บทที่ 590

เมื่อเห็นว่าสองสามคนแรกที่ทำการเคลื่อนไหวประสบความสูญเสีย จู่ ๆ ก็มีคนร้องตะโกนเพื่อเตือนเพื่อนของพวกเขา

บางคนไม่เชื่อในความร้ายกาจ พวกเขาบินขึ้นไปในอากาศด้วยพละกำลังทั้งหมด แต่ยิ่งเร่งความเร็วเท่าไร ก็ยิ่งล้มหนักขึ้นเท่านั้น บางคนถึงกับกระอักเลือดและหมดสติไปทันที

ผู้คนนับสิบตกลงมาในพริบตา แต่พวกที่ผลการฝึกตนค่อนข้างแข็งแกร่ง สามารถจ้องมองที่ความกดดันจากอากาศ ค่อย ๆ ดึงตัวเองให้สูงขึ้นไปเรื่อย ๆ ค่อย ๆ เข้าใกล้กับตำแหน่งของแท่นบัวเพลิงอัคคี

ช่องว่างของพลังผลการฝึกตน ในเวลานี้ประจักษ์ชัดที่สุด แรงกดดันจากเบื้องบนนั้น นอกจากจะต้องใช้ผลการฝึกตนจำนวนหนึ่งเพื่อต่อต้าน ต้องมีความเข้าใจในขอบเขตของโลกยุทธ์เอง ซึ่งเป็นระดับที่สูงมากอีกด้วย

ร่างหนึ่งสวมชุดสีแดงเพลิง ดูเหมือนว่าแม่หญิงประหลาดคนนี้จะไม่ได้รับผลกระทบจากแรงกดดันจากอากาศเลย ในไม่ช้านางก็บินไปที่แท่นบัวเพลิงอัคคีที่ใกล้ที่สุด

“องหญิงเล็กเซวียนเซวียนแห่งตำหนักอัคคีนภา!”

มีคนรู้จักตัวตนของแม่หญิงประหลาดคนนี้ และตำหนักอัคคีนภา ก็คือหนึ่งในห้าแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งอาณาจักรใต้

“ทำไมความแตกต่างถึงได้มากเช่นนี้?”

หนุ่มสาวหลายคนที่มาประลองยุทธ์ด้วยความมั่นใจย่อมเกิดความรู้สึกเช่นนั้นขึ้นในใจ ในบรรดากองกำลังที่พวกเขาเป็นสมาชิก อาจกล่าวได้ว่าพวกเขาได้ถือรัศมีของอัจฉริยะตั้งแต่เด็กยันโต แต่เมื่อเทียบกับอัจฉริยะเหล่านั้นจากแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว ไม่มีทางเทียบได้เลย

การรวมตัวกันแข่งขันของเหล่าอัจฉริยะ จะทำให้อัจฉริยะหลายคนถูกกระตุ้นเป็นสองเท่าตัว

“ซางหลัน กล้าแข่งกับข้าเสียหน่อยหรือไม่?”

ชายหนุ่มชุดดำ ใบหน้านิ่งเรียบพูดขึ้นด้วยความเย็นชา

ณ บริเวณใกล้ ๆ ชายหนุ่มชุดดำ ซางหลันสวมชุดสีม่วงที่เคยปรากฏตัวที่ภัตตาคารเทียนอีมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเขายิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ