บทที่ 1090

ภูเขาวาฮิล รูปปั้นที่พังทลายของผู้หญิงชุดขาว และการทำนายของรูปวาดดวงอาทิตย์ เขานึกถึงผู้หญิงชุดขาวที่ปรากฏตัวขึ้นเมื่อเขาเสียชีวิต

ผู้หญิงชุดขาวอีกแล้วเหรอ?

พวกเธอทั้งคู่อาจคือคนเดียวกันหรือเปล่า?

‘เรื่องนี้ดูเหมือนจะเริ่มยากลำบากมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันจะต้องกลับไปดูว่าฉันสามารถหาคำตอบบางอย่างจากรูปวาดดวงอาทิตย์ได้หรือไม่!’ เจอรัลด์คิดกับตัวเอง

ในเวลานี้ เจอรัลด์ปิดโลงศพอีกครั้ง

ในขณะเดียวกัน เจอรัลด์ก็จัดเตรียมรูปแบบผนึกไว้รอบ ๆ โลงศพตามความทรงจำของเขา

มันคงจะเป็นการดีกว่าสำหรับเขาที่จะปกป้อง และเก็บรักษาร่างนี้ไว้อย่างดี

“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของนายนะ มันจะไม่นานมากเกินไปหรอก ฉันจะกลับมาทันทีที่ฉันเข้าใจเรื่องทุกอย่างแล้ว!” เจอรัลด์กล่าว ขณะที่เขาลูบหัวของอนาคอนด้าเบา ๆ

อนาคอนด้าพยักหน้า

หลังจากนั้น เจอรัลด์ก็จากไป

ในความเป็นจริง เจอรัลด์ไม่ได้สังเกตตัวเอง แต่แม้ว่าเขายังคงเป็นคนเดิมเหมือนเมื่อก่อน เขาก็มีอารมณ์ที่แตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิงแล้ว

เจอรัลด์ค่อย ๆ เดินออกไป ตามทางเดินที่ต่ำและมั่นคง

เจอรัลด์ยังปิดผนึกทางเดินไว้อย่างสมบูรณ์เช่นกัน ขณะที่เขาออกไป

เจอรัลด์ยืดร่างกายของเขาเล็กน้อย และถอนหายใจทันทีที่เขาเดินออกไปตามทางเดิน

ลมสีดำได้มาหยุดอยู่ด้านนอกแล้ว

‘ฉันควรจะย้ายหินขนาดใหญ่มาที่นี่!’ เจอรัลด์คิดกับตัวเอง

เจอรัลด์เดินไปด้านข้างก่อนที่เขาจะย้ายก้อนหินมาปิดผนึกทางเดินทั้งหมด

ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวก็ดังมาจากท้องฟ้า

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้เด็กเหลือขอ! เป็นเวลาสิบวันแล้ว! ในที่สุดนายก็เต็มใจที่จะออกมาหลังจากที่ฉันรอนายมาถึงสิบวันแล้ว!”

ทันทีทันใดหลังจากนั้น ร่างหนึ่งก็กระโดดลงมาจากหน้าผาต่ำและลงมาอยู่ตรงหน้าเจอรัลด์โดยตรง

“สิบวัน! ตอนแรกฉันคิดว่านายตายอยู่ด้านในไปแล้ว แต่ฉันรู้สึกลังเลใจและไม่เต็มใจเล็กน้อยที่จะจากไป โชคดี ฉันตัดสินใจรอต่อไปอีกเล็กน้อย! ไม่อย่างงั้นล่ะก็ นายก็คงจะหนีไปได้ง่าย ๆ แบบนั้นแล้ว!” คริสโตเฟอร์กล่าว ขณะที่เขาหัวเราะ

เจอรัลด์สะดุ้งตกใจ ขณะที่เขากล่าวขึ้น “เช่นนั้น กลับกลายเป็นว่าฉันหมดสติอยู่ในถ้ำถึงสิบวันเลยสินะ ฉันคิดจริง ๆ ว่ามันเป็นแค่หนึ่งคืนเท่านั้น!”