บทที่ 545

“มาแล้ว!”

ทันทีที่หลัวซิวเคลื่อนไหวเข้าไปในแกนกลางอีกครั้ง เผ่าพันธุ์อสูรกายและอสูรกายบางตนที่มีพรสวรรค์พิเศษสามารถรับรู้ฟ้าดิน สัมผัสได้ถึงทันที

“อย่ารวมตัวเข้าด้วยกัน ไม่เช่นนั้นจะทำให้เขาตกใจกลัวจนหนีไปอีก แบบนั้นจะไม่มีใครมาสนุกกับพวกเราแล้ว”

“คิดแต่จะสนุกอย่างเดียวก็ไม่ได้ ห้ามให้เขาเข้าใกล้ศิลามรณะเด็ดขาด”

“น่าขำ อสูรกายนับร้อยอย่างพวกเรามารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ถึงเขามีสามเศียรหกหัตถก็อย่าหวังจะได้บุกเข้าไป”

เดิมทีตามความคิดของหลัวซิว หลังจากที่เขาเข้าสู่แกนกลาง อสูรกายและเผ่ามารจะรุมล้อมเข้ามาโจมตีตนเองทันที

เมื่อเป็นแบบนี้ เขาจะอาศัยความเร็วของปีกทิพย์ไร้มลทินทิ้งห่างอสูรกายพวกนี้ เข้าไปสำรวจในส่วนลึกของแดนปริศนาแห่งนี้ ตกลงมันมีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่

แต่สิ่งที่ทำให้เขาคาดคิดไม่ถึงคือ หลังจากที่เข้าไปอีกครั้ง กลับไม่มีฉากที่เอิกเกริกปรากฏขึ้น มีเพียงอสูรกายสองตนขวางอยู่ตรงหน้าของเขา

อสูรกายสองตนนี้ ในนั้นคือหมาป่ายักษ์ที่มีขนสีทองทั้งตัว ตรงหว่างคิ้วมีดวงตาที่สามตั้งฉากอยู่ตรงนั้น

ส่วนอีกตนเป็นลิงยักษ์ที่มีขนสีขาวทั้งตัว นอกจากนี้บนไหล่ของมันยังมีอสูรกายที่กลายเป็นร่างมนุษย์ยืนอยู่ตรงนั้นหนึ่งตน เป็นผู้หญิงสง่างามที่มีรูปร่างพริ้วบาง

คิ้วของผู้หญิงคนนี้ราวกับผ้าไหม รวมชุดผ้าแพรโปร่ง เรือนร่างที่บอกบางถูกซ่อนอยู่ใต้ผ้าแพรโปร่ง ค่อนข้างดึงดูดสายต่อ

“เผ่ามนุษย์ การที่เจ้าสามารถบุกเข้ามาถึงที่นี่ ดูเหมือนเจ้าเป็นคนที่แข็งแกร่งมาก ไม่รู้ว่ากล้าสู้กับข้าสักครั้งหรือเปล่า?” ลิงยักษ์ทุบหน้าอกของตนเอง ส่งเสียงพูดที่ดังและทุ้มต่ำออกมา

“เมื่อกี้คุยกันแล้วว่าข้าก่อน หลบไปเลยเจ้าลิงบ้า” หางสีทองของหมาป่ายักษ์กระดิกไปมา ย่อเข่าลงกระโดดไปยืนอยู่ตรงหน้าของลิงยักษ์ด้วยท่าทางที่กระตือรือร้นอยากลอง

“พวกเจ้าสองตัวเลิกแย่งกันได้แล้ว ผิวพรรณของมนุษย์คนนี้ละเอียดอ่อนนุ่มนวล ข้าอยากใกล้ชิดกับเขามาก” อสูรกายสาวที่ยืนอยู่บนไหล่ของลิงยักษ์ใช้มือปิดปากของตนเอง หัวเราะเหอะเหอะแล้วพูด และยังขยิบตาให้หลัวซิวอย่างมีเสน่ห์

อสูรกายทั้งสามตนเหมือนกำลังโต้เถียง ล้วนแต่ต้องการประลองฝีมือกับหลัวซิว

ตัวสำนึกของหลัวซิวคอยเฝ้าระวังการเคลื่อนไหวโดยรอบตลอด ภายใต้ขอบเขตการรับรู้ชีวิต สามารถมั่นใจได้ว่าโดยรอบไม่มีฝูงอสูรกายตนอื่น