บทที่ 64 หยวนเฟยซานท้าทาย

“ยังมีอีกสามวันการประเมินขั้นปฐมภูมิก็จะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ตอนนี้พวกเรารีบไป กลับยังมาทัน”

เจ้าสำนักชิงหยุนค่อยๆพูด ก้าวออกจากสำนัก ทันใดนั้นก็เงยหน้าเปล่งเสียงคำรามยาวออกมา

“วี๊ด!”

เสียงหวีดแหลมดังมาจากในอากาศ ตามด้วยหลัวซิวก็เห็นจุดดำบนท้องฟ้าที่ใหญ่ขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน และลงจอดมาอย่างรวดเร็ว

ตามด้วยระยะห่างที่เข้าใกล้อย่างไม่หยุดหย่อน เขาเห็นจุดดำนั้นเป็นนกอินทรีตัวใหญ่ตัวหนึ่ง มีขนสีดำ ปีกทั้งสองกางออก เหมือนกับเมฆดำก้อนหนึ่ง ทำให้เกิดลมกระโชกแรง

“วิหคเมฆานิล!”

หลัวซิวรู้ที่มาของอสูรกายตัวนี้ เป็นสัตว์ที่ใช้สำหรับขี่ที่เชื่อฟังเจ้าสำนักชิงหยุน อสูรกายที่บินได้ระดับสาม!

วิหคเมฆานิลกางปีกยี่สิบเมตรกว่าทั้งสองออก ด้านหลังกว้างใหญ่ และเหมาะสำหรับการขี่

เจ้าสำนักชิงหยุนก้าวขึ้นไปในอากาศ หล่นอยู่บนด้านหลังของวิหคเมฆานิล และมองไปทางหลัวซิวแล้วพูด: “ขึ้นมาเถอะ ด้วยความเร็วของวิหคเมฆานิล สามารถเข้าถึงเขตการปกครองหยุนหลงได้ภายในเวลาสองวัน”

หลัวซิวตอบรับ กระโดดขึ้นไป หล่นอยู่ด้านหลังของเจ้าสำนักชิงหยุน ก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก แอบคิดว่าพลังของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นในอนาคต ก็จะทำให้อสูรกายที่ทรงพลังตัวหนึ่งสำหรับขี่เชื่อง และโดดเด่นจริงๆ

“ฮู้ววว!”

ปีกทั้งสองของวิหคเมฆานิลสั่นสะท้าน คลื่นลมก็พัดไปบริเวณรอบๆ ทำให้ฝุ่นใบไม้ที่ร่วงหล่นเต็มไปทั่วท้องฟ้า

ลมรุนแรงที่น่ากลัวก็พัดกรรโชกมา ความเร็วในการบินของวิหคเมฆานิลนั้นก็เร็วมาก และเมฆที่อยู่ใกล้เคียงทั้งหมดถอยหลังอย่างรวดเร็ว

มองลงไปเห็น พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล สรรพสิ่งก็เห็นได้ชัดว่าเล็กขนาดนั้น

สองวันต่อมา เมืองที่สูงตระหง่านกว้างโอ่อ่าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า กำแพงเมืองสีฟ้านั้นสูงหลายสิบฟุต เพิ่มขึ้นในแนวนอน เหมือนราวกับเทือกเขา และปกคลุมพื้นที่กว้างใหญ่

นี่ก็เป็นเขตการปกครองหยุนหลง เมืองชิงหยุนทั้งห้านั้นรวมอยู่ด้วยกัน ก็สู้ความสูงตระหง่านกว้างโอ่อ่าของเขตเมืองนี้ไม่ได้

เขตการปกครองหยุนหลงคือตั้งที่อยู่สำนักเซียวเหยานอกสำนัก เจ้าสำนักออกนั่งบัญชาการรักษาการณ์ด้วยตันเองอยู่นอกสำนัก ว่ากันว่าเป็นปรมาจารย์โลกยุทธ์ผลการฝึกตนบรรลุถึงแดนฝึกจิต

ห่างจากเขตการปกครองหยุนหลงสิบกว่าไมล์ เจ้าสำนักชิงหยุนให้วิหคเมฆานิลลงมา และทั้งสองก็เดินไปที่เทศมณฑล

ที่ประตูเมืองผู้คนพลุกพล่าน มีกลุ่มนักล่าพร้อมที่จะออกไปล่าเหยื่อ ก็เป็นจอมยุทธ์จากทุกทิศทุกทาง และพ่อค้าแม่ค้าเข้าแถวเพื่อเข้าเมือง

“ตามฉันมา”

เจ้าสำนักชิงหยุนไม่ได้ต่อแถว แต่พาหลัวซิวไปที่ประตูด้านข้างของประตูเมืองโดยตรง

คนที่เฝ้าประตูเป็นชายวัยกลางคน เห็นเจ้าสำนักชิงหยุนนำป้ายบัญชาการออกมา ก็คำนับในทันที และเปิดประตูด้านข้าง

ในฐานะผู้แข็งแกร่งของแดนฝึกจิตครึ่ง ฐานะของเจ้าสำนักยุทธ์ในเมืองต่างๆ เทียบเท่ากับผู้ดูแลนอกสำนัก ก็ย่อมมีสิทธิ์พิเศษบางอย่างเป็นธรรมดา

สำหรับเขตการปกครองหยุนหลงนี้ หลัวซิวมาเป็นครั้งแรก เจ้าสำนักชิงหยุนคุ้นที่คุ้นทาง พาเขาตรงไปมาถึงคฤหาสน์หลังหนึ่งในเมือง

คฤหาสน์หลังนี้ ก็เป็นฐานะเดิมของสำนักยุทธ์ และที่พักชั่วคราวสำหรับพวกอัจฉริยะที่เตรียมตัวจะเข้าร่วมการประเมิน

“หือ? เจ้าสำนักชิงหยุนมาแล้ว หลัวซิวคนนั้นของเมืองชิงหยุนของพวกเขาหายตัวไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

หลังจากที่เจ้าสำนักอีกสิบเจ็ดเมืองได้ยินข่าว ก็อดไม่ได้ที่จะนิ่งอึ้ง

“ไอ้หนุ่มชุดดำคนนั้นก็คือหลัวซิวเหรอ? ได้ยินว่าฝึกฝนเป็นพลังหยางบริสุทธิ์แล้ว ต่อให้เป็นลูกศิษย์ที่อยู่นอกสำนัก ฝึกฝนเป็นพลังหยางบริสุทธิ์ก็ไม่เกินยี่สิบคน”

“เจ้าสำนักชิงหยุนโชคดีนะ ตลอดแปดร้อยปีกว่าที่ผ่านมา นี่เป็นคนที่สี่ที่ฝึกฝนพลังหยางบริสุทธิ์ได้นะ?”

เจ้าสำนักของสิบเจ็ดเมืองต่างก็วิพากษ์วิจารณ์ซึ่งกันและกัน และมองไปที่เจ้าสำนักชิงหยุนและหลัวซิวที่เดินก้าวใหญ่มา