บทที่ 1013

“อ่า งั้นกลับกลายเป็นว่าคุณมีแขกที่ค่อนข้างพิเศษที่นี่ในวันนี้สินะคะ! ฉันขอโทษด้วยที่ทำให้คุณใช้เวลาพอสมควร…อย่างไรก็ดี ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าใครคือแขกที่คุณมอบมอบเคารพให้เขาอย่างสูงเช่นนี้ ประธานเลิฟเวลล์ ท้ายที่สุดแล้ว คุณเองก็เป็นคนมีอำนาจและทรงอิทธิพลมากคนหนึ่งนะคะ!” ซาเวียกล่าวขณะที่เธอยิ้มพร้อมกับลูบจับผมของเธอให้ตรง

“ฮ่าฮ่า! เนื่องจากงานแลกเปลี่ยนสมบัติกำลังดำเนินการอยู่ ในเวลานี้จึงมีแขกพิเศษคนอื่นมากมายเหลือเกินในจังหวัดโลแกน! แม้กระนั้น แขกพิเศษที่อยู่กับผมตอนนี้นั้นแตกต่างไปจากคนอื่น ๆ เล็กน้อย…ยังไงซะ ทำไมพวกเราไม่หารือกันเรื่องอื่นในตอนนี้ล่ะครับ? ไม่ต้องกังวลไป ผมจะหาเวลาอ่านข้อเสนอความร่วมมืออย่างละเอียดแน่นอน จริง ๆ แล้ว เนื่องจากงานจะยังไม่สิ้นสุดลงจนกว่าอีกสองสามวันข้างหน้า ทำไมคุณไม่อยู่ที่นี่ในระหว่างนี้ล่ะครับ คุณยอร์ค? เมื่องานแลกเปลี่ยนสมบัติจบลง พวกเราก็จะเจรจาต่อรองว่าเรื่องต่าง ๆ จะเป็นไปยังไงกันอย่างเป็นทางการ คุณคิดว่าไงครับ?”

“จะเป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ ประธานเลิฟเวลล์” ซาเวียตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

ที่เหลือของวันก็ค่อนข้างธรรมดา และวันต่อมาก็มาถึงในไม่ช้า

เพื่อเริ่มต้นวันหยุดของเธอ ซาเวียพาลูกน้องของเธอมาด้วยกันกับเธอขณะที่เธอเดินเล่นรอบ ๆ คฤหาสน์เลิฟเวลล์ ตัวคฤหาสน์เองนั้นใหญ่โตมาก มีวิลล่าและบริเวณวีไอพีมากมายอยู่ภายในนั้น

เมื่อมาถึงยังบริเวณวีไอพีแห่งหนึ่ง ถึงอย่างนั้นการเดินเล่นของซาเวียก็ถูกหยุดชะงักชั่วคราวโดยการ์ดสองสามคนที่พูดขึ้นมา “ขออภัยด้วยครับ คุณยอร์ค แต่ไม่มีใครได้รับอนุญาติให้เข้ามาในบริเวณนี้นอกเหนือจากประธานเลิฟเวลล์”

“ไม่เลย ฉันช่างหยาบคายเสียจริงที่พยายามจะเข้ามาบริเวณนี้ตั้งแต่แรก แต่ฉันก็สงสัยว่าแขกที่พักอยู่ที่นี่นั้นแท้จริงแล้วพิเศษอย่างไรกัน…ฉันบังเอิญนึกได้ว่าได้ยินเกี่ยวกับ ‘คุณคลอฟอร์ด’ ผู้ที่ดูเหมือนจะค่อนข้างสำคัญต่อประธานเลิฟเวลล์…อาจเป็นคุณคลอฟอร์ดที่อาศัยอยู่ในห้องนั้นในเวลานี้หรือเปล่าคะ…?” ซาเวียถาม ขณะที่เธอส่งยิ้มให้พวกเขา

อย่างไรก็ตาม ก็ไม่มีบอดี้การ์ดคนไหนตอบกลับคำถามของเธอเลย

ด้วยเหตุนั้น ซาเวียก็พบว่าตัวเองกำลังขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่เธอเดินจากไปต่อจากนั้น

“โปรดอย่าเศร้าใจไปเลยครับ คุณหญิง เลิฟเวลล์เป็นที่รู้จักกันดีว่ามีความลับมากมาย” หนึ่งในลูกน้องของเธอปลอบ ขณะที่พวกเขาเดินต่อไป

“อืม ฉันแค่กังวลว่าคุณคลอฟอร์ดคนนั้นจะลงเอยกลายมาเป็นคู่แข่งของเราน่ะ หากเป็นเช่นนั้นจริง งั้นทุกอย่างที่ตระกูลหลงทำมาจนถึงตอนนี้จะไม่สูญเปล่าเหรอ? แซนเดอร์คนนั้นเป็นคนเจ้าเล่ห์และลึกลับน่าสงสัยอย่างแท้จริง…แม้หลังจากการคุยกับเขาเป็นเวลานานขนาดนั้นเมื่อวานนี้ ฉันก็ยังคงไม่สามารถจับต้นชนปลายของสิ่งที่เขาคิดจริง ๆ ได้เลย! เขายังคงใจเย็นขนาดนั้นได้ยังไง เมื่อพวกเราเสนอสัญญาที่มีมูลค่าถึงหนึ่งพันห้าร้อยล้านดอลลาร์ให้เขา?” ซาเวียตอบกลับ ขณะที่เธอเอามือกอดอก

“สำหรับตอนนี้ ก็รอดูจนกว่างานนั้นจบลงเถอะครับ พวกเราจะได้เห็นว่าเขาจะพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้จากนั้น เมื่อพูดถึงงานนั้นแล้วก็ ทำไมคุณไม่มุ่งหน้าไปที่นั่นและชมดูรอบ ๆ เช่นกันล่ะครับ? นี่อาจเป็นโอกาสที่คุณจะได้ติดต่อกับนักธุรกิจจากที่ต่าง ๆ หากสิ่งนั้นเกิดขึ้น งั้นคุณก็จะลงเอยด้วยการช่วยเหลือตระกูลหลงได้อย่างมากแน่นอน!”

“แม้นั่นจะเป็นเรื่องจริง แต่เอาตามตรงฉันก็ไม่ได้สนใจงานนั้นเลย”

“งั้นคุณคิดว่าพวกเราควรไปที่ไหนกันล่ะครับ?”