บทที่ 715

ในอาณาจักรใต้นั้นมีป่าเขาอยู่มากมาย มองไปสุดลูกหูลูกตา ต่างเต็มไปด้วยสีเขียวขจี

ประเทศเทียนหวู ตั้งอยู่ในทิศตะวันตกเฉียงใต้ของอาณาจักรใต้ อยู่ในมุมที่ค่อนข้างสงบสุข ขาดแคลนทรัพยากร ความเข้มข้นของพลังฟ้าดินจิตก็แสนธรรมดา

และในตอนนี้เอง บริเวณใกล้เคียงกับป่าเขาฝืนหนึ่ง เงาร่างสามสี่สายก็ได้ปรากฏขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ หนึ่งในนั้น คือยายแก่เผ่าหงส์ที่เคยประมือกับหลัวซิวมาสองครั้งนั่นเอง

ผลการฝึกตนของยายแก่เผ่าหงส์ผู้นี้ไม่สูงนัก อยู่ในแดนมหายุทธ์ขั้นสามเท่านั้น แต่สถานะของนางกลับไม่ธรรมดา เป็นคนรับใช้ของเจ้ายุทธจักรหงส์ นามว่าเฟิ่งหลี

ที่ด้านหน้าของยายแก่เผ่าหงส์ คือชายวัยกลางคนไว้เคราผู้หนึ่ง นามว่าเฟิ่งจาง มีผลการฝึกตนในแดนมหายุทธ์ขั้นหนึ่ง

อีกด้านหนึ่ง ยังมีชายชราในชุดคลุมแดง มีผลการฝึกตนในแดนมหายุทธ์ขั้นสอง

และคนที่สี่นั้น รูปร่างหน้าตาดูค่อนข้างอ่อนโยนละเอียดอ่อน มีรอยยิ้มชั่วร้ายบาง ๆ ปรากฏอยู่บนใบหน้า

ในบรรดาสี่คนนี้ มีเพียงผลการฝึกตนของชายที่ละเอียดอ่อนผู้นี้ที่สูงที่สุด อยู่ในแดนมหายุทธ์ขั้นห้า

คนผู้นี้มีนามว่าเฟิ่งหยุนเซี๋ย เป็นบุตรหลานของผู้อาวุโสบางท่าน

“ท่านหลี แค่เจ้าหนุ่มที่มีผลการฝึกตนในแดนมกุฎยุทธ์คนหนึ่งเท่านั้น ให้แดนมหายุทธ์อย่างพวกเราทั้งสี่คนมาล่าสังหาร มันจำเป็นด้วยหรือ?” เฟิ่งหยุนเซี๋ยเบ้ปากกล่าว

ที่เข้าเอาตัวเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เพียงเพราะเขาถูกใจสตรีที่เจ้ายุทธจักรหงส์นำกลับมาด้วยนางนั้น

เขาได้ยินมาว่าสตรีนางนั้นเป็นอัจฉริยะที่ได้ปลุกเลือดหงส์โบราณ หากสามารถฝึกวิชาคู่ร่วมกับนางได้ ก็จะสามารถดูดซับพลังของเลือดหงส์ กลั่นแปรสายเลือดของตนเอง ผลประโยชน์นั้นสามารถรู้ได้โดยไม่ต้องกล่าวใด ๆ

“คุณชายหยุนเซี๋ยอย่าได้ประมาทไป เจ้าเดรัจฉานน้อยนั้นไม่ธรรมดาเลยทีเดียว ยิ่งไปกว่านั้นมันยังได้เข้าไปฝึกตนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เป็นเวลาหนึ่งปี ฝีมือจะต้องพัฒนาขึ้นมาไม่น้อยแน่”

“ต่อให้ร้ายกาจเพียงใดก็เป็นแค่มกุฎยุทธ์เท่านั้นเอง นอกเสียจากมันจะสามารถบรรลุแดนมหายุทธ์ได้ภายในเวลาหนึ่งปี” เฟิ่งหยุนเซี๋ยกลับไม่คิดว่าเป็นเช่นนั้น ในสายตาของเขาต่อให้เป็นมกุฎยุทธ์ที่ร้ายกาจเพียงใดก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตนเอง