บทที่ 580

ป้ายบัญชาการของผู้ลาดตระเวนจดจำลมปราณที่เฉพาะเจาะจง องครักษ์บนหอคอยต้อนรับใช้ตัวสำนึกกวาดออกไป ก็สามารถยืนยันตัวตนได้ถูกต้อง

“พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะเข้าไปรายงาน” เสียงขององครักษ์ยังไม่ทันสิ้นลง ก็กลายเป็นลำแสงสีทอง บินขึ้นไปที่สำนักหลัวเทียนด้านบนสุด

หลังจากนั้นไม่นาน องครักษ์คนนั้นก็กลับมา “ในบรรดาพวกเจ้า ใครคือหลัวซิว?”

“ข้าเอง” หลัวซิวยืนขึ้น

“ท่านเจ้าเมืองมีคำสั่ง ให้เจ้าเข้าไปได้” องครักษ์พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

หลัวซิวขมวดคิ้วเล็กน้อย “เช่นนั้นเพื่อนของข้ากับท่านผู้ลาดตระเวนฉีเล่า?”

“ท่านเจ้าเมือง รับสั่งเพียงแค่ให้เจ้าเข้าไป อีกสองคนไม่สามารถเข้าไปได้” น้ำเสียงขององครักษ์ ไม่มีวี่แววของหนทางเจรจา

“เจ้าสำนักหลัว ถึงอย่างไรท่านเจ้าเมืองก็เรียกพบเพียงแค่ท่านคนเดียว ท่านก็เข้าไปเถิด” ฉีฝ่าเทียนเอ่ยปาก เขาเป็นเพียงแค่ผู้ลาดตระเวนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอจะได้เข้าพบหัวหน้าลาดตระเวน นั่นก็เป็นเรื่องที่ปกติมาก

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ต้องรบกวนท่านผู้ลาดตระเวนฉีพาเยว่เอ๋อร์ ไปพักผ่อนในที่ปลอดภัยด้วย” หลัวซิวพูด

เมื่อพูดจบ หลัวซิวก็หันไปทางองครักษ์บนหอคอยต้อนรับ “รบกวนท่านนำทางไปเถอะ”

บันไดสีทองก็ยืนออกไปจากหอคอยต้อนรับ ยืดยาวไปจนถึงหน้าสำนักหลัวเทียนที่อยู่สูงสุด

หลัวซิวทำตามเงื่อนไขขององครักษ์ สาวเท้าก้าวขึ้นไปบนบันได เดินขึ้นไปยังสำนักหลัวเทียน

เหยียนเยว่เอ๋อร์มองแผ่นหลังของหลัวซิว “ผู้ลาดตระเวนฉี หลัวซิวจะไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ฉีฝ่าเทียนได้ยินเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “ท่านหัวหน้าผู้ลาดตระเวนเป็นใครกันล่ะ? เจ้าสำนักหลัวจะไม่มีเรื่องอะไรหรอก เจ้าวางใจได้”

บันไดสีทองนั้นยาวมาก มีราว ๆ ร้อยขั้น ลำแสงสีทองส่องประกาย ราวกับของจริง เมื่อก้าวขึ้นไปด้านบน มองไปรอบ ๆ ด้าน สามารถมองเห็นเมืองหลัวเทียนได้ทั้งเมือง

เมื่อระยะห่างของสำนักหลัวเทียนยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หลัวซิวก็ยิ่งรับรู้ได้อย่างชัดเจน ภายในสำนักหลัวเทียน มีลมปราณที่น่าเกรงขามแพร่กระจายออกมาเป็นระลอก ๆ