บทที่ 1024

อย่างไรก็ดี คู่ต่อสู้ปัจจุบันของเขานั้นมาจากตระกูลโมลเดล

ถึงอย่างไร เขาก็พร้อมที่จะทุ่มอย่างสุดความสามารถ อย่าลืมว่า เจอรัลด์ก็ได้ช่วยชีวิตเขาไว้ ในช่วงการต่อสู้ชี้ขาดกับเดเมียนเมื่อคือก่อน การกระทำของเขาจึงทำให้เคเลปรู้สึกเคารพเขาอย่างที่ไม่เคยมาก่อน

มันน่าซาบซึ้งใจต่อเคลเลปอย่างแท้จริง และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ชายชราจึงรู้สึกราวกับว่าเขาไม่ต้องทนทุกข์กับความอัปยศอดสูใด ๆ อีกต่อไปแล้ว

เป็นผลให้ เคเลปปฏิญาณไว้ว่าจะจงรักภักดีและสวามิภักดิ์ต่อเจอรัลด์ทันทีทันใดในตอนนั้นแล้ว

มันยังเป็นเหตุผลที่ทำไมเขาถึงกำลังต่อสู้อย่างหนักในตอนนี้ เพื่อผลประโยชน์ของเจอรัลด์เช่นกัน

แม้หลังจากการต่อสู้ได้พักหนึ่ง ก็ดูเหมือนราวกับว่าลูกน้องของตระกูลโมลเดลไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเคเลปเลยจริง ๆ

เมื่อเห็นแบบนั้น ยาสเตอร์จึงส่ายหัวของเขาพร้อมกับยิ้มขมขื่นบนใบหน้าของเขา ขณะที่เขาพูดขึ้นมา “เขาคู่ควรกับตำแหน่งของนักต่อสู้อย่างแท้จริง! ผมเดาว่าแขกท่านนี้ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เขาดูจะเป็นนะ!”

“อืม นั่นอาจเป็นเพราะคุณยังไม่ได้ลงมือเองล่ะมั้ง คุณโมลเดล ใครในจังหวัดโลแกนที่ไม่รู้ว่าคุณคือปรมาจารย์ระดับสูงในทั้งเวสตันนี้ล่ะครับ?” แซนเดอร์ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“ฮ่าฮ่า! ยังจำเป็นต้องมีการต่อสู้หลายรอบขนาดนี้อีกเหรอ เมื่อคู่ต่อสู้เป็นแค่เคเลป เมอร์ริตต์? ถอยไปซะ!” ยาสเตอร์ตะโกนขึ้

หลังจากทุกคนเปิดทางให้เขาอย่างรวดเร็ว ยาสเตอร์ก็จ้องไปที่เคเลปครู่หนึ่ง…ก่อนที่ทันใดนั้นจะปล่อยออร่าอันยิ่งใหญ่ออกมาจากร่างกายของเขา ขณะที่เขาพุ่งเข้าหาเคเลป!

จากการวิเคราะห์เบื้องต้นของยาสเตอร์เกี่ยวกับชายชรา เขาบอกได้เลยว่าอาการบาดเจ็บของเคเลปที่เดเมียนได้ทำร้ายเขาเมื่อคืนก่อนนั้น ยังไม่ได้หายดี

เมื่อใช้ความรู้นั้นเป็นข้อได้เปรียบของเขา ยาสเตอร์จึงลงมืออย่างฉับไว และโจมตีฉับพลันไปที่หัวของเคเลปด้วยการโจมตีที่อาจถึงตายได้!

โดยไม่สามารถสกักมันได้ทันเวลา ทันทีที่การโจมตีของยาสเตอร์ปะทะ เคเลปจึงลงเอยด้วยการบินลอยไปข้างหลัง ขณะที่กระอักเลือดออกมาจากปาก

“ฮ่า! และในที่นี้ผมก็คิดว่าตาแก่อย่างคุณจะมีฝีมือและมีความสามารถมากกว่านี้เสียอีก! กลับกลายเป็นว่าคุณก็ไม่ได้เป็นอะไรเลยนอกจากเศษสวะคนหนึ่ง! เนื่องจากเห็นได้ชัดว่าคุณกำลังรนหาที่ตายเองโดยการต่อต้านพวกเรา ผมก็จะยินดีที่จะจบชีวิตคุณในตอนนี้ซะ!” ยาสเตอร์ประกาศขณะที่เขาค่อย ๆ เดินไปหาร่างกายที่อ่อนปวกเปียกของเคเลป