บทที่ 356 จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำ

“ฮ่าๆ ชายหนุ่มเจ้าฉลาดมาก ข้าต้องการทำข้อตกลงกับเจ้า”จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำพูดด้วยรอยยิ้ม

“ทำข้อตกลง? ผู้น้อยไม่เข้าใจ”หลัวซิวเผยให้เห็นความสงสัย ในใจระแวดระวังอย่างยิ่ง ถ้าอีกฝ่ายครองวิญญาณของตัวเองจริงๆ เขายอมที่จะต่อสู้กันจนตกตายไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย

“ชายหนุ่ม เจ้าต้องการที่จะแข็งแกร่งขึ้นหรือเปล่า? พูดตามตรง ถ้าหากไม่ใช่ว่าอาศัยลูกแก้วเสวียนดำสามารถที่จะควบคุมพลังวิชาห้ามค่ายกลโบราณได้ เจ้าคงจะตายอยู่ในมือของจักรพรรดิยุทธ์บางคนแล้ว”

จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำยิ้มเล็กน้อย “แต่ว่า ถ้าหากมีความช่วยเหลือของข้า นับประสาแค่เพียงจักรพรรดิยุทธ์ ต่อให้เขาเอาชนะมกุฏยุทธ์ พรีเมี่ยมยุทธ์ หรือแม้แต่มหาจักรพรรดิยุทธ์ ก็ไม่แน่จะว่าจะเป็นไปไม่ได้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวซิวเลิกคิ้วขึ้น“ผู้น้อยไม่มีความทะเยอทะยาน รู้ว่าคุณสมบัติความสามารถของตัวเองมีจำกัด ก็ไม่คาดหวังว่าผู้อาวุโสจะช่วยเหลือ”

ในโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ หลัวซิวไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใจดีขนาดนั้นจริงๆ

“ฮ่าๆ ดูเหมือนว่าเด็กน้อยเจ้ายังจะระแวงข้าเป็นอย่างมากนะ”

จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า: “แม้ว่าข้าจะเหลือเพียงวิญญาณอ่อนกำลังดวงหนึ่ง แต่ก็สามารถที่จะมองออกว่า อายุของเจ้าไม่มากนัก อายุสิบกว่าปีฝึกตนเป็นราชายุทธ์ ความสามารถนี้ค่อนข้างแตกต่างโดยทั่วไปแล้ว”

“ยิ่งไปกว่านั้น ข้าสัมผัสการอยู่ร่วมกันของพลังสองระดับความเป็นตายได้จากตัวของเจ้า สิ่งนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่ปรากฏอยู่บนตัวของเจ้า ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความสำเร็จในอนาคตของเจ้า จะต้องไม่มีวันสิ้นสุด!”

“ในการต่อสู้ครั้งหนึ่งในโบราณ ข้าน่าจะเสียชีวิตร่างสลายไป ถึงแม้ว่ามีตะเกียงวิญญาณรักษาชีวิต ก็ควรจะเป็นคนตาย รอดมาได้จนถึงตอนนี้ เหลือเพียงวิญญาณดวงหนึ่ง ถ้าหากไม่มีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น ในอีกไม่กี่ทศวรรษข้างหน้า ก็จะสลายหายไป”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวซิวถึงได้สังเกตว่า ออร่าวิญญาณที่เปล่งออกมาจากตะเกียงวิญญาณนั้นอ่อนแอมาก ตราบใดที่ตัวเองใช้การโจมตีวิญญาณอย่างสบายๆ ก็สามารถซัดจนพินาศได้

เหตุผลที่เขาหวาดกลัวเป็นอย่างมาก ก็เป็นเพราะอุปาทานว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นสิ่งมีชีวิตอยู่ระดับจักรพรรดิยุทธ์ แต่มีหวาดกลัว และคิดไปเองว่าสู้ไม่ได้

“ตอนนี้เจ้าเชื่อว่าข้าไม่สามารถครองวิญญาณเจ้าได้แล้วใช่ไหม?”จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำจ้องมองไปที่หลัวซิวแล้วพูด

“ถ้าหากเจ้ายินยอม ข้าสามารถทำข้อตกลงกับเจ้าได้ ก่อนหน้าที่ข้ายังไม่เสียชีวิตไป เคยเป็นผู้อาวุโสของสำนักไท่เสวียนมาก่อน คนแรกของค่ายกล!”

“มีคำแนะนำของข้า ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่พูดถึงวิชาค่ายกลตำราหนึ่ง ก็ทำให้เจ้าได้รับประโยชน์อย่างไม่รู้จบ!”

“ยิ่งกว่านั้นข้าก็มีประสบการณ์ฝึกตนมหาจักรพรรดิยุทธ์และหลักการประสบการณ์ ก็สามารถถ่ายทอดวิชาให้ทั้งหมดได้!”

ทันทีที่จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำเอ่ยปาก ก็สัญญาว่าจะให้ประโยชน์มากมายกับหลัวซิว

แต่หลัวซิวไม่ได้คิดว่าจะเป็นเรื่องจริง ยิ่งอีกฝ่ายให้ผลประโยชน์มากเท่าไร ความต้องการที่พูดออกมาก็จะยิ่งสูงขึ้นเป็นธรรมดา และถ้าหากไม่มีความต้องการอะไร นั่นถึงบ้าเข้าไปใหญ่

“ผู้อาวุโสต้องการให้ผู้น้อยอย่างข้าทำอะไรหรือ?”หลัวซิวถาม

“ใช้ร่างของเจ้าเป็นพาหะ รักษาวิญญาณของข้าให้เป็นอมตะ!”น้ำเสียงที่อ่อนแอของจักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำ ดูเหมือนจะดังก้องกลายเป็นทรงพลังในทันใด

อย่างไรก็ตามหลัวซิวกลับไม่ได้เคลื่อนไหว ขมวดคิ้ว และพูดว่า: “เงื่อนไขนี้ ผู้น้อยเกรงว่าจะไม่สามารถรับปากได้”

ความหมายของจักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำ เขาเข้าใจแล้วว่า ก็คือให้วิญญาณของตัวเองอยู่ในร่างกายของเขา เรื่องแบบนี้ หลัวซิวจะรับปากได้อย่างไร?

ถ้าเกิดอีกฝ่ายมีวิธีอะไรครองวิญญาณ ตัวเองถึงเป็นเนื้อเข้าปากเสือ

“ข้าสามารถสาบานต่อมารในใจได้ ไม่มีทางครองวิญญาณเจ้าหรือว่าทำอะไรไม่ดี ไม่อย่างนั้นก็ให้วิญญาณหลากสลาย ไม่ได้เกิดชั่วนิรันดร์!”

จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำก็ค่อนข้างตรงไปตรงมา เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากหลัวซิว ก็ได้สาบานต่อมารในใจในทันที

เมื่อมีการสาบานต่อปีศาจในใจ ถ้าผิดคำสาบาน ก็จะเกิดขึ้นจริงๆ ได้รับการลงโทษจากกฎธรรมฟ้าดิน

เมื่อเห็นจักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำสาบานต่อมารในใจอย่างสบายเรียบง่ายขนาดนี้ กลับทำให้หลัวซิวค่อนข้างแปลกใจ เพราะว่าไม่สามารถผิดคำสาบานได้ ถ้าเกิดสาบาน ก็จำเป็นต้องทำให้ได้

ในบันทึกทางประวัติศาสตร์ ไม่มีใครที่ผิดคำสาบานต่อมารในใจแล้วยังสามารถที่จะมีชีวิตที่ดีได้ จุดจบของทุกคนก็น่าสังเวชอย่างยิ่ง