บทที่ 667

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จริงๆ แล้วมีเงาของ ลู่เมิ่งเหยาอยู่ในใจของหลัวซิว

เพราะตอนนั้นเขายังเป็นวัยรุ่น รักแรกเป็นสิ่งที่ยากจะลืมเลือนที่สุด

หลังจากห่างกันหลายปี พวกเขาก็กลับมาพบกันโดยบังเอิญ เมื่อเห็นลู่เมิ่งเหยาในสำนักหลัวเทียน หลัวซิวก็ยินดีและประหลาดใจมาก

แต่ตอนนี้เขามีเยว่เอ๋อร์แล้ว ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับลู่เมิ่งเหยาอย่างไร

นักยุทธ์ผู้แข็งแกร่งมากมายหลายคนมีภรรยาสามสี่คน แต่หลัวซิวไม่ใช่คนที่ชอบมอบความรักให้คนหลายๆคน และแน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนที่จะเปลี่ยนไปชอบอีกคนหนึ่งแล้วเกลียดชังคนเก่า

ถ้าเมื่อก่อนไม่รู้ว่าลู่เมิ่งเหยาไปที่ไหน ก็ช่างเถอะ

แต่นางได้กลายเป็นศิษย์ของเจ้ายุทธจักรหยกนารา และเจ้ายุทธจักรหยกนาราไม่ได้จำกัดเสรีภาพของนาง ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ทำไมนางถึงไม่มาหาเขา?

เมื่อมีความสงสัยในใจ ความเหินห่างก็เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ

หลัวซิวเป็นแบบนี้ ลู่เมิ่งเหยาก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน

ดังนั้นในช่วงนี้ จึงไม่มีใครเริ่มที่จะไปหาใครก่อน

หลัวซิวมองไปที่ผู้หญิงที่คุ้นเคยและไม่คุ้นเคยที่อยู่ตรงหน้าเขา ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้ของนางอย่างไร

ไม่โทษนางหรือ? แต่ในใจก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง แต่ถ้าจะโทษนาง เขามีสิทธิ์อะไรไปโทษนาง?

“ทำไมข้าต้องโทษเจ้าด้วย?” หลัวซิวยิ้มและในที่สุดก็เลือกข้างหน้า

เวลาจะทำให้ทุกอย่างเจือจางลง แม้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ลู่เมิ่งเหยาจะไม่ได้มาหาเขา แต่เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่เมื่อเวลาผ่านไป หลัวซิวเชื่อว่าตัวเองจะปล่อยวางเรื่องนี้ไป

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็หันหลังและจากไป ไม่ใช่เพราะเขาไม่ต้องการคุยกับลู่เมิ่งเหยา แต่เพราะมีคนอื่นอยู่รอบข้าง ไม่เหมาะที่จะพูดถึงหัวข้อเหล่านี้

มีเรือนหลายหลังที่เชิงเขา ซึ่งสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย หลัวซิวเลือกหนึ่งในเรือนเหล่านั้น และสร้างค่ายกลไว้รอบห้องตามนิสัยทันใดนั้น หลัวซิวก็ได้ยินเสียงเคาะประตู