บทที่ 921

“ฮ่า ๆ เจ้ามาเข้าใจเอาป่านนี้มันสายเกินไปแล้ว!” สำแสงแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างของผู้เฒ่า สายตาลุกเป็นไฟนั้นจ้องเขม็งไปยังช่องจิตปลอมใจกลางตัวหยั่งรู้ของหลัวซิว “พลังวิญญาณบริสุทธิ์เหลือเกิน หลังจากกลั่นแปรสามารถทำให้ข้าฟื้นฟูกลับสู่แดนเทพมารได้ในเวลาอันสั้น”

“ฮึ เจ้าดีใจเร็วเกินไปแล้ว” หลัวซิวหัวเราะเสียงเย็น มกุฎอัคคีนภาเหลืองสีทองปรากฏอยู่กลางตัวหยั่งรู้ พุ่งเข้าไปอีกฝ่ายทันที

อีกฝ่ายไม่ได้ลงมือโจมตีเขาในตอนที่เขาเข้ามาในตำหนักแห่งนี้ เห็นได้ชัดว่าเศษจิตสำนึกที่หลงเหลืออยู่ของราชาเทพหงเทียนนั้นอ่อนแอมากเพียงใด ดังนั้นจึงทำได้เพียงอาศัยวินาทีที่เขาไม่ทันได้ระวังตัวลอบโจมตี ด้วยเหตุนี้ถึงแม้หลัวซิวจะตกใจมากเพียงใด แต่ก็ไม่ได้กังวลใจจนทำให้เกิดเรื่องผิดพลาด

“ภูตอัคคีร้อยแปร? เจ้าก็ฝึกตนวรยุทย์พลังอมตะด้วย?”

เศษจิตสำนึกของหงเทียนมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนกับที่หลัวซิวคาดการณ์เอาไว้ทุกอย่าง เขาถูกผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส เพียงฝ่ามือเดียวก็สามารถทำลายร่างเนื้อของเขา เทพจิตก็เหลือเพียงเศษจิตสำนึกบาง ๆ ดีกว่าสภาพวิญญาณแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“ดารานภาปราณม่วง!”

เศษจิตสำนึกของหงเทียนชี้นิ้วขึ้น ปราณม่วงพุ่งปะทุออกมา ดับเปลวเพลิงสีทองอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน เขาได้กลายร่างเป็นลำแสงสีม่วงพุ่งตรงไปที่วิญญาณดั่งเดิมของหลัวซิว

“เหวิง!”

ทันใดนั้นตะเกียงเทพก็ปรากฏขึ้น แสงสีทองศักดิ์สิทธิ์เบ่งบานไม่รู้จบ กั้นขวางเศษจิตสำนึกของหงเทียนที่แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีม่วงเอาไว้

จากนั้นหลัวซิวก็รวบรวมพลังแห่งกฎความตายอีกครั้ง แปรเปลี่ยนเป็นหอกยุทธ์มังกรดำ ด้วยการพยุงของเทพจิต ก้าวเข้าไปด้านหน้าเพื่อเข่นฆ่าทันที

หงเทียนถึงแม้ในตอนที่ยังมีชีวิตนั้นถือเป็นผู้แข็งแกร่งระดับราชาเทพ แต่ถึงอย่างไรเหลือเพียงแค่เศษจิตสำนึกบาง ๆ เท่านั้น หลัวซิวไม่ได้เกรงกลัวแม้แต่น้อย

“เจ้า ……”

เศษจิตสำนึกของหงเทียนก็คาดไม่ถึงว่ามดตัวหนึ่งที่มีผลการฝึกตนมหายุทธ์กลับมีวิชาระดับนี้ ไม่นับว่าฝึกตนวิชาเพลิงพลังอมตะ แต่กลางตัวหยั่งรู้ยังมีนักยุทธ์เทพมารชิ้นหนึ่งคอยคุ้มกันอยู่

นาทีนี้เขาอยู่ในตัวหยั่งรู้ของหลัวซิว จึงไม่สามารถเรียกใช้พลังงานของตำหนักจื่อเซียวได้เลย