บทที่ 882

หลัวซิวระงับด้วยความโกรธในใจ ผู้คนค่ายสว่างตามล่าเขา ตกอยู่ในแผนการของเขา เพียงแค่ใช้โอกาสนี้เพื่อระบายอารมณ์ได้พอดี

ยิ่งกว่านั้น ด้วยความแข็งแกร่งในผลการฝึกตนปัจจุบันของเขา นอกจากผู้แข็งแกร่งมหาจักรพรรดิยุทธ์ที่สามารถปราบปรามเขาได้ ไม่จำเป็นต้องก้มศีรษะลงต่อหน้าบุคคลหรือกองกำลังใดๆ

หลัวซิวไม่ได้จงใจเปลี่ยนรูปลักษณ์ของเขา เขามาถึงเมืองอันงดงามที่เรียกว่า เมืองคำรามหมาป่าฟ้า

ในเมือง ผู้คนจำนวนมากที่สวมชุดของตำหนักเทวปฐพี กำลังค้นหาฆาตกร

ชาวตำหนักเทว มีฐานะสูงส่งในโลกนี้ นักยุทธ์ของตำหนักเทวปฐพี จะขวางคนที่เดินอยู่บนถนนในเมืองทุกเมื่อและสอบถามเบาะแส

เจ้า หยุดเดี๋ยวนี้!”

ในขณะนี้ นักยุทธ์จากตำหนักเทวปฐพีขวางทางหลัวซิวที่กำลังเดินอยู่บนถนน

แต่หลัวซิวเมินเฉยและเดินหน้าต่อไป

“ข้าบอกให้เจ้าหยุดไง ไม่ได้ยินเหรอ?” นักยุทธ์คนอื่นๆ ของตำหนักเทวปฐพีขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นสถานการณ์ที่นี่

“พวกเจ้าเป็นอะไรกัน กล้าพูดกับข้าแบบนี้เหรอ?” หลัวซิวเหลือบมองคนเหล่านี้อย่างเย็นชา

“ช่างเป็นผู้ชายที่หยิ่งผยองยิ่ง!” สีหน้านักยุทธ์ของตำหนักเทวปฐพีหลายคนต่างโกรธแค้น ฐานะนักยุทธ์ของตำหนักเทวนั้นฐานะช่างไม่ธรรมดา จะมีใครกล้าพูดกับพวกเขาเช่นนี้เมื่อไหร่กัน?

“เจ้ามากับพวกเรารอบหนึ่ง ข้าสงสัยว่าเจ้าเกี่ยวข้องกับฆาตกรที่ฆ่าคู่หมั้นของเทพบุตรสุริยา” นักยุทธ์จากตำหนักเทวปฐพีชี้ไปที่หลัวซิวด้วยรอยยิ้มเย็นชา

ไม่ว่าคนนี้จะเกี่ยวข้องกับฆาตกรหรือไม่ก็ตาม ตราบใดที่ถูกพาตัวไป ดูว่าเขาจะหยิ่งแค่ไหน

“เจ้าใครมาจากไหน?”

เนื่องจากเรื่องขอหอคอยเทวมืด ทำให้หลัวซิวอารมณ์ไม่ดี เขายกมือขึ้นและตบนักยุทธ์ตำหนักเทวปฐพีที่ชี้นิ้วมาที่เขา

นักยุทธ์คนนั้นบินออกไปแบบแนวนอน เลือดพุ่งออกมาจากจมูกและปากของเขา ใบหน้าครึ่งหนึ่งบิดเบี้ยวและผิดรูป จากนั้นก็สลบไปทันที