บทที่ 432 ก่อตั้งสำนัก

แน่นอนว่านี่เป็นการพนันเช่นกัน ทันทีที่การแข่งขันในครั้งนี้ระหว่างหลัวซิวและสำนักเสวียนหยางได้พ่ายแพ้ไป ตระกูลสวีก็อาจถูกทำลายลงเช่นกัน

และเมื่อชนะ อนาคตของตระกูลสวี จะกลายเป็นเจ้าของของดินแดนแห่งนี้ ยิ่งกว่าราชวงศ์ตระกูลฝานในอดีตเสียอีก!

“มนเมื่อผู้อาวุโสสวีตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้เราก็ออกเดินทางกันเถอะ” หลัวซิวลุกขึ้นและยิ้ม

“ออกเดินทาง? จะไปไหน?” สวีจิงเหนียนดูงุนงง

“แดนปริศนาของตำหนักจื่อ!” หลัวซิวยิ้มบางๆ

“ซากปรักหักพังของตำหนักจื่อ?” สวีจิงเหนียนตะลึงครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจ ก็มีข่าวลือว่าทางเข้าของแดนตำหนักจื่อ ถูกผนึกไว้แล้ว ดูเหมือนว่าคนที่ปิดผนึกทางเข้าสู่แดนตำหนักจื่อคือชายหนุ่มตรงหน้าเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อกล่าวถึงการทำสิ่งต่าง ๆ หลัวซิวเป็นนักเคลื่อนไหวอย่างไม่ต้องสงสัย

ในเช้าตรู่ของวันถัดไป ตามคำขอของเขา สวีจิงเหนียนรวบรวมผู้คนทั้งหมดจากตระกูลสวีที่อยู่ในแดนฝึกจิตขึ้นไป รวมทั้งหมด 20ถึง30คน

นอกจากนี้ยังมีคนรุ่นอายุน้อยของตระกูลสวีที่มีพรสวรรค์ในการฝึกฝนที่ดี ทั้งหมดรวมกันมีประมาณเกือบ 50 คน

หลัวซิวเดาว่า สำนักเสวียนหยางควรได้รับข่าวของเขาที่กลับมาเมืองเทียนหวูแล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้ชายชรา หลี่เสวียนหยาง ทำอะไรเกินไป หลัวซิวจึงพาบิดามารดาและพี่สาวของเขา หลัวซิวเอ๋อร์ ไปแดนตำหนักจื่อกับเขาในครั้งนี้ด้วย

เขาไม่ได้วางแผนที่จะย้ายทุกคนจากตระกูลสวีไปยังแดนตำหนักจื่อในคราวเดียว แม้ว่าความมั่งคั่งของเขาจะมั่งคั่งกว่าจักรพรรดิยุทธ์หลายคน แต่ก็เลี้ยงดูผู้คนมากมายแบบนี้ไม่ไหวเช่นกัน

เหยียนเยว่เอ๋อร์ก็กลับมาจากตระกูลเหยียนแล้ว และเมื่อนางรู้ว่าหลัวซิวกำลังจะนำคนมาบุกเปิดแดนตำหนักจื่ออีกครั้ง นางก็เข้าใจทันทีว่าหลัวซิวจะสร้างกองกำลังของตัวเองแล้ว

“ตำหนักจื่อถูกทำลายลงแล้ว และไม่มีภัยคุกคามต่อตระกูลเหยียน ข้าสามารถพยายามดึงตระกูลเหยียนมาเข้าร่วมกองกำลังที่เจ้าจัดตั้งขึ้น” เหยียนเยว่เอ๋อร์กล่าวกับหลัวซิว นางหวังว่านางจะช่วยเขาได้

“เรื่องนี้ยังต้องคุยกันอีกยาว สร้างกองกำลังขึ้นมาก่อนค่อยว่ากัน” หลัวซิวยิ้มอย่างยอมรับการช่วยรับจากนาง

จนถึงตอนนี้ กองกำลังของเขาเป็นเพียงความคิดเท่านั้น หากต้องการพัฒนากองกำลังของตัวเองอย่างแท้จริง อย่างแรกต้องสร้างต้นแบบของกองกำลังขึ้นมาเสียก่อน

เรือรบสำริดเขียวลำหนึ่งออกจากเมืองเทียนหวู ใช้เวลาเกือบสิบวันในการบินไปทางตะวันตกเฉียงเหนือของพรมแดน ประเทศเทียนหวูอีกครั้ง

ในส่วนลึกของเทือกเขาจื่อเหยียน ประตูด้านนอกที่เดิมเป็นของตำหนักจื่อ ถูกเผาเป็นเถ้าถ่านและดูรกรุงรังด้วยไฟของเหยียนเยว่เอ๋อร์ในครั้งก่อน

เมื่อหลัวซิวพากลุ่มคนบินมาด้วยเรือรบสำริดเขียว พวกเขาเห็นว่าในซากปรักหักพังด้านล่าง มีนักยุทธ์หลายคนเดินผ่านไปมา ราวกับว่าพวกเขากำลังตามหาสิ่งบางอย่าง

“ตั้งแต่มีข่าวการล่มสลายของตำหนักจื่อแพร่กระจายออกมา นักยุทธ์หลายคนมาที่นี่เพื่อค้นหาสมบัติบางอย่างจากซากปรักหักพังของประตูชั้นนอกของตำหนักจื่อ” สวีจิงเหนียนอธิบายด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินคำอธิบายของเขา หลัวซิวก็เข้าใจ เพราะสำหรับนักยุทธ์ระดับต่ำส่วนใหญ่ ทรัพยากรมีน้อยมาก และเป็นเรื่องปกติมากที่จะหาโอกาสในที่ซากปรักหักพัง

“ฮ่าฮ่า ข้าหาเจอแล้ว!”

ทันใดนั้น ชายร่างกำยำคนหนึ่งพบม้วนหยกจากซากปรักหักพัง

ชายผู้นี้มีแดนพรสวรรค์ขั้น 7 และมีรอยแผลเป็นบนใบหน้าซึ่งทำให้เขาดูเหมือนเป็นคนดุดัน

ในเวลาเดียวกัน ดวงตาหลายคู่ก็จ้องไปที่เขา สายตาทั้งหมดจ้องมองไปยังม้วนหยกที่ถืออยู่ในมือของเขา

สิ่งที่ถูกบันทึกไว้ในม้วนหยกนั้นล้วนไม่ธรรมดา อย่างน้อยต้องเป็นวรยุทธ์ระดับ 7 ขึ้นไป

สำหรับกองกำลังทั่วไป วรยุทธ์ระดับ 7 นั้นหายากและถือได้ว่าเป็นมรดกหลักแล้ว แต่สำหรับตำหนักจื่อที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรืองมาก่อนนั้น วรยุทธ์ระดับ 7 เป็นเพียงขยะที่ศิษย์ภายนอกฝึกฝนเท่านั้น ศิษย์ใจกลางจริงๆ จะฝึกฝนทักษะยุทธ์ระดับ 8 ขั้นสุดยอดหรือทักษะยุทธ์ระดับ 9 ขั้นสุดยอด