บทที่ 1056

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าเจอรัลด์กำลังศึกษารูปภาพของดวงอาทิตย์อย่างจริงจัง ไวร่าจึงเอนตัวไปทางด้านข้างของเจอรัลด์และจับคางที่สวยงามของเธอก่อนจะสังเกตรูปวาดเช่นกัน

โดยทั่วไปแล้ว เมื่อผู้คนละทิ้งความคิดอื่น ๆ ไว้ก่อน พวกเขาก็จะมีสมาธิดีขึ้นกว่ามาก เรื่องนั้นใช้ได้กับไวร่าเช่นกัน

ขณะที่เธอยังคงมองดูมันต่อไป ไวร่าก็หยุดชะงักไปชั่วครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มขมวดคิ้วบนใบหน้าของเธอ

“…หืมม?”

เมื่อหรี่ตามอง ดวงตาของไวร่าก็ค่อย ๆ เบิกกว้างขึ้น มีความกลัวสะท้อนในดวงตาของเธอ ขณะที่เธอนั่งตัวตรงก่อนจะตะโกนขึ้น “ไม่…ไม่นะ!”

ทุกคนกลายเป็นตกใจกลัวกันในทันที ขณะที่พวกเขาเฝ้ามองไวร่า ที่เอามือกุมข้างหัวของเธอ และกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง

“ไวร่า? ไวร่า เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” เจอรัลด์ถาม

“เป็นอะไรไป ไวร่า?” แดริลถาม ขณะที่เขาลุกยืนขึ้นและเดินไปหาเธอ

ด้วยนิ้วที่สั่นเทา จากนั้นไวร่าก็ชี้ไปยังรูปภาพของดวงอาทิตย์ และด้วยน้ำเสียงที่สะพรึงกลัว จากนั้นเธอก็พึมพำ “ฉัน…ฉันเห็นมัน…”

เธอเพียงตกใจกลัวมากเกินกว่าจะพูดอะไรได้

หลังจากแดริลและเจอรัลด์แลกเปลี่ยนสายตากันและกัน พวกเขาทั้งคู่ก็ถามขึ้นพร้อมกัน “เธอเห็นอะไร?”

เมื่อค่อย ๆ หันไปมองเจอรัลด์ จากนั้นไวร่าก็ตอบกลับ “ฉัน…ฉันเห็น…ฉันเจอรัลด์ถูกคนอื่นฆ่า!”

ทันทีที่ประโยคของเธอสิ้นสุดลง ไวร่าก็ร้องไห้ขึ้นมาทันที

“…อะไรนะ? เจอรัลด์ถูกฆ่างั้นเหรอ? สงบสติอารมณ์ลงหน่อยไวร่า และเล่าทุกอย่างที่เธอเห็นให้พวกเรา!” แดริลกล่าว

ตั้งแต่ที่เขาได้พบไวร่าเป็นครั้งแรก แดริลก็สัมผัสได้ว่าหลานสะใภ้ของเขาค่อนข้างดี ไม่เพียงในด้านของความงามและอารมณ์ของเธอ แต่เขาไม่สามารถบ่งชี้ได้อย่างแน่ชัดว่าทำไมเขาถึงรู้สึกแบบนั้น

กลับกลายเป็นว่า หลานสะใภ้ของเขามีความเข้าใจในระดับสูงจนเธอสามารถเข้าใจรูปวาดของดวงอาทิตย์ได้!