บทที่ 957

“ไอ้เด็กเวร มารดางเอ้ย!”

เสียงด่าของหงเทียนดังออกมาจากหอกรบ ตอนนี้เขาเป็นจิตภัณฑ์ ถ้าหอกรบเสียหาย เท่ากับเขาได้รับบาดเจ็บ

หอกรบมังกรดำแต่เดิมเป็นของขลังพรสวรรค์ หลังจากแก้วิชาต้องห้ามขั้น 6 แล้ว ตอนนี้มันได้กลายเป็นสมบัติวิเศษระดับกลางแล้ว เมื่อเทียบกับ กระบี่เทพหงส์ยังมีช่องว่างไม่น้อย

เมื่อครู่นี้ทันทีที่ปะทะกัน หอกรบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังที่น่าสะพรึงกลัวถูกส่งเข้ามาผ่านตัวหอก ทำให้หลัวซิวบินออกไปราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างกายของเขาแตกร้าวและเลือดไหลออกมา

“มารดาเอ้ย กูเจ็บจะตายแล้ว! ใช้ตำหนักจื่อเซียวทับเขาจนตาย มารดาง!” หงเทียนร้องโอดโอยพร้อมตะคอก

ตำหนักจื่อเซียวเป็นศัสตราวุธวิถีราชา แม้ว่าจะไม่สมบูรณ์ แต่พลังของมันจะต้องเหนือกว่าอาวุธเทพฟ้า หากสามารถกระตุ้นใช้ได้ แม้แต่เป็นพลังเพียงเล็กน้อยก็สามารถบดขยี้เทพมารให้ตายได้

แต่ด้วยฐานผลการฝึกตนและแดนกฎในปัจจุบันของหลัวซิว อาวุธตัวฉกาจนี้ไม่สามารถกระตุ้นและควบคุมได้เลย ทำได้เพียงวางไว้ในตัวหยั่งรู้สำหรับการป้องกันเท่านั้น

“บูม!”

จักรพรรดิหงส์พุ่งมาโจมตีอีกครั้ง หลัวซิวเสียเปรียบมาครั้งหนึ่ง คราวนี้ เขาไม่ได้เผชิญหน้ากับเขาแบบตรงๆ อีกต่อไป หลีกเลี่ยงอย่างรวดเร็ว มองหาจุดบกพร่อง

“เจ้าเดรัจฉานน้อย เมื่อครู่นี้เจ้าจองหองนักไม่ใช่หรือ ข่มขู่ว่าจะทำลายป่าอู๋ถงของเผ่าหงส์ไม่ใช่หรือไง? เหตุใดเจ้ายังหลบอยู่ตลอด ไม่กล้าสู้กับข้าตรงๆ?”

จักรพรรดิหงส์เยาะเย้ยพร้อมยิ้มเย็น ดูเหมือนเหยียดหยาม แต่ในความเป็นจริง ในใจของเขาหลัวหลัวซิวเป็นอย่างยิ่ง ต้องการทำให้เขาโกรธด้วยคำพูดและทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก ก็จะสามารถใช้โอกาสนี้เพื่อฆ่าเขาได้

เขาชัดเจนมากว่าอีกฝ่ายสามารถต่อสู้กับตัวเองได้หลังจากฝึกตนมาเป็นเวลาเพียง 30 ปี หากอัจฉริยะคนนี้เติบโตขึ้นจะต้องเป็นหายนะครั้งใหญ่ของ เผ่าหงส์ จะต้องตัดปีกเขาทิ้งก่อนที่เขาจะโตขึ้น

แม้ว่าเวลาในการฝึกตนของหลัวซิวจะค่อนข้างสั้น แต่ไม่จิตใจของเขาสงบมาก เพราะเผชิญความทุกข์ยากลำบากมานับไม่ถ้วน ไม่ได้รับอิทธิพลจากคำพูดของเขาเลย

“เจ้าคิดว่าถ้าเจ้าหลบเลี่ยงไม่หยุด ข้าจะไม่สามารถสังหารเจ้าได้หรือ?”