บทที่ 775

“ความสงบก่อนพายุจะมา ……”

หลัวซิวที่สวมชุดขาวกำลังฝึกตนปิดขังอยู่ใจกลางภายในแดนตำหนักจื่อมาโดยตลอดนั้นก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

จุดที่แตกต่างจากวิญญาณสีดำก็คือ วิญญาณสีขาวจะฝึกตนอยู่ตลอดทุกนาทีทุกวินาที ในขณะที่เรียนรู้ความลับของกฎอยู่นั้น ก็แบ่งสมาธิเพื่อค้นคว้าเส้นทางวิชากลั่นยา ค่ายกลและกลั่นสมบัติอีกด้วย

สามารถพูดได้ว่าหลัวซิวไม่ได้ขาดแคลนการฝึกตนวิชาอาถรรพณ์ประเภทต่าง ๆ เลยแม้สักนิด เพราะตามผลการฝึกตนที่เพิ่มขึ้นของเขา สามารถดึงความรู้ในการฝึกตนจำนวนมหาศาลจากวัฏจักรภายในลูกแก้วความเป็นตาย

วิญญาณทั้งสองเชื่อมโยงถึงกัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นจากทางด้านวิญญาณสีดำนั้น ทางด้านวิญญาณสีขาวก็สามารถรับรู้ได้ราวกับเห็นด้วยตาตัวเอง

วิญญาณสีดำอยู่ด้านนอกสร้างปัญหาใหญ่หลวงเอาไว้ ราวกับจะทำให้ฟ้าของโลกแสงดาวทะลุเป็นรูใหญ่ แดนตำหนักจื่อในตอนนี้ก็ไม่ได้สงบเช่นเดิมอีกต่อไปแล้ว

แม้ว่าจะมีสถานะของผู้ลาดตระเวนอยู่ ทำให้กองกำลังต่าง ๆ ไม่อาจหาญที่จะเผชิญหน้าท้าทายเมืองศักดิ์สิทธิ์โจมตีสำนักไท่เสวียนโดยตรง แต่แน่นอนว่าต้องมีคนแอบโจมตีอยู่ลับหลัง

“ทางเข้าแดนตำหนักจื่อถึงแม้จะซ่อนอยู่ในโซน แต่หากมีผู้แข็งแกร่งที่เชี่ยวชาญด้านกฎโซน เพียงแค่ต้องสิ้นเปลืองเวลาเล็กน้อย ก็สามารถหาตำแหน่งเจอได้ ด้วยวิธีการของแดนศักดิ์สิทธิ์ต่าง ๆ การระเบิดเพื่อเปิดมันนั้นช่างเป็นเรื่องที่ง่ายดาย”

วิญญาณสีขาวเดินออกมาจากในหอฝึกตน พูดเสียงขรึม “มีทางใดที่จะทำให้ทางเข้าแดนปริศนาไม่ถูกพบเจอหรือไม่?”

“ก็ไม่เชิงว่าไม่มีวิธี……” นกสีดำตัวหนึ่งที่ตัวเล็กเหมือนนกกระจอกบินร่อนลงบนไหล่ของวิญญาณสีขาว พูดเอ่ยด้วยภาษามนุษย์ น้ำเสียงให้ความรู้สึกถึงความแก่ชรา

เจ้าของเสียงนี้ ก็คือจักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำ หลังจากที่หลัวซิวสำแดงวิชาแยกวิญญาณสองระดับ วิญญาณมหาจักรพรรดิยุทธ์ไม่ได้เลือกที่จะติดตามวิญญาณสีดำออกไปสร้างความวุ่นวายด้านนอก แต่เลือกที่จะอยู่ที่แดนตำหนักจื่อ

และวิญญาณสีขาวศึกษาวิชาค่ายกลกับวิชากลั่นสมบัติ ก็ได้กลั่นหุ่นเชิดที่เหมือนนกตัวเล็ก ๆ ออกมาหนึ่งตัว ให้จักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำวิญญาณอาศัยอยู่ชั่วคราว เท่ากับว่าสามารถมีร่างกายเป็นของตัวเอง

สาเหตุที่การกลั่นร่างนี้มีขนาดค่อนข้างเล็ก นั่นก็เพราะว่าวิญญาณของจักรพรรดิยุทธ์เสวียนดำบอบบางเกินไป จากจิตวิญญาณฟื้นฟูกลับไปเป็นวิญญาณ แล้วจึงกลับไปเป็นวิญญาณดั้งเดิม หลอมรวมเทพจิตใหม่อีกครั้ง จำเป็นต้องใช้ขั้นตอนที่ยาวนานมากทีเดียว

“อ้อ? มีวิธีอะไรหรือ?” หลัวซิวเอ่ยถาม