บทที่ 359 สมาคมหมิงกวง

ตำหนักจื่อบนเรือรบ สำหรับชายวัยกลางคน เพียงแค่การฆ่าผู้ฝึกจิตแค่คนเดียว ก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

เขาสะบัดเสื้อคลุม และก็โบกมืออย่างเย็นชา “ลูกศิษย์ของตำหนักจื่อฟังคำสั่ง เข้าไปในเมืองจับกุมตัวครอบครัวของหลัวซิว ใครก็ตามที่กล้าขัดขวาง สังหารอย่างไร้ความปรานี!”

ตามคำสั่งของชายวัยกลางคน บนเรือสัมฤทธิ์ ก็มีร่างหลายร้อยร่างก็ดิ่งลงมาในทันที ทั้งหมดก็อยู่เหนือผลการฝึกตนของปรมาจารย์ฝึกจิต นำโดยหลายสิบคน ก็เป็นผลการฝึกตนแดนราชายุทธ์

ความแข็งแกร่งมหาศาลแบบนี้ เพียงพอที่จะโค่นล้มผู้ครอบครองสำนักเซียวเหยาของเขตการปกครองหยุนหลง นับประสาอะไรกับเมืองชิงหยุนเล็กๆแห่งหนึ่งกัน?

ในเมือง สีหน้าของเย่เซี่ยงโต่วมืดมนไม่แน่นอน ผู้คนของตระกูลหลัวและตระกูลหลิว ก็สีหน้าซีดเซียวเช่นกัน

แม้แต่ผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิยุทธ์ทุกคนที่ได้รับผลประโยชน์จากหลัวซิวเหล่านั้น รับปากว่าจะช่วยเขาปกป้องครอบครัวของเขา สีหน้าก็เปลี่ยนแปลงไปร้อยแปดพันเก้า ไม่กล้าหุนหันพลันแล่น

เพราะว่า บนเรือรบเหนือเมืองชิงหยุน อาจารย์ของตำหนักจื่อออกนั่งบัญชาการรักษาการณ์ด้วยตัวเอง ผู้แข็งแกร่งมกุฏยุทธ์!

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

ในเวลานี้เอง เสียงตะโกนโกรธก็ดังขึ้น ร่างของทั้งสองปรากฏตัวขึ้น ขัดขวางนักยุทธ์ตำหนักจื่อหลายคนที่กำลังดิ่งลงมา

ร่างทั้งสองคนนี้ ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ชายสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงิน หญิงสวมใส่หน้ากาก ปลดปล่อยลมปราณของผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิยุทธ์ออกมา

“ผู้น้อยขอคารวะผู้อาวุโสอาจารย์ตำหนักจื่อ”

ทั้งสองคนนี้ไม่ได้ลงมือ แต่หันไปทางอาจารย์ตำหนักจื่อบนเรือรบสัมฤทธิ์ และคำนับด้วยความเคารพ

ชายวัยกลางคน เป็นเจ้าสำนักของสำนักฉางเหอ หญิงสาวที่สวมหน้ากาก เป็นเจ้าสำนักเสวียนหยาง

อาจารย์ตำหนักจื่อบนเรือรบขมวดคิ้วเล็กน้อย: “คนรุ่นหลังอย่างพวกเจ้าสองคน ก็ต้องการจะขวางข้างั้นหรือ?”

“ผู้อาวุโสล้อเล่นแล้ว ผู้น้อยก็ย่อมไม่กล้าขัดขวางการกระทำของผู้อาวุโส”เจ้าสำนักฉางเหอและเจ้าสำนักเสวียนหยางรีบพูด

“ในเมื่อไม่กล้า งั้นก็หลีกไป ไม่อย่างนั้นอย่าหากว่าข้าลงมือได้โหดเหี้ยม!”อาจารย์ตำหนักจื่อพูดอย่างเย็นชา และกดดันเป็นอย่างมาก

คีตโลกาถ้ำเทพสถิตกลุ่มหนึ่ง ตำหนักจื่อประสบความสูญเสียอย่างหนัก ไม่ต้องพูดถึงการเสียชีวิตของผู้อาวุโสจักรพรรดิยุทธ์ เจ้าสำนักทุกวันนี้ก็เหลือเพียงเทพจิตดวงหนึ่ง เขาในฐานะอาจารย์มกุฏยุทธ์ จะไม่โกรธได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เขาสนใจ คือมรดกโบราณที่คนรุ่นหลังที่ชื่อว่าหลัวซิวได้รับ ถ้าหากสามารถจับตัวครอบครัวไปได้ ข่มขู่ด้วยเรื่องนี้ บางทีตัวเองอาจจะได้รับมรดกโบราณ และก็ก้าวหน้าไปขั้นหนึ่ง

เกี่ยวกับอนาคตฝึกยุทธ์ของตัวเอง อาจารย์ตำหนักจื่อก็ย่อมไม่มีทางใจอ่อนเป็นธรรมดา ใครกล้าขวางเขา เขาก็กล้าฆ่าใคร

“เหอะ อาจารย์ตำหนักจื่อโอ่อ่ามาก!”

ทันใดนั้น เสียงเยาะเย้ยดังเข้ามา พื้นที่บนท้องฟ้าอันไกลโพ้นที่ไม่มั่นคง ร่างหนึ่งค่อยๆปรากฏขึ้นมา ล้อมรอบด้วยแสงทอง

ในแสงทอง ร่างหนึ่งก้าวเดินออกมา สีหน้าเยาะเย้ย มือซ้ายไพล่หลัง ผมยาวสีขาวก็กระจัดกระจาย ปลิวไปตามสายลม ราวกับเทพลงมา

ทันทีที่บุคคลนี้ปรากฏตัวขึ้น โลกก็ดูเหมือนจะอยู่ภายใต้การควบคุมของความคิดเดียว

“เสวียนหยาง เจ้าจะขัดขวางข้างั้นหรือ?”อาจารย์ตำหนักจื่อมองดูคนคนนี้ ดวงตาสั่นไหวด้วยความดุร้าย

บุคคลที่ปกคลุมไปด้วยแสงทองนี้ สามารถที่ทำให้อาจารย์ตำหนักจื่อสมาธิจดจ่อ เห็นได้ชัดว่าเป็นอยู่ในระดับเดียวกัน อาจารย์มกุฏยุทธ์ของสำนักเสวียนหยาง!

“ไม่ใช่ว่าข้าต้องการขัดขวางเจ้า แต่ครอบครัวของหลัวซิวนี้ ห้ามทำการหุนหันพลันแล่น”

อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา คลื่นที่ซัดเข้ามาอย่างรวดเร็วรุนแรงของแม่น้ำที่รุกคืบอยู่บนท้องฟ้า ในคลื่นที่ซัดกระหน่ำ ร่างของชายชรายืนอยู่บนเกลียวคลื่น มือจับเคราสีขาวอยู่ และใบหน้ายิ้มแย้ม

อาจารย์ฉางเหอกับอาจารย์เสวียนหยาง มาพร้อมเพรียงกัน!