บทที่ 869

“ยอร์คมาจริง ๆ ด้วย?”

“แลร์รี่ต้องไม่มีทางปราณีต่อเขาแน่นอน”

เมื่อหลัวซิวปรากฏตัวขึ้นใกล้ ๆ แท่นประลอง ผู้คนรอบข้างต่างพากันฮือฮาขึ้นมา

เพราะได้ยินมาว่าแลร์รี่ต้องการมาที่นี่เพื่อจัดการยอร์คอัจฉริยะแห่งตำหนักเทวมืด ดังนั้นหอคอยแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์ทั้งแปด ไม่ว่าจะค่ายสว่างหรือค่ายมืดต่างก็พากันมาดูการประลองนี้

“เพียงแค่ผลการฝึกตนมหายุทธ์ขั้นหก พลังเช่นนี้คู่ควรแก่การลงมือของเทพบุตรเพลิงอัคคีหรือ?”

มีคนกระโดดขึ้นมาเป็นคนแรก ผลการฝึกตนคือเจ้ายุทธจักรขั้นสาม เทพบุตรเพลิงอัคคีมี่เขาพูดถึงนั้น ก็คือแลร์รี่

ตำหนักทวยเทพในโลกเชิ่งถิง เทียบได้กับ แดนศักดิ์สิทธิ์ของโลกแสงดาว ทุก ๆ ตำหนักเทวจะมีการเลือกเทพบุตร ก็เหมือนกับระดับเทพบุตรของแดนศักดิ์สิทธิ์

อย่างเช่นเทพบุตรสุริยาคนนั้นแห่งเชิ่งถิง อำนาจที่มีอยู่ในโลกใบนี้ เหมือนว่าจะไม่เป็นรองผู้แข็งแกร่งระดับมหาจักรพรรดิยุทธ์

การท้าประลองครั้งนี้ หลัวซิวก็ยังคงพิจารณาในหลาย ๆ ด้าน

เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อรากฐานการฝึกยุทธ์ของตนเอง เขาจงใจที่จะควบคุมการเข้าแดนของผลการฝึกตน ตลอดจนถึงตอนนี้ ก็ทำให้พลังของเขาเข้าสู้ช่วงการเติบโตอย่างช้า ๆ

เมื่อตัวสำนึกบรรลุถึงระดับเจ้ายุทธจักร ถึงแม้จะดูดซับพลังวิญญาณที่แฝงอยู่ในช่องจิตปลอมอย่างต่อเนื่อง การเพิ่มระดับก็ยังกลับกลายเป็นช้าลงอย่างมาก ในตอนนี้เทียบเท่ากับระดับเจ้ายุทธจักรขั้นสี่

ต้องการจะยกระดับร่างยุทธ์แดนเจ้ายุทธจักร ต่อให้มีทรัพยากรเพียงพอ ก็จำเป็นต้องมีเวลาที่เพียงพอด้วย

อีกทั้งพลังอมตะอย่างภูตอัคคีร้อยแปร ถึงแม้จะได้รับไฟทิพย์ชนิดที่สามมาแล้ว แต่ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ จึงยังไม่อาจครอบครองอัคคีจักรพรรดิระดับที่สูงขึ้นได้ ดังนั้นจึงไม่กล้าหลอมรวมมันสุ่มสี่สุ่มห้า

ว่ากันตามจริง เขาฝึกตนโดยใช้เวลาที่สั้นเกินไป คนอื่นใช้เวลาเป็นร้อยหรือกระทั่งเป็นพันปีจึงสามารถครอบครองพลังเช่นนี้ แต่เขาใช้เวลาสั้น ๆ เพียงสิบกว่าปีก็สามารถบรรลุถึงแล้ว