บทที่ 492

แต่ผู้แข็งแกร่งมกุฎยุทธ์ต่างก็ได้ฝึกเป็นร่างทอง พลังชีวิตเข้มแข็งมาก แม้จะถึงจุดนี้ ซุนเชียนซางยังคงมีชีวิตอยู่

แต่ซุนเชียนซางเองก็รู้ว่าเขาไม่สามารถหนีจากภัยพิบัตินี้ได้ ดังนั้นเขาทำการตัดสินใจทันที ร่างกายที่เหลือเพียงกระดูกก็ระเบิดอย่างกะทันหัน

“ระเบิดตัวเอง?”

สีหน้าของหลี่เสวียนหยางเปลี่ยนไป การระเบิดตัวเองของผู้แข็งแกร่งมกุฎยุทธ์นั้นทรงพลังเป็นอย่างมาก และเขาอยู่ใกล้ด้วย เขาจะต้องได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน

สีหน้าของป๋ายหลี่หยวนหลงจะสงบกว่ามาก เขาพริกฝ่ามือหยิบลูกแก้วสีเหลืองออกมา ภายใต้การส่งพลังจิตแท้เข้าไป ม่านแสงสีเหลืองห่อหุ้มร่างกายของเขา ออร่าพลังธาตุดินบริสุทธิ์แผ่กระจายออกมา

ในบรรดาเบญจธาตุทั้ง 5 ธาตุดินมีการป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด เห็นได้ชัดว่าลูกแก้วนี้ของป๋ายหลี่หยวนหลงนี้ เป็นสมบัติการป้องกันของธาตุดิน

หลี่เสวียนหยางไม่มีสมบัติดังกล่าวเพื่อปกป้องร่างกายตนเองแบบนี้ ในฐานะอาจารย์มกุฎยุทธ์คนหนึ่ง เขายังคงใช้กระบี่รบขั้นดินกลาง ซึ่งดูแล้วยากจนและโทรมมากแล้ว เพราะสมบัตินักยุทธ์ที่มีผลต่อผู้แข็งแกร่งระดับมกุฎยุทธ์ ต่างมีราคาแพงมาก

บูม!

คลื่นพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวพัดไปทุกทิศทุกทาง มังกรน้ำสามตัวก็ละลายไปทันทีภายใต้ระเบิดตนเองของซุนเชียนซาง กลายเป็นหยดน้ำทั่วท้องฟ้า

หลี่เสวียนหยางต่อต้านสุดกำลังของเขา แต่เขาก็กระเด็นออกไปในทันที การระเบิดตนเองของมกุฎยุทธ์ขั้นปฐมภูมิผู้หนึ่ง เว้นแต่จะมีพลังของมกุฎยุทธ์ช่วงกลางถึงจะสามารถต้านทานได้ และเห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีความสามารถนี้

เขากระอักเลือดสดออกมา เดิมทีสีหน้าที่ซีดเผือดอยู่แล้วของหลี่เสวียนหยาง ก็ซีดจางลงไปอีก และพลังจิตแท้ในร่าง เหลืออยู่ไม่ถึงสามส่วน

ในทางกลับกัน ป๋ายหลี่หยวนหลงดูสงบและไม่เร่งรีบ ด้วยการปกป้องร่างกายของสมบัติธาตุดิน เขาบินไปที่ศูนย์กลางของกระแสพลังวนอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากการระเบิดตนเองของซุนเชียนซาง ม่านแสงค่ายกลใกล้เคียงก็ถูกโจมตีเช่นกัน ได้ฉีกช่องว่างขนาดใหญ่ออกมา

หลี่เสวียนหยางเองก็สังเกตเห็นฉากนี้เหมือนกัน เขากัดฟันแน่น แล้วรีบพุ่งไปด้วยพลังทั้งหมด

เพราะเขารู้ดีว่านี่เป็นโอกาสเดียวที่จะหลบหนีไปได้

ในชั่วพริบตา หลี่เสวียนหยางและป๋ายหลี่หยวนหลงก็มาถึงช่องว่างที่ม่านแสงค่ายกลถูกฉีกออกพร้อมๆ กัน แต่ความยาวและความกว้างของช่องว่างนั้นเพียงพอให้คนๆหนึ่งออกไปก่อนเท่านั้น