บทที่ 665

แต่ในความเป็นจริง คุณค่าสูงสุดของภูตอัคคี ไม่ใช่พลังของมัน แต่เป็นพลังแห่งกฎที่ซ่อนอยู่ นักยุทธ์หลายคนได้ค้นหาร่องรอยของภูตอัคคีไปทั่วโลก เพื่อทำความเข้าใจพลังแห่งกฎทีซ่อนอยู่ในภูตอัคคี

แต่หลัวซิวต้องการเพียงพลังภูตอัคคีเท่านั้น ไม่ต้องการพลังแห่งกฎที่ซ่อนอยู่ภูตอัคคี

ด้วยตัวสำนึกระดับมหายุทธ์ หลัวซิวกวาดล้างกลุ่มแสงหลายร้อยกลุ่มอย่างรวดเร็วและในที่สุดก็พบว่ามีสมบัติวิเศษสามชิ้นเหมาะสำหรับเขา สองในสามนั้นมีร่องรอยพลังกฎแห่งความตาย และสมบัติวิเศษอีกชิ้นมีร่องรอยของพลังกฎแห่งชีวิต

สมบัติวิเศษในวังแห่งนี้ เกือบจะประกอบด้วยพลังแห่งกฎประเภทต่างๆ มากมาย ซึ่งในนั้นซ้ำกันมากมาย รากเหง้าเหมือนกัน แต่ทิศทางของการทำความเข้าใจและการรับรู้แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ตัวอย่างเช่น ภูตอัคคีกลืนกินและภูตอัคคีเปลวเยือก ต่างก็มีพลังกฎแห่งเปลวไฟเหมือนกัน แต่ตัวหนึ่งกินทุกอย่างและทำลายทุกอย่างให้กลายเป็นความว่างเปล่า และอีกตัวหนึ่งดูดซับความร้อนเพื่อทำให้ทุกสิ่งถูกทำลายล้าง แกนเหมือนกัน แต่ทิศทางการขยายจะแตกต่างกัน

“เลือกร่องรอยของพลังแห่งกฎในการทำความเข้าใจ เลือกสมบัติวิเศษได้เพียงชิ้นเดียวหรือ? " หลัวซิวถามกับสภาพแวดล้อมที่ว่างเปล่า

“เลือกได้เพียงชิ้นเดียว แม้ว่าข้าให้เจ้าเลือกสองชิ้น เจ้าก็ทำไม่ได้” เสียงเย็นชาดังขึ้นช้าๆ

เมื่อหลัวซิวได้ยิน เขาก็อดแปลกใจไม่ได้ เขาไม่เข้าใจว่าภูตแห่งค่ายที่ปกป้องวังเต๋าหมายถึงอะไร

“เขาหมายถึง ข้าเลือกได้สองชิ้น แต่ข้าทำไม่ได้?”

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลัวซิวก้าวไปข้างหน้า สายตาและตัวสำนึกจ้องแกะสลักหินสีดำ

หินแกะสลักก้อนนี้มีลักษณะผิดปกติมาก ราวกับเศษหินที่กระเด็นลงมาจากก้อนหิน

แต่ร่องรอยของพลังแห่งกฎบนนั้น ได้ปลดปล่อยออร่าลึกลับออกมา ซึ่งลึกลับยิ่งกว่าสมบัติอีกชิ้นที่มีพลังกฎแห่งความตาย ยิ่งลึกลับมากกว่า