บทที่ 800

สวบ!

ตัวสำนึกของเขาได้จับเห็นเงาร่างสีแดงโลหิตกำลังพุ่งกระโจนเข้าหาตนเอง เขาไม่แม้แต่จะคิด และได้ใช้ทักษะยุทธ์หมัดกระบี่ออกมาทันที

ปัง!

หลัวซิวรู้สึกเหมือนว่าหมัดของตนเองได้ต่อยลงไปบนของขลังที่แข็งแรงชิ้นหนึ่ง แรงสะท้อนกลับอันทรงพลัง ทำให้กระดูกนิ้วมือของเขาเจ็บปวดขึ้นมาเป็นระยะ

เขาลืมตาขึ้นมาในทันที ภายในใจรู้สึกหวาดระแวงเล็กน้อย ร่างเนื้อของเขาได้บรรลุถึงขีดจำกัดของร่างยุทธ์แดนมหายุทธ์เป็นที่เรียบร้อย แม้ว่าการจู่โจมอย่างกะทันหันในเมื่อสักครู่จะไม่ได้รวบรวมพลังกฎความตายเข้าไปด้วย แต่อานุภาพก็สามารถทัดเทียมได้กับพลังการจู่โจมของเจ้ายุทธจักรโดยทั่วไปแล้ว

ยื่นมือออกไปจับ หลัวซิวได้ล้วงเอากระบี่เสวียนยวนออกมา สังเกตเห็นว่าโลหิตนั้นได้ถูกเขาต่อยลอยออกไป นอนหมอบอยู่บนพื้นที่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร

นี่คือสัตว์ร้ายที่มีเกล็ดสีแดงสดห่อหุ้มอยู่ทั่วร่างตัวหนึ่ง มีรูปร่างคล้ายแมว แต่มีขนาดใหญ่กว่า ยาวประมาณสามเมตร

สัตว์ร้ายตนนี้คำรามเบา ๆ และกระโจนเข้ามาอีกครั้ง ครั้งนี้หลัวซิวได้มีการตั้งรับอย่างเต็มที่ ยกมือขึ้นจากนั้นปราณกระบี่อัคคีดำก็ได้ลอยออกมา เสียงผลัวะดังขึ้นหนึ่งครั้ง ทิ้งรอยแผลเอาไว้บนร่างของสัตว์ร้ายตนนี้หนึ่งแผล

สัตว์ร้ายส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดออกมา เลือดสด ๆ จำนวนมากได้พุ่งออกมาจากปากแผล เหมือนว่ามันได้รู้ถึงความร้ายกาจของหลัวซิว และบินจากไปในทันที ความเร็วนั้นรวดเร็วอย่างที่สุด พูดได้ว่าไปมาอย่างไร้ร่องรอย

หลัวซิวไม่ได้ตามไป แต่ได้พิจารณาดูโลกที่ล่มสลายแห่งนี้ สถานที่ที่ดวงตาสามารถมองเห็น คือดินแดนที่รกร้างและทรุดโทรม ท้องฟ้าที่มืดสลัวยังเต็มไปด้วยรอยร้าว ราวกับกระจกที่ถูกคนทุบ

มีสายฟ้าและเพลิงพิภพลอยพาดผ่านไปบนขอบฟ้าที่อยู่ห่างไกลออกไปเป็นครั้งคราว ทำลายผืนแผ่นดิน ส่งเสียงดังกระหึ่ม

ครืน!

เกิดเสียงดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า จากนั้นสายฟ้าสีน้ำเงินที่หนาราวกับถังน้ำได้ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า เป้าหมายก็คือจุดที่หลัวซิวยืนอยู่นั่นเอง