บทที่ 116

ชายหนุ่มที่แต่งตัวด้วยชุดสูทและรองเท้าหนังได้เปิดประตูและเดินเข้ามา

แต่งตัวดูดี เขาดูมีอายุประมาณยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี

ทันทีที่เขาเข้ามา จอร์จและภรรยาของเขาก็ยืนขึ้นทันทีขณะที่แสดงความเคารพ

“ยูวิน ชาร์ลส์ พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง?”

ผู้ชายที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าของเขาคือเลขาของชาร์ลส์ เซลเลอร์ เขายังเป็นลูกชายของลูกพี่ลูกน้องของภรรยาของจอร์จด้วย

พวกเขาเกี่ยวดองกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง โดยที่เขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ของอลิซด้วยเช่นกัน

จอร์จตั้งใจจะขอความช่วยเหลือของยูวินในการสร้างเส้นทางให้เขาเพื่อที่เขาจะได้พึ่งพาความสัมพันธ์ทางธุรกิจของชาร์ลส์ได้ อย่างน้อยที่สุด เขาไม่ต้องการให้บริษัทของเขาต้องล้มละลาย ง่าย ๆ เช่นนั้น

ยูวินส่ายหัวของเขาและยิ้มแห้ง ๆ

“ผมขอโทษนะ คุณลุง ชาร์ลส์มาที่ร้านอาหารนี้เมื่อสักครู่ ดังนั้นผมจึงคิดว่าเขาจะลงมาที่นี่ อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเขาจะยุ่งอยู่กับการให้ความบันเทิงกับแขกคนสำคัญมากคนหนึ่งที่นี่ มันหมายความว่าเขาไม่เต็มใจจริง ๆ ในตอนนี้ ผมบอกแล้วว่าไม่ต้องรอเขาที่นี่”

“ฉันรู้ว่าชาร์ลส์จะไม่ลงมานี่ แต่ยูวิน อย่างน้อยพวกเราสามารถขึ้นไปชั้นบนและดื่มอวยพรเพื่อแสดงความรู้สึกของเราได้หรือไม่?” จอร์จวิงวอนอย่างเจ็บช้ำน้ำใจ

เจารู้ว่ามันไม่สุภาพมาก

อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ทางธุรกิจของชาร์ลส์คือทางเลือกสุดท้ายของเขา และถ้าไม่มีพวกเขา เขาก็ไม่มีทางออกอื่น ๆ แล้วจริง ๆ

การที่ทำให้ครอบครัวที่มีอิทธิพลในเมืองเมย์เบอร์รี่ขุ่นเคืองใจ โดยทั่วไปพวกเขาก็จบเห่กันแล้ว

จอร์จติดแหงกอยู่ในห้วงของตัวเอง

“ใช่ ยูวิน ถ้านายจะช่วย ก็ช่วยครอบครัวเราเถอะ!”

ถึงแม้ว่าอลิซมักจะเป็นคนเย็นชา และเย่อหยิ่งเสมอมา แต่เธอไม่มีทางเลือกนอกจากขอร้องความช่วยเหลือของยูวินในครั้งนี้

ยูวินถอนหายใจ “ในฐานะหลานชายของคุณ คุณลุงและคุณป้าครับ ผมเข้าใจความรู้สึกของพวกคุณเป็นอย่างดี” เขาพูดขึ้น “อย่างไรก็ตาม สิ่งที่คุณกำลังขอร้องมันเป็นไปไม่ได้ บางทีผมอาจจะช่วยถ้ามีโอกาสอีกครั้งในอนาคต?”

และนั่นคือสิ่งที่เขาพูด

ถ้าเรื่องนี้ไม่ถูกแก้ไขในวันนี้ ก็จะไม่มีอนาคตใด ๆ อยู่แล้ว

จอร์จตระหนักได้อย่างรวดเร็ว

มันไม่ใช่ว่าชาร์ลส์ยุ่งอยู่ เขาแค่ปฏิเสธที่จะช่วยเหลือพวกเขา

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม มันคงจะยุ่งยากมากเกินไปเนื่องจากว่านี่คือครอบครัวไรย์ที่พวกเขากำลังพูดถึงอยู่

ดังนั้น ความหวังอันริบหรี่สุดท้ายของพวกเขาก็ถูกทำให้ริดรอนไป

ทุกคนมีสีหน้าถมึงทึงบนใบหน้าของพวกเขา