บทที่ 892

แต่ต่อมาด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบสาเหตุ เหล่าทวยเทพที่สร้างเมืองเทพได้ทำให้เหล่าเทพฟ้าโลกาชั้นฟ้าโกรธแค้น และเหล่าเทพฟ้าจากโลกาชั้นฟ้าได้ส่งเทพมารหลายสิบองค์มาทำลายเมืองเทพนี้ให้หมดสิ้น

หลังจากการล่มสลายของเมืองเทพ หอคอยแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์ทั้งแปดก็ลงมา เมืองทวยเทพก็ลุกขึ้น และโลกเชิ่งถิงก็เข้าสู่ยุคประวัติศาสตร์ใหม่

นั่นคืออดีตอันมืดมิด คนส่วนใหญ่ไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้ แต่สำหรับผู้แข็งแกร่งระดับเจ้ายุทธจักรที่มีการฝึกตนค่อนข้างสูง พวกเขาไม่สนใจข้อห้ามพวกนี้

ว่ากันว่าในสมัยโบราณ โลกเชิ่งถิงยังไม่ได้ปกครองโดยเหล่าเทพฟ้าของโลกาชั้นฟ้า ในขณะนั้น เทพมารหลายองค์ในโลกนี้ปกครองโลกอันกว้างใหญ่นี้ ได้สร้างเมืองเทพ และสถาปนาอำนาจสูงสุดของเทพ

เมืองเทพโบราณถูกทำลายนั้น เกิดจากการที่เหล่าทวยเทพในเวลานั้นไม่ยอมที่จะเชื่อฟังกฎของเหล่าทวยเทพฟ้าจากโลกาชั้นฟ้า ดังนั้นจึงทำให้เกิดหายนะร้ายแรง

การล่มสลายของเมืองเทพ ได้เปลี่ยนรูปแบบของโลกนี้ และสิ่งนี้ได้นำไปสู่การเกิดขึ้นของเชิ่งถิงสว่างและตำหนักเทวมืด รวมถึงการอยู่ฝ่ายตรงข้ามระหว่างสองค่ายแสงสว่างและค่ายมืด

“ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม พลังที่แข็งแกร่งนั้นจึงจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์” บาเค่อพูดพร้อมกับถอนหายใจ สิ่งที่เขาพูดก็คือลัทธิสูงสุดของตำหนักเทวมืด

เพราะถึงแม้เจ้าได้ฝึกตนมาสู่แดนเทพมารแล้ว ก็ยังมีเทพฟ้าที่ทรงอานุภาพมากกว่าที่โลกาชั้นฟ้า พลังอันทรงพลังไม่เพียงแต่ทำให้เจ้ามีสิทธิ์ที่จะพูดเท่านั้น ยังมีสิทธิที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือไม่และสิทธิที่จะตัดสินความอยู่รอดและความตายของผู้อ่อนแอได้

“เมืองเทพเป็นที่พำนักของเหล่าทวยเทพในสมัยโบราณ...”

เมื่อหวนคิดถึงประวัติศาสตร์โบราณในอดีต สายตาของผู้คนก็ร้อนรุ่มอีกครั้ง

ที่พำนักของเหล่าทวยเทพ แม้ว่าจะเป็นเพียงสมบัติที่ถูกทิ้งไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็เป็นสมบัติล้ำค่าที่หาที่เปรียบมิได้สำหรับเจ้ายุทธจักรที่อยู่ที่นี่ ต่างเป็นสมบัติไร้เทียมทาน

ในช่วงเวลานั้น มีหลายคนไม่สามารถต้านทานความต้องการที่จะบินไปยังหลุมดำ แต่คนเหล่านี้ต่างไม่ได้โง่เขลาทั้งหมด ไม่มีใครรีบร้อนเข้าไป แต่ยืนดูอยู่ที่หน้าหลุม

“ฮือ ฮือ ฮือ...”