บทที่ 978

หลัวซิวไม่เข้าใจความคิดของเทพสงครามเอกภพ ม้วนหยกที่เขาได้รับมานั้นไม่ได้บ่งบอกสิ่งใดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เทียบกับเทพมารคนอื่น ๆ ที่มาถึงสถานที่แห่งนี้ เขาไม่ได้มีข้อได้เปรียบใด ๆ

ตัวสำนึกกระจายออกไป หลัวซิวสัมผัสถึงสถานการณ์ของบริเวณโดยรอบ พบว่าที่บนท้องฟ้านั้นมีวิชาห้ามบางอย่างอยู่ เมื่อใดที่เหาะขึ้นไปในอากาศ ก็จะสัมผัสเข้ากับวิชาห้ามค่ายกลเหล่านี้ พร้อมทั้งยังถูกโจมตีที่น่าหวาดกลัวอีกด้วย

ค่ายกลที่เทพสงครามเอกภพได้สร้างเอาไว้ทั้งหมด อย่างน้อย ๆ ก็ต้องเป็นค่ายเทพ ทรงพลัง เทพมารยากที่จะต้านทาน

หลัวซิวสามารถมองเห็นเงาลาง ๆ ของตำหนักได้จากที่ไกล ๆ จึงได้ตั้งเป้าหมายเอาไว้ที่แห่งนั้น และสาวเท้าเดินตรงไป

“ไอ้หนุ่มเผ่าพันธุ์มนุษย์คนนั้นหรือ?”

ไม่นานนัก หลัวซิวก็บังเอิญเจอเข้ากับคนผู้หนึ่ง ให้พูดอย่างชัดเจนคืออีกฝ่ายไม่ใช่คน แต่เป็นเทพมารอสูรผู้หนึ่งของเผ่าพันธุ์มาร

หลัวซิวมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในเวลานี้ข้างกายของเขาไม่มีเทวทูตจื่อเยียนคอยคุ้มกัน บังเอิญพบเจอกับเทพมารคนอื่น ๆ ที่ถูกส่งมายังสถานที่ต่าง ๆ แบบสุ่ม เกรงว่าอีกฝ่ายคงจะไม่สามารถจัดการได้ง่าย ๆ

“ฮ่า ๆ คาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าข้าจะได้มาพบกับเจ้าตามลำพังเช่นนี้ ความลับของเทพสงครามเอกภพมีเพียงเข้าคนเดียวที่ล่วงรู้ ข้าเพียงแค่ต้องจับเจ้ามาค้นจิตวิญญาณ ก็จะสามารถรับรู้ได้ทุกสิ่งอย่าง ไม่มีช่าจื่อเยียนหญิงน่ารำคาญคอยขัดแข้งขัดขา ข้าคิดจะกระทำกับเจ้าอย่างไรก็ทำได้ตามต้องการมิใช่หรือ?”

เทพมารอสูรผู้นี้ผิวปาก ทันใดนั้นที่ด้านหลังของเขาก็พลันปรากฏปีกทองขนาดมหึมา เขนนกสีทองทุกเส้นแหลมคมราวกับกระบี่ เกิดเสียงหวือพุ่งตรงเข้ามาทางหลัวซิว

เมื่ออีกฝ่ายลงมือ หลัวซิวก็สามารถสัมผัสได้ถึงออร่าของผลการฝึกตนที่เคลื่อนไหว คือแดนเทพมารขั้นสอง

“ต่อให้ไม่มีการคุ้มกันของเทวทูตจื่อเยียน เจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้” หลัวซิวเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน ฝ่ามือพลิกขึ้น หยิบเอาไฟเทวสว่างออกมา

เขาเคยต่อสู่กับจักรพรรดิหงส์ อีกฝ่ายเป็นถึงอนาคินมหาจักรพรรดิยุทธ์ พลังต่อสู้เทียบเท่าเทพมารช่วงต้น เทียบกับเทพมารอสูรผู้นี้ไม่ได้แตกต่างกันเท่าใดนัก

ในตอนนั้นสามารถสยบจักรพรรดิหงส์เอาไว้ได้ ย่อมไม่ได้เกรงกลัวเทพมารอสูรผู้นี้

ภายใต้การขับเคลื่อนของกฎชีวิต ไฟเทวแผ่กระจายแสงเทว ปกป้องรอบกาย ทำให้ขนนกสีทองทั้งหมดที่กลั่นแปรเป็นปราณกระบี่ถูกกันไว้ด้านนอก