บทที่ 458

เมื่อหลัวซิวได้ดินเหลืองเสวียนมาแล้ว และเตรียมจะบอกลาหลินจื่อเฟิงเพื่อเดินทางออกจากสำนักไม้เสวียนอยู่นั้น ตอนนั้นเองด้านหลังของเขาปรากฏไอสังหารอย่างเข้มข้นขึ้นมา

เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นว่ามีกองทัพม้าที่สวมใส่ชุดขาวอย่างเป็นระเบียบปรากฏขึ้น บริเวณเอวของพวกเขามีป้ายบัญชาการแขวนเอาไว้ ด้านบนป้ายสลักคำว่า “หยู”

คนพวกนี้พยายามแผ่ออร่าออกมา และใช้ตัวสำนึกสำรวจสอดส่ายอย่างอวดดีไร้ความเกรงใจ

สำนักไม้เสวียนมีลูกศิษย์ที่ทำหน้าที่รับผิดชอบด้านการรักษากฎระเบียบโดยเฉพาะอยู่แล้ว แต่โดยทั่วไปแล้ว ช่วงเวลาที่จัดงานประมูลยาขึ้นมา ขอแค่ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โตเกินไป สำนักไม้เสวียนก็จะไม่สอดมือเข้าไปแทรกแซง

หากความขัดแย้งทำลายทรัพย์สินของสำนักไม้เสวียน ก็จะต้องชดใช้ตามมูลค่าจริง ด้วยเหตุนี้แล้วไม่ว่าคนที่ทะเลาะกันทั้งสองฝ่ายจะเป็นใครก็ตาม สำนักไม้เสวียนก็จะไม่เอาเรื่อง

“คนของตระกูลหยู” หลินจื่อเฟิงสีหน้าคร่ำเคร่ง พลางยื่นมือดึงหอกรบสีแดงเลือดของเขาออกมา

คนตระกูลหยูกลุ่มนั้นเดินเข้ามาอย่างหยิ่งผยอง ทุกคนต่างหลบทางให้กับพวกเขา ส่วนเย่เฟยเทียนที่ได้ยาเสวียนจือไปแล้วและตั้งท่าจะหนีไปนั้น ก็ถูกคนตระกูลหยูขวางเอาไว้ด้วยเช่นกัน

“เย่เฟยเทียน แกหาดอกแท้สามมาได้หรือยัง ความอดทนของผู้อาวุโสใหญ่มีจำกัดนะ” ผู้นำของตระกูลหยูคนหนึ่งตวาดเสียงแข็ง

ดูเหมือนว่าเย่เฟยเทียนจะรู้จักกับคนตระกูลหยู

สีหน้าของเย่เฟยเทียนยังคงไม่สะทกสะท้าน “กลับไปบอกผู้อาวุโสใหญ่ของพวกแกเถอะว่า ข้าไม่อยากได้ยาเสวียนจือของเขาแล้ว”

ระหว่างที่ตอบ เย่เฟยเทียนก็ตั้งท่าจะหนี เขาไม่อยากจะเสียเวลากับคนพวกนี้อีกต่อไปแล้ว

“เฮอะ เย่เฟยเทียน แกคิดว่าแกบอกว่าไม่แลกแล้วก็จะไม่แลกได้งั้นรึ ตอนนี้หยูหลันกลับมาที่ตระกูลแล้ว ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวเอาไว้แล้วว่าเมื่อใดก็ตามที่แกเอาดอกแท้สามกลับมาได้ ตอนนั้นแกถึงจะกลับไปที่ตระกูลหยูได้และพบหน้ากับเธออีกครั้ง”

“หยูโช่ว แกหมายความว่ายังไง” ร่างของเย่เฟยเทียนหยุดชะงัก แววตาของเขาเวิ้งว้าง

“นี่ไม่ได้เป็นความต้องการของฉัน แต่เป็นความต้องการของผู้อาวุโสใหญ่ คนไร้สังกัดที่ไม่มีที่พึ่งพิงอย่างแก คิดจะแต่งงานกับคุณหนูสามของตระกูลหยู ถ้าแกหาดอกแท้สามมาได้ นั่นก็แสดงให้เห็นว่าแกมีคุณสมบัติเหมาะสม แต่ถ้าหามาไม่ได้ล่ะก็......” ชายวัยกลางคนที่มีนามว่าหยูโช่วหัวเราะเย้ยหยัน