บทที่ 847

ทั้งสามคนนั้นเติบโตและเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก และนัดกันไว้ว่าจะมาที่เมืองทองคำเพื่อที่จะไปหอคอยแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์และฝึกยุทธ์

อย่างงี้นี่เอง ทั้งสามคนเดินทางและฝ่าฟันมาอย่างไกล พร้อมทั้งกับการแบกความหวังแห่งอนาคตไว้

หลังจากสิบวัน หลิวซิวกับเซวรี่และเนิร์ดทั้งสองคนก็เดินทางไปที่ทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่มหึมา

โดยที่ทุ่งหญ้านี้ใหญ่จนสุดสายตา และโดยที่สุดปลายทุ่งหญ้านั้น ก็จะพบกับภูเขาสูงตระหง่าน

โดยแท้จริงๆแล้วภูเขาหลายลูกที่อยู่ไกล นั้นไม่ใช่ลูกที่สูงที่สุด ที่เหมือนมีเมฆอยู่นั้นนั่นก็คือหอคอยแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์

โห้ง！

บนท้องฟ้า ก็ได้มีแสงไฟบินมาขนาดใหญ่ มองไกลๆแล้ว ราวกับแสงดาวตกที่พุ่งลงมา

เสียงคำรามที่เข้ามาใกล้ๆ ต้องมองใกล้ๆถึงจะเห็นได้ชัดเจน โดยที่แสงไฟนี้นั้นจริงๆแล้วคือไฟที่มาจากตัวของสิงโต และอีกทั้งยังมีพลังถึงระดับเจ็ด

ข้างหลังของสิงโตไฟพลังระดับเจ็ด มีชายผู้หนึ่งที่ยืนใส่เสื้อชุดสีแดงยาว ที่มีรูปร่างสูงยาว มีรูปร่างที่สง่างามและทรงพลัง

ข้างๆกายของเขายังมีหญิงชุดแดงที่ใสชุดสีแดงกระโปรงยาว รูปร่างสวยงามสง่า ก่อนที่ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความสวยงามและเผยถึงความทะนงตัว อีกทั้งยังแสดงถึงความเย็นชาออกมา

“ซือซือ การฝึกตนในหอคอยแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์นั้นทรหดมาก เจ้าไม่อยากจะคิดทบทวนอีกรอบหรือ?” ชายชุดแดงเอ่ยถามขึ้น

“ข้าคิดดีแล้ว และแน่นอนว่าข้าจะไม่เสียใจ” หญิงชุดแดงตอบด้วยความแน่วแน่

“เจ้าคิดดีหรือยังว่าอยากจะเข้าร่วมกับค่ายไหน?”

“ค่ายมืด” หญิงสาวชุดกระโปรงแดงตอบอย่างไม่ลังเล

“นึกไม่ถึงว่าเจ้าอยากจะเข้าร่วมค่ายมืด?” ชายชุดแดงถามด้วยสีหน้าเปลี่ยนไป “ตั้งแต่มีหอคอยแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์ มีคนน้อยมากที่อยากจะเข้าร่วมกับค่ายมืด เจ้ารู้ใช่ไหมว่าหมายถึงอะไร?”

“ข้ารู้ดี แต่ว่าข้าอยากจะหาอะไรที่ท้าทาย เพียงแค่สามารถที่จะรอดมาจากค่ายมืดได้ แน่นอนว่าการพัฒนาของข้ามันจะดีกว่าการที่ข้าจะไปเข้าร่วมกับค่ายสว่าง”