บทที่ 718

“เจ้า......นี่เจ้าสังหารคุณชายหยุนเซี๋ยหรือ?” ใบหน้าของเฟิ่งหลีบิดเบี้ยวจนถึงขีดสุด นางคิดไม่ถึงว่าหลัวซิวจะกล้าลงมือสังหารจริง ๆ

“ข้าไม่เพียงฆ่าเขา ยังจะฆ่าเจ้าด้วย” ไอสังหารอันดุเดือดกระเพื่อมอยู่บนร่างกายของหลัวซิว

ตูม!

เห็นเพียงร่างของหลัวซิวพลันเคลื่อนไหวขึ้นมา ช่องอากาศที่อยู่ด้านหน้าถูกร่างยุทธ์ร่างเนื้อที่แข็งแกร่งชนจนแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ แค่เพียงก้าวเดียว ก็ได้มาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเฟิ่งหลีในทันที

เฟิ่งหลีรีบยกไม้เท้าในมือขึ้นมามันที แต่อาวุธระดับของขลังขั้นกลางเช่นนี้ กลับถูกหลัวซิวชกจนแตกกระจายในหมัดเดียว

ผลัวะ!

เฟิ่งหลีกระอักเลือดออกมาคำโต ร่างลอยปลิวกลับออกไป เพลิงมรณะแผดเผาอยู่บนร่างกายของนางอย่างต่อเนื่อง เจ็บปวดจนนางร้องครวญครางอยู่ไม่หยุด

“ยายแก่ ก่อนหน้านี้เจ้าอาศัยอำนาจของเผ่าหงส์มารังแกข้า เคยคิดหรือเปล่าว่าจะมีวันนี้?”

ในขณะที่พูดหลัวซิวก็ได้ซัดออกมาอีกหนึ่งหมัด มกุฎอัคคีนภาเหลืองกลายร่างเป็นมังกรสีทองกระโจนออกมาพร้อมกับเสียงคำราม ทับถมกลืนกินมหายุทธ์ของเผ่าหงส์ที่มีนามว่าเฟิ่งจาง

“ที่ฆ่าเจ้าในวันนี้ เป็นเพียงการเก็บดอกเบี้ยเท่านั้น ต้องมีสักวันที่ข้าจะไปเหยียบเผ่าหงส์ ความอัปยศในวันก่อน จะต้องคืนให้ยายแก่เจ้ายุทธจักรหงส์ผู้นั้นเป็นสิบเท่า!”

ระยะเวลาเพียงปีกว่า ๆ ความสามารถของหลัวซิวได้แตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง ในทุกการเคลื่อนไหว สังหารมหายุทธ์ได้อย่างง่ายดายราวกับฆ่าหมูฆ่าสุนัข

“เจ้าเดรัจฉานน้อย เจ้าต่องไม่ตายดีแน่!” เฟิ่งหลีกรีดร้องโหยหวน แต่ไม่นานเสียงของนางก็ได้หายไปในเปลวเพลิงสีดำ

เพียงระยะเวลาสั้น ๆ มหายุทธ์ของเผ่าหงส์ทั้งสี่คนที่มาดักรอสังหารหลัวซิว ก็ได้ตายไปทั้งหมด

แม้ว่าความแข็งแกร่งของเผ่าหงส์จะทัดเทียมกับแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่จำนวนของผู้แข็งแกร่งระดับมหายุทธ์นั้นต้องมีอยู่ไม่มากอย่างแน่นอน ตายไปพร้อมกับถึงสี่คนในชั่วพริบตา

หลัวซิวยื่นมือออกไป แหวนเก็บของสี่วงได้ตกลงมาในมือของเขา จากนั้นก็เหมือนกับไปมีอะไรเกิดขึ้น และเหาะเหินเดินอากาศไปทางสำนักไท่เสวียน

เขาทราบเป็นอย่างดี การตายของเผ่าหงส์ทั้งสี่คนนี้ หลังจากที่เผ่าหงส์ได้รับรู้จะต้องสงสัยตนเองแน่ และจากความสามารถของเผ่าหงส์ ก็น่าจะสืบถามถึงสถานการณ์ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้