บทที่ 582

หลังจากที่คิดว่าตนชนะเดิมพันอย่างแน่นอนและสามารถนำมันมาเยาะเย้ยฉายาเจ้าแห่งไหวพริบที่ไม่มีใครเทียบได้ของหวูชิว ต้วนฉือเทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขขึ้นมาในใจ

สำหรับคนที่ฝึกตนจนถึงแดนที่สูงเช่นพวกเขาแล้วนั้น นอกจากการฝึกตน ในระหว่างช่วงเวลาที่ยาวนาน ความสนุกสนานเป็นครั้งคราวก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจเช่นกัน

เพราะความอายุยืนยาวของพรีเมี่ยมยุทธ์ เป็นเวลาประมาณห้าพันปี เวลานานเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะฝึกตนที่น่าเบื่อเพียงอย่างเดียว

“หลี่จ้าน เจ้าน่ะพอถึงเวลาก็ทำให้เต็มที่ล่ะ” ต้วนฉือเทียนพูดพร้อมรอยยิ้ม

“ศิษย์จะพยายาม ไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง” ชายหนุ่มผู้แข็งแกร่งนามว่าหลี่จ้านตอบรับอย่างชัดถ้อยชัดคำ

ณ เวลานี้ สายตาของทุกคนที่อยู่ที่นั่นล้วนมองไปที่ประตูของสำนักหลัวเทียน เห็นชายหนุ่มสวมชุดดำรูปร่างผอมบางปรากฏตัวขึ้น เหงื่อออกท่วมตัวไปหมด

“เหนื่อยเกือบตาย...”

ภายใต้ความกดดันของสี่พรีเมี่ยมยุทธ์ หลัวซิวหลังจากเดินข้ามบันไดหลายร้อยขั้น ในที่สุดก้นของเขาก็ได้นั่งลงบนพื้น พร้อมทั้งหายใจเข้าเฮือกใหญ่

ถึงแม้หัวหน้าลาดตระเวนทั้งสี่คนนี้ไม่ได้จงใจปล่อยลมปราณออกไปเพื่อกดดัน ตามจริงคือลมปราณต่างก็ถูกเก็บไว้ในร่างกาย ไม่มีการรั่วไหลแม้แต่น้อย คนธรรมดาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงลมปราณ แน่นอนว่าจะไม่มีทางรับรู้ได้ถึงความกดดัน มิเช่นนั้นอัจฉริยะรุ่นเยาว์ทั้งสามคนที่อยู่ที่นี่ ณ ตอนนี้ ก็คงจะไม่สามารถยืนนิ่งอย่างสงบสุขอยู่ด้านหลังพรีเมี่ยมยุทธ์ทั้งสามท่านได้เป็นแน่

แต่หลัวซิวกลับสามารถรับรู้ได้ถึงลมปราณของสี่เจ้ายุทธจักร ในขณะที่รับรู้ถึงลมปราณ ก็สามารถรับรู้ได้ถึงแรงกดดันที่แฝงอยู่ในลมปราณของพรีเมี่ยมยุทธ์ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมมันจึงลำบากมากกว่าจะเดินมาถึงบนนี้

ยังโชคดีที่พรีเมี่ยมยุทธ์ทั้งสี่คนไม่ได้จงใจปล่อยแรงกดดันจากลมปราณออกมา มิเช่นนั้น หลัวซิวเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเดินมาถึงหน้าสำนักหลัวเทียนแห่งนี้

หลัวซิวตะลึงงัน เขาขึ้นบันไดมา ด้วยความเหนื่อยมากจึงได้นั่งลงไปกับพื้น ในเวลานี้เองถึงได้สังเกตว่ามีปูชนียบุคคลทั้งสี่กำลังส่งสายตามองมาที่ตัวเขาอยู่

สารรูปเช่นนี้ มันดูค่อนข้างน่าเกลียด อีกทั้งยังเป็นการเสียมารยาทอย่างมาก