บทที่ 523

เมื่อมีเกาเหลียนหงเป็นตัวอย่างอย่างที่ประสบความสำเร็จในการบรรลุ เหยียนเยว่เอ๋อร์ สวีจิงเหนียนและหลินจื่อเฟิงต่างพากันกลับเข้าไปอยู่ในสภาวะปิดขังตนอีกครั้ง เพื่อใช้โอกาสนี้ก่อนที่สำนักเขาจะเปิด ในการยกระดับการฝึกตนของตัวเองให้สูงขึ้นอีกหน่อย

การฝึกตนของหลัวซิวเดินมาถึงช่วงคอขวดแล้ว ต่อให้ปิดขังตนเอาไว้ก็ไร้ประโยชน์ เขาจึงออกมาจากแดนปริศนาแล้วมาที่ตำหนักวัฏสงสาร

วันนี้เกาเหลียนหงมาอยู่ที่สำนัก “ท่านเจ้าสำนัก ด้านนอกสำนักมีคนผู้หนึ่งมาเยือน เขามีชื่อว่าเหว้ยห้าวหราน บอกว่าอยากมาพบท่านเจ้าสำนัก”

“อ้อ? คนคนนี้คงเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ไม่ไหว” หลัวซิวได้ยินดังนั้นก็อมยิ้ม “เจ้าพาเขาเข้ามาสิ”

ผ่านไปครู่หนึ่ง เกาเหลียนหงก็กลับมาอีกครั้ง โดยพาเหว้ยห้าวหรานเข้ามาในสำนักด้วย

ตำหนักวัฏสงสาร คือสถานที่ที่ศักดิ์สูงกว่าตำหนักผู้คุมกฎทั้งสิบแปด รวมทั้งผู้อาวุโสสำนักทั้งสาม เป็นสถานที่ที่เจ้าสำนักนั่งบัลลังก์อยู่

หลังจากที่สำนักเขาได้วางค่ายคุ้มกันขั้น 8 เอาไว้ สำนักไท่เสวียนก็มีบารมีขึ้นมาก แม้ว่าจะมีคนน้อยแต่ก็มีปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่อยู่บ้าง

“หัวหน้าแก๊งเหว้ย สบายดีหรือไม่” หลัวซิวยิ้ม

เหว้ยห้าวหรานยิ้มตอบเช่นกัน “ไม่ทราบว่าจะให้ข้าเรียกท่านว่าเจ้าสำนักหลัว หรือหัวหน้าแก๊งหลัวดี”

“อยู่ในสำนักไท่เสวียน ข้าย่อมอยู่ในฐานะเจ้าสำนัก หากอยู่ในแก๊ง ข้าย่อมเป็นหัวหน้าแก๊ง” หลัวซิวยิ้มเรียบๆ

เหว้ยห้าวหรานกุมมือคารวะ “อีกไม่ถึงหนึ่งเดือน เจ้าสำนักหลัวก็จะเปิดสำนักเขาแล้ว หากคนตระกูลเหว้ยมาเข้าร่วมสำนักไท่เสวียนด้วยจะได้รับการดูแลอย่างไรหรือ”

เดิมทีเหว้ยห้าวหรานก็ไม่ใช่คนที่ชอบพูดจาอ้อมค้อมอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อมาถึงจึงพูดอย่างตรงประเด็นทันที เพื่อแสดงให้เห็นถึงเจตนารมณ์ที่แท้จริงในการมาเยือน