บทที่ 1115

“ด เดี๋ยวผมจะไปเอามาให้ครับ” นายท่านอาวุโสเสียงออกมา เขาดูโศกเศร้าอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากทำตามคำสั่งเพียงเท่านั้น

“...พวกนาย! รีบไปหาแผนที่มาให้เขาเดี๋ยวนี้!” นายท่านอาวุโสออกคำสั่ง พร้อมกับส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องของเขาปฏิบัติตาม

เพียงเวลาไม่นาน พวกเขาก็กลับมา พร้อมกับนำแผนที่มายื่นให้เจอรัลด์

“นอกจากนั้นแล้ว ฉันอยากจะเอาสมุนไพรที่ให้ไปก่อนหน้านี้คืนด้วย” เจอรัลด์พูดเสริม

“ด ได้เลยครับ…!” นายท่านอาวุโสตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูขมขื่นเป็นที่สุด

สิ่งที่พวกเขาได้ทำลงไป ก็เแค่หลอกเอาเงินสามร้อยล้านดอลล่าร์ และสมุนไพรมาจากเขาเพียงเท่านั้น… แต่เขากลับตอบโต้ด้วยการแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของตระกูลมินแชลไปเป็นของเขา

ในขณะที่สมาชิกคนอื่น กำลังรู้สึกโมโหและขุ่นเคืองใจเป็นอย่างมากกับการกระทำของเขา แต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะเอ่ยอะไรออก พวกเขาเลือกที่จะเก็บความรู้สึกไม่พอใจเหล่านั้นไว้กับตัวเอง

เมื่อเขาได้สมุนไพรแล้ว เจอรัลด์ก็หันหลังเดินจากไป

อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทันที่เขาจะไปได้ไกล สมาชิกวัยกระเตาะของตระกูลมินแชลคนหนึ่งก็กระโจนออกมา พร้อมกับตะโกนเสียงดัง “คนชั่ว! แกคิดว่าตัวเองไปใคร?! ไปลงนรกซะ!”

พอพูดจบ เขาก็ยกปืนในมือขึ้น แล้วเล็งไปที่หลังของเจอรัลด์!

เขาเหนี่ยวไกในทันที จากนั้นเสียงยิงปืนก็ดังขึ้น…

แต่ถึงกระนั้น เจอรัลด์ก็ยังคงยืนนิ่ง ทุกคนต่างพากันตกตะลึง เมื่อได้เห็นภาพที่เขาใช้เพียงสองนิ้วคีบกระสุนเอาไว้ โดยที่ยังไม่ได้หันหลังกลับมามองเลยด้วยซ้ำ

“...อะไรกันเนี่ย?”

ในขณะที่สมาชิกคนนั้นกำลังยืนตาค้าง เพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาเห็น เขายังคงจ้องมองเจอรัลด์ดีดนิ้วของเขาเบา ๆ … และนั่น ก็กลายเป็นภาพสุดท้ายในชีวิตของเขา

หัวของสมาชิกวัยกระเตาะระเบิดกระจุยในทันที ก่อให้เกิดเสียงดัง ‘เผละ’ ที่ฟังดูน่าสะอิดสะเอียน ในขณะที่เลือดสด ๆ สาดกระเซ็นไปทั่วทิศทาง!

สมาชิกคนอื่น ๆ ของตระกูลมินแชลที่เหลือรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัว ทุกคนกำลังตกอยู่ในอาการหวาดผวาอย่างสุดขีด ขณะที่สายตาจ้องมองไปที่เจอรัลด์ที่กำลังเดินต่อไปโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ

ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านกลุ่มของผู้นำที่ยังยกมือทั้งสองข้างค้างไว้ ไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน เจอรัลด์ก็หยุดตรงหน้าของคนคนหนึ่ง

เขาสำรวจฝ่ามือของชายวัยกลางคนนั้น และกำลังครุ่นคิดว่า ก่อนหน้านี้เขามีแผนที่จะใช้ฝ่ามือนี้ทุบที่ข้างหัวของเจอรัลด์หรือเปล่า