่อนย้ายด้วยตนเอง ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีใครสามารถเคลื่อนย้ายมันได้ นี่คือสถานะของเครื่องรางที่ไม่มีเจ้าของ หากมีใครมาเคลื่อนไหว พลังเพียงเล็กน้อยสามารถฆ่าพวกเราทุกคนในทันที” ปรมาจารย์หงหมิงปลายตามองไปทางบาดแผลของเจ้าตำหนักจื่อ พลางพูดด้วยเสียงเย็นชา

ได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างก็ไม่มีใครสงสัยในคำพูดของปรมาจารย์หงหมิง เพราะบทเรียนของเจ้าตำหนักจื่ออยู่ตรงหน้าฉัน

“จะเอาของขลังโบราณชิ้นนี้ออกไปได้ยังไง?” ฝานไท่เต๋อพูดพร้อมรอยยิ้ม

“ตามบันทึกในหนังสือโบราณ นักกลั่นสมบัติในอดีตกลั่นของขลังออกมาก มันอาจมีขนาดใหญ่หรือเล็ก หากเล็กก็เล็กเหมือนอนุภาคมีซอน หรืออาจจะเหมือนใหญ่เหมือนเมฆที่ปกคลุม ตราบใดที่พลังจิตแท้แข็งแรงมากพอ ก็สามารถที่จะควบคุมขนาดของของขลังได้ แม้แต่ให้เข้าไปในร่างกาย ก็สามารถทำได้ตามที่ต้องการ "

ในสมัยโบราณผู้คนพูดถึงวิชากลั่นสมบัติ ปรมาจารย์หงหมิงเต็มไปด้วยพลัง ราวกับว่ามีหัวข้อให้พูดไม่รู้จบ

“ของขลังโบราณแบ่งออกได้หลายประเภท นักค่ายกลในปัจจุบันกลั่นฮู้ออกมา อันที่จริงมันก็เกิดจากวิชากลั่นสมบัติโบราณด้วย ว่ากันว่าวิชากลั่นสมบัติโบราณ คือประตูแห่งการบูรณาการระหว่างหลอมอาวุธและค่ายกล ทั้งลึกซึ้งและลึกลับ ไม่สามารถคำนวณด้วยเหตุผลได้”

ปรมาจารย์หงหมิงพูดมาเยอะแล้ว แต่สรุปได้เป็นประโยคเดียว นั่นคือยอดเขาทองดำชิ้นนี้ไม่มีใครเอามันไปได้ เพราะผลการฝึกตนของทุกคนไมเพียงพอ ไม่สามารถประทับตราสำนึกของตนบนภูเขาลูกนี้ได้

……

ในขณะที่จักรพรรดิยุทธ์ผู้แข็งแกร่งทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่เชิงเขาทองดำ นักยุทธ์ทุกฝ่ายที่เข้ามาในถ้ำเทพสถิตคีตโลกาแห่งนี้ รู้สึกได้ว่าเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่

หลังจากผ่านอันตรายและการต่อสู้มากมาย นักยุทธ์ทุกคนก็ระมัดระวังตัวมากขึ้น ให้ตัวสำนึกแพร่กระจายออกอยู่เสมอ ป้องกันการลอบโจมตี อสูรกายที่ไม่มีพลังผันผวนของพลังจิต

ดังนั้น ตัวสำนึกของทุกคนจึงสึกหลอไปมาก แต่ในโลกนี้ไม่มีพลังฟ้าดินจิตอยู่ การไม่สามารถดูดซับพลังฟ้าดินจิตเพื่อปฏิเสธการสูญเสียตัวสำนึก ทำให้ทุกคนเหนื่อยมาก

เนื่องจากการโจมตีของแมงป่องดำหลายร้อย นักยุทธ์มากกว่า 30 คนที่รวมตัวกันเพื่อดูและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ต่างก็ถูกโจมตีจนกระจายออกไป

แม้ว่าทุกคนจะระมัดระวังเพียงพอแล้ว เมื่อพวกเขาลึกเข้าไปในที่ราบที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้ อสูรกายที่ค่อยโผล่จากพื้นหญ้าเขียวขจียังคอยตามคุกคาม อันตรายและทรงพลังมากขึ้นเรื่อย ๆ

นอกจากการคุกคามของอสูรกาย การสังหารซึ่งกันและกันระหว่างนักยุทธ์ ก็ทำให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายจำนวนมากเช่นกัน

。