บทที่ 1048

เมื่อได้ยินชื่อนั้น ทั้งคอร์ดและปาร์คเกอร์ก็ถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ

“…จากสิ่งที่คุณพูดมา ผมขอเดาว่าคุณรู้จักกับลุงสามของผม คริสโตเฟอร์ ซึ่งเป็นผู้อาวุโสของตระกูลโมลเดลเช่นกัน ถูกต้องไหมครับ? ถึงอย่างนั้นผมพบว่ามันแปลกที่เขาไม่เคยเอ่ยถึงชื่อ ‘แดริล’ มาก่อนเลย” คอร์ดตอบกลับ โดยรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ

แม้แต่ในหมู่สมาคมลับอื่น ๆ ก็มีไม่กี่คนที่รู้มากเกี่ยวกับคริสโตเฟอร์ผู้ลึกลับว่าเป็นใคร ในทางหนึ่ง เขาเป็นสัญลักษณ์อนุสรณ์ของตระกูลโมลเดล

เท่าที่คอร์ดรู้ คลอฟอร์ดเป็นเพียงตระกูลมั่งคั่งธรรมดา แล้วแดริลจะไปรู้จักมักคุ้นกับชายชราคนนั้นได้ยังไง?

“ถ้าฉันจำไม่ผิด ‘สมาคมลับ’ อย่างพวกนายแต่ละกลุ่มต่างก็มีกฎที่เข้มงวดของตัวเองที่ต้องปฏิบัติตาม ก”สากลสำหรับพวกนายทั้งหมดก็คือความจริงที่ว่านายไม่สามารถเข้ามาเกี่ยวข้องกับโลกธรรมดาทั้งหมดได้ตามอำเภอใจ ไม่ใช่หรือไง? แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่คนเลวอย่างพวกนายทำกัน! ยิ่งไปกว่านั้น นายยังสร้างตระกูลของตัวเองตั้งแต่เริ่มต้นอีกด้วยซ้ำ เพียงเพื่อจะได้เข้ามายุ่งในโลกธรรมดามากขึ้น! นายยังอาจหาญพอที่จะประกาศว่าต้องการจะทำลายตระกูลคลอฟอร์ดอีกด้วยซ้ำ! พวกนายคนเลวทั้งหลายไม่คิดว่านายกำลังดูถูกก”ของตระกูลโมลเดลมากเกินไปหน่อยเหรอ?” แดริลกล่าว โดยเพิกเฉยต่อคำถามของคอร์ด ขณะที่เขามุ่งหน้าไปยังที่นั่งของผู้มีเกียรติและนั่งลง ในขณะที่หัวเราะอย่างเบิกบานใจ

“…ท่านผู้เฒ่าคลอฟอร์ด คุณเป็นสมาชิกของกองกำลังกลุ่มไหนกันแน่? คุณเป็นแค่นักธุรกิจที่ทรงอำนาจและร่ำรวย ไม่ใช่เหรอ? คุณจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายในสมาคมลับอย่างละเอียดทุกอย่างได้ยังไงกัน?” คอร์ดถาม

“ฮึ่ม! ฉันเป็นสมาชิกของพระราชวังจิตวิญญาณ แต่ก็อีกนั่นแหละ ฉันสงสัยว่าถ้าคริสโตเฟอร์จะเคยเอ่ยถึงสมาคมนี้กับนายหรือไม่”

“…พ พระราชวังจิตวิญญาณ…?” คอร์ดตอบกลับ เมื่อรู้สึกว่าเปลือกตาของเขากระตุกอย่างเร็วมาก

“ป เป็นคนจากพระราชวังจิตวิญญาณ!” คนที่ยังคงเหลือของคอร์ดพูดตะกุกตะกัก ขณะที่พวกเขามองกันและกันด้วยความสิ้นหวังอย่างที่สุด ก่อนที่แต่ละคนจะก้าวถอยหลังกัน

สำหรับใครก็ตามที่อยู่ในสมาคมลับ มันค่อนข้างเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของ ‘พระราชวังจิตวิญญาณ’ สำหรับบริบท ครั้งหนึ่งมีสมาคมลับใหญ่ไม่กี่กลุ่มในเวสตัน อย่างไรก็ตาม หนึ่งในสมาคมลับที่บุกเบิกและรุ่งเรืองมากในตอนนั้น ก็ถูกล้างบางโดยพระราชวังจิตวิญญาณในเพียงค่ำคืนเดียวไปอย่างหมดสิ้น

คนเหล่านั้นจากพระราชวังจิตวิญญาณมักจะทิ้งร่องรอยเกี่ยวข้องของพวกเขาไว้เบื้องหลัง เพื่อที่คนอื่น ๆ จะได้กลับไปหาพวกเขาได้ ถ้าพวกเขาต้องการล้างแค้นให้ผู้ตาย แต่ก็ไม่มีใครกล้าหรือโง่พอที่จะทำแบบนั้นกัน

เนื่องจากเหตุการณ์ที่รู้จักกันเป็นอย่างดี ในบรรดาสมาคมลับทั้งหลาย มันจึงเป็นปกติที่คอร์ดและคนของเขาจะรู้สึกถูกขู่ขวัญกันเล็กน้อย

“เช่นนั้นคุณก็เป็นเจ้านายของพระราชวังจิตวิญญาณเช่นเดียวกับเป็นคนของตระกูลคลอฟอร์ด แดริล…งั้นนั่นก็คือสิ่งที่คุณทำมาตลอดในหลายสิบปีที่ผ่านมานี้…ผมยอมรับว่าผมไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องทั้งหมดนี้เลย แต่ผมคิดว่าในที่สุดผมก็ได้เห็นภาพที่ใหญ่ขึ้นในตอนนี้แล้ว…”

“อะไรกันแน่ที่ตระหนักได้ว่าฉันเป็นใคร แท้จริงแล้วสิ่งที่นายรู้ในเรื่องของฉันคืออะไร?”