บทที่ 984

เทพมารอสูรวานรฟ้ากลายร่างเป็นพญาวานร สูงราวสิบฟุต สวมเกราะนักยุทธ์ ในมือถือทวนวงเดือน เมื่อเห็นหลัวซิวออกโรงช่วยตนโจมตีเทพปีศาจนู่เจียง ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป

ในฐานะสมาชิกเทพมารอสูร เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์และเผ่าพันธุ์มารมีแนวโน้มจะรวมกองกำลังกัน

“ฮ่า ๆ ท่านพี่เหยี่ยวทอง ไอ้หนุ่มเผ่าพันธุ์มนุษย์ผู้นี้รู้ความลับในม้วนหยก เจ้าฆ่านู่เจียงไปก่อน ข้าจะไปจัดการมัน!”

ระหว่างที่พูด พญาวานรก็เหาะข้ามอากาศพุ่งมาทางหลัวซิว

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลัวซิวหายไปในทันที “เทพมารอสูรวานรฟ้า ข้ากำลังช่วยท่านอยู่ เหตุใดจึงได้คิดจะทำร้ายฆ่าเช่นนี้?”

“ตลกแล้ว! ข้ามีเทพมารอสูรเหยี่ยวทองคอยช่วย เหตุใดจึงยังต้องการให้เจ้าช่วย? อีกอย่างข้าสนใจในความลับที่เจ้ารู้เป็นอย่างมาก!”

เทพมารอสูรวานรฟ้าหัวเราะเสียงดังลั่น เขามีความมั่นใจในพลังผลการฝึกตนของตนเองอย่างมาก กางมือขนาดใหญ่ที่คลุมด้วยขนสีขาว พุ่งตรงเขามาทางหลัวซิว

ทันใดนั้นเอง เทพมารอสูรวานรฟ้าก็รู้สึกหนักที่ด้านหลังศีรษะ ร่างกายขนาดใหญ่ซวนเซ เกือบจะล้มลงกับพื้น

เขาทั้งตกใจทั้งโกรธ หันหน้ากลับไปมอง กลับเห็นเทพมารอสูรเหยี่ยวทองกลายร่างเป็นร่างเดิม อีกทั้งเมื่อครู่ยังเป็นเขาที่ลอบโจมตีตนด้วย

“ท่านพี่เหยี่ยวทอง เจ้ากำลังจะทำสิ่งใด?” เทพมารอสูรวานรฟ้าเผยสีหน้างุนงง

“น้องชายวานรฟ้า ขอโทษด้วย ข้าเองก็ไม่มีทางเลือก” เทพมารอสูรเหยี่ยวทองตาเป็นประกาย จะงอยปากเหยี่ยวแหลมคมรวดเร็วราวสายฟ้า เสียงฟุบดังขึ้นจิกลงไปบนศีรษะของเทพมารอสูรวานรฟ้า

ภาพตรงหน้าเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องพูดถึงตัวของเทพมารอสูรวานรฟ้าเองเลย แม้แต่เทพปีศาจนู่เจียงก็ยังไม่สามารถเข้าใจได้ว่ามันคือสถานการณ์ใดกันแน่