บทที่ 460

ระหว่างที่พูด หยูชุนชิวก็ยื่นมือออกมาคว้าอากาศ รังสีหนาวยะเยือกถูกกลั่นตัวเข้ามารวมกันทันที กลายเป็นฝ่ามือยักษ์ ที่ยื่นเข้ามาทางหลัวซิวกับหลินจื่อเฟิง

สีหน้าของหลัวซิวเคร่งเครียดขึ้น ผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิยุทธ์ เขาจำเป็นต้องใช้ไม้เด็ดทั้งหมดถึงจะสามารถรับมือกับเขาได้

แต่การแสดงไม้เด็ดของตัวเองออกมาในสถานที่แบบนี้ มีแต่จะดึงดูดผู้ที่มีแต่ความละโมบเข้ามา โดยเฉพาะหากเขาใช้พลังของผังกฎ สถานะคิงหลัวซิวก็จะต้องถูกเปิดเผย ตาเฒ่าประหลาดมกุฏยุทธ์ปรารถนาในชิ้นส่วนกฎมาก

เพราะว่าการใช้ชิ้นส่วนกฎสามารถทำให้บรรลุพลังผังกฎได้ จึงจะเป็นประโยชน์อย่างมากในวันข้างหน้าสำหรับการบรรลุมหาจักรพรรดิยุทธ์

“หยูชุนชิว ผู้ใหญ่รังแกผู้น้อย ไม่รู้สึกขายหน้าบ้างรึ”

ในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะดังลากยาวก็ดังสะท้อนขึ้น เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าหลัวซิวกับหลินจื่อเฟิง เขาชูมือขวาขึ้นเพื่อคว้าฝ่ามือยักษ์หนาวสะท้านของหยูชุนชิวเอาไว้

บรรยากาศตรงจุดนี้ถูกฉีกขาดทันทีอย่างไร้ซุ้มเสียงราวกับสัตว์ตัวยักษ์ได้อ้าปากของตัวเองขึ้นแล้วกลืนฝ่ามือยักษ์หนาวสะท้านลงไปในทันที

“พลังแห่งโซน?” หลัวซิวเห็นดังนี้พลันหรี่ตาลง

หยูชุนชิวเองก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าระหว่างทางจะเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดเช่นนี้ขึ้น สีหน้าของเขาจึงเริ่มแปรเปลี่ยน “เกาเหลียนหง เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับท่านกัน”

ในตอนนั้นเอง ทุกคนจึงเบนความสนใจไปที่เงาร่างที่ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน

คนผู้นี้คือผู้อาวุโสจอนผมขาว เขาสวมชุดยาวสีขาวเทา ร่างของเขาปรากฏขึ้นตรงนั้นราวกับได้หลอมรวมร่างเข้ากับสิ่งรอบตัวเป็นหนึ่งแล้ว แม้แต่ตัวสำนึกก็ไม่อาจรับรู้ได้ถึงพลังงานของเขา

เมื่อได้ยินเสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นรอบด้าน หลัวซิวถึงจะรู้ว่าเกาเหลียนหงผู้นี้คือคนไร้สังกัดบนที่มีชื่อเสียงบนเทือกเขาเหิงหยุนแห่งนี้ และอยู่ในแดนจักรพรรดิยุทธ์ขั้น 7

สีหน้าของหลัวซิวเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง เขาไม่รู้จักเกาเหลียนหงมาก่อน แล้วทำไมอีกฝ่ายต้องยื่นมือมาช่วยเขาด้วย

เขามองหลินจื่อเฟิงจึงเห็นว่าหลินจื่อเฟิงหันมาส่ายหน้าให้เขา เห็นได้ชัดว่าเขาก็ไม่รู้จักผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิยุทธ์คนนี้เช่นกัน