บทที่ 402 ช่องจิต

มีกลิ่นอายของความโบราณแผ่ซ่านออกมาจากม้วนหยก อย่างน้อยก็น่าจะมีอายุยาวนานนับหมื่นปี แต่เนื่องจากเสียหายไปส่วนหนึ่ง ข้อมูลที่อยู่ด้านในจึงไม่ครบถ้วน แต่หลัวซิวก็ยังได้ข้อมูลสำคัญมาจากด้านในเรื่องหนึ่ง

เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับวิญญาณ บนม้วนหยกไม่ได้เอ่ยถึง เพียงแค่พูดถึงสิ่งมีชีวิตวิญญาณจำนวนมากในที่นี่ ผู้บันทึกม้วนหยกก็บังเอิญพบกับที่นี่เช่นกัน

โดยมีจุดศูนย์กลางของหุบเขาจิตนภาเป็นศูนย์กลาง มีค่ายกลขนาดใหญ่ตั้งอยู่ที่นั่น วิญญาณทุกดวงถูกค่ายกลขนาดใหญ่สะกด ไม่สามารถออกไปจากดินแดนแห่งนี้ วิญญาณธรรมดาเฝ้าอยู่นอกหุบเขา วิญญาณเทพจิตอยู่ในหุบเขา

ในส่วนที่ลึกที่สุดของหุบเขาจิตนภา เป็นจุดศูนย์กลางของค่ายกล มีการดูดซับพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์มาอย่างยาวนาน ตอนนี้กำลังก่อตัวขึ้นเป็นช่องจิต!

ตอนที่เจ้าของม้วนหยกพบสถานที่แห่งนี้ ช่องจิตที่อยู่ตรงจุดศูนย์กลางของค่ายกลยังไม่ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง ดังนั้นเขาจึงบันทึกม้วนหยกม้วนนี้ หวังว่าหลังจากที่ช่องจิตก่อตัวขึ้นสำเร็จ ค่อยกลับมาเอามัน

“ช่องจิต?”

หลัวซิวอ่านถึงตรงนี้ บนใบหน้าปรากฏให้เห็นอารมณ์ของความตกใจ เขาเคยได้ยินจักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำพูด มีเพียงผู้แข็งแกร่งนิรันดร์ที่ก้าวข้ามระดับมหาจักรพรรดิยุทธ์ เทพจิตจะมีการเปลี่ยนรูปร่างเป็นช่องจิตต่อไป

“นี่มันเป็นไปไม่ได้! ผู้แข็งแกร่งนิรันดร์หลอมรวมช่องจิตนั่นเป็นเพราะได้รับการยอมรับจากผังกฎดั้งเดิม แค่สามารถดูดซับพลังวิญญาณที่หลอมรวม แต่ไม่สามารถควบแน่นผังกฎดั้งเดิม เป็นไปไม่ได้ที่จะหลอมรวมออกมาเป็นช่องจิต!” จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำปฏิเสธเนื้อหาที่อยู่ในม้วนหยกทันที

เนื่องจากม้วนหยกได้รับความเสียหาย มีข้อมูลมากมายไม่สมบูรณ์ หลัวซิวจึงทำได้แต่อ่านเนื้อหาบางส่วนมาสรุป

“ไม่ว่าจะเป็นช่องจิตที่แท้จริงหรือเปล่า พลังวิญญาณบริสุทธิ์ที่ถูกหลอมรวมมานานนับหมื่นปี ต้องเป็นโชคลาภที่ดีมากอย่างแน่นอน” ดวงตาของหลัวซิวลุกวาวเป็นประกายทันที

“เจ้าหนูบ้าไปแล้วเหรอ ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่มีช่องจิตจริงหรือไม่ ถึงมี ในหุบเขาจิตนภายังมีวิญญาณระดับเทพจิตมากมายอาศัยอยู่ เจ้าเข้าไปก็เท่ากับรนหาที่ตาย!” จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำพูดเตือน

“ข้ามีปีกทิพย์ไร้มลทิน ถ้าข้าสู้วิญญาณระดับจักรพรรดิยุทธ์ไม่ได้ อย่างน้อยก็สามารถหนีอย่างรวดเร็ว” หลัวซิวกัดฟันพูด

“แล้วถ้าหากด้านในมีวิญญาณระดับมกุฏยุทธ์ล่ะ? และไม่แน่ในส่วนลึกของหุบเขาจิตนภาอาจจะมีวิญญาณระดับมหายุทธ์ หรือแม้กระทั่งวิญญาณระดับเจ้ายุทธ์จักร!”

“ท่านพูดถูกแล้ว แต่มีโชคลาภแบบนี้วางอยู่ตรงหน้า ถ้าหากข้าไม่ไขว่คว้า ไม่เท่ากับว่าพลาดโอกาสนี้ไปแล้วเหรอ?” แววตาของหลัวซิวหวั่นไหว

เขารู้ดีว่าหลังจากที่ก้าวเข้าหุบเขาจิตนภา ชีวิตของเขาจะตกอยู่ในความอันตราย แต่โชคลาภเช่นนี้ มันมาพร้อมกับความอันตรายเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว โชคลาภยิ่งมาก ความอันตรายก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

“เจ้ารอจนกระทั่งผลการฝึกตนของเจ้าสูงกว่านี้แล้วค่อยมาที่นี่ใหม่” จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำไม่เห็นด้วยกับความคิดที่บ้าคลั่งของหลัวซิว

หลัวซิวกลับส่ายหัวอย่างกะทันหัน “เรื่องในอนาคตมันไม่แน่นอน ในเมื่อเจ้าของม้วนหยกเคยพบที่นี่ ลู่เจิ้งเซี๋ยงก็ตามเบาะแสนี้มาจนเจอที่นี่ มันยากที่จะรับประกันว่าไม่มีคนอื่นจะมาพบที่นี่อีก ถึงเวลาโชคลาภที่อยู่ด้านใน อาจจะไม่ใช่ของข้าอีกแล้ว”

หลัวซิวเป็นคนที่ค่อนข้างมีหลักการ เมื่อไหร่ที่ตัดสินใจเรื่องใดเรื่องหนึ่ง เขาไม่มีทางเปลี่ยนแปลงท่าทีของตนเองอย่างง่ายดาย

จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำพูดเกลี้ยกล่อม จึงทำได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “เจ้าหนูเจ้านี่มันบ้าไปแล้ว แม้แต่ข้าก็ต้องนับถือในความกล้าของเจ้า”

หลังจากที่ตัดสินใจเรียบร้อย หลัวซิวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พูดกับเหยียนเยว่เอ๋อร์ “ข้าตั้งใจจะเข้าไปดูในหุบเขาจิตนภาสักหน่อย เจ้ารอข้าอยู่ที่ข้างนอก”

“อะไรนะ? นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว” ปฏิกิริยาของเหยียนเยว่เอ๋อร์แทบจะเหมือนกับจักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำทุกประการ

หลัวซิวรู้ดี นางและจักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำล้วนแต่เป็นห่วงความปลอดภัยของตนเอง

“ไม่ต้องเป็นห่วง ข้ารู้จักแยกแยะ ข้ามีกฎเบญจธาตุและปีกทิพย์ไร้มลทิน ถึงเจอกับภัยอันตราย การหนีไม่ใช่ปัญหาสำหรับข้า” หลัวซิวพูดปลอบใจนาง

“ข้าจะไปกับเจ้า” เหยียนเยว่เอ๋อร์พูดอย่างไม่ลังเล