บทที่ 792

“ท่านคือภูตน้ำแห่งมรณาจิ่วหยินที่แปลงร่างเป็นอสูรจิตแห่งสวรรค์ใช่ไหม?”เจ้าศักดิ์สิทธิ์ตำหนักดาราพยักหน้า ก่อนที่จะมองออกถึงที่มาของเขา

“เจ้านี่ช่างมีดวงตายิ่งนัก ถึงได้รู้ถึงประวัติความเป็นมาของข้า”งูยักษ์ดำพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“ท่านสามารถฝึกฝนจนได้เป็นเทพมาร ทำไมเจ้าถึงได้ฆ่าคนไปมากมายขนาดนี้ ถึงให้คนอื่นถึงได้รับความทรมาน”เจ้าศักดิ์สิทธิ์ตำหนักดาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ข้าจะฆ่า แล้วทำไมข้าจะต้องอธิบายให้เจ้าด้วย?”ถึงแม้ว่าฝั่งตรงข้ามนั้นจะเป็นเทพมารตนเดียวแห่งโลกแสงดาว แต่ทว่างูยักษ์ดำกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา และไม่ได้ไว้หน้าเขา

“หึ！”

เจ้าศักดิ์สิทธิ์ตำหนักดารามองไปที่เขาด้วยสายตาอาฆาตแวบหนึ่ง ก่อนที่จะมีแสงส่องออกมาจากนิ้วทั้งห้าของเขา และเปลี่ยนกลายเป็นดาบอันแหลมคม ก่อนที่จะส่องสว่างไปทั่ว

โดยที่การถ่ายทอดของเจ้าศักดิ์สิทธิ์ตำหนักดารา โดยปกติแรงนั้นขึ้นอยู่กับพลังของดวงดาว ก่อนที่จะแปลงเป็นกฎเก้าประเภท ดังนั้นเมื่ออิงกับสถานการณ์ของตนเองแล้ว เมื่อเกิดการรวมตัวกันขึ้นจะทำให้เกิดกฎพลังที่แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก

เส้นทางที่ท่านเจ้าศักดิ์สิทธิ์ตำหนักดาราได้เดินมานั้นขึ้นอยู่กับ กฎเบญจธาตุ ที่รวมและเปลี่ยนเป็นกฎตรีภพ

“โฉ่งฉ่าง！โฉ่งฉ่าง！โฉ่งฉ่าง！”

ดาบแห่งตรีภพที่ส่องแสงออกมาก แสงและพลังที่ส่งออกมาอย่างแรงกล้า และในทุกจุดของดาบก็ส่องสว่างและแสดงถึงความคมกริบ ที่เสมือนจะสามารถตัดภูเขาออกจากกันได้อย่างง่ายดาย ที่สามารถที่จะทำลายล้างทุกสิ่ง ตัดออกให้เป็นผงได้

“กฎตรีภพ？”

งูยักษ์ดำไม่เพียงแม้แต่จะหวาดกลัว ก่อนจะแสดงถึงรอยยิ้มอันเยือกเย็นและถาม “ตั้งแต่ข้าและเจ้านายนั้นได้กลับมาถึงโลกแสงดาว ข้าเย่หานน่าจะเวลาประมาณเกือบล้านปีแล้วที่ไม่ได้ต่อสู้กับใคร”

เย่หาน เขาคือภูตน้ำที่ฝึกฝนวิชาจนมาถึงแดนเทพมาร เขาจึงตั้งชื่อให้ตัวเอง

เขาเงยหน้าขึ้นก่อนจะตะโกนเสียงดัง บริเวณรอบๆเต็มไปด้วยการสั่นสะเทือน พลังของจิ่วหยินนั้นที่เปลี่ยนรูปร่างเป็นกำแพงน้ำสีดำ ที่ขวางกั้นรังสีกระบี่แสงหมื่นผสมเอาไว้

น้ำมรณะจิ่วหยิน ที่แท้ก็คือภูน้ำแห่งฟ้าดิน ที่รวมไปด้วยกฎธาตุน้ำและกฎไท่หยิน โดยที่เย่หานนั้นร่างกายของเขานั้นเป็นภูตน้ำที่ประกอบไปด้วยสองกฎรวมกัน ที่ฝึกออกมาจนเป็นกฎจิ่วหยิน

บู๊ม！