บทที่ 1167

“ผมไม่มีเหตุผลจะต้องหลอกคุณ! ทั้งหมดที่ผมพูดมาเป็นความจริง! ผมไม่ใช่คนที่คุณตามหาจริง ๆ!” เจอรัลด์พูดพร้อมกับมองตาเธอ

จากท่าทางของเธอ เขาคงไม่ต้องสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้นอีกแล้ว ว่าคนที่เขาช่วยชีวิตเอาไว้ไม่ใช่ผู้หญิงในชุดขาวแน่นอน ส่วนผู้หญิงในชุดขาวตัวจริงนั้น เธออาจจะยังอยู่ในวังของราชาแห่งวังมหาสมุทร

สิ่งที่เพิ่งเปิดเผยนี้ ทำให้เจอรัลด์รู้สึกคงจะดีกว่าถ้าไม่พูดถึงที่อยู่ของซุสว่าอยู่ที่ไหน เขาจะเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ จนกว่าเขาจะได้พบผู้หญิงในชุดขาวตัวจริง

“ฉันไม่สนใจ! ฉันจะไม่มีวันเชื่อคุณ! ไม่ว่าจะยังไงฉันบอกคุณไปแล้วว่า พรุ่งนี้เราจะแต่งงานกัน! คุณมีคำตอบแล้วหรือยัง?” ควีนน่าถาม ขณะที่แววตาของเธออ่อนลงชั่วขณะ ในตอนที่เธอมองมาที่เขา

“การแต่งงานไม่ใช่เกม และระหว่างเราไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก... เมื่อลองคิดถึงเรื่องนี้แล้วเราจะแต่งงานกันได้ยังไง?” เจอรัลด์ตอบ พร้อมกับยิ้มออกมาอย่างขมขื่น

“แน่นอนว่ามันไม่ใช่เกม เรื่องนั้นฉันเห็นด้วย แต่มันหมายความว่ายังไงที่ว่าระหว่างเราไม่จำเป็นต้องต่อรองจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ? เพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ในหัวใจของคุณ คือคนที่คุณรักหรือเปล่า?” ควีนน่าเอ่ยถาม พลางเลิกคิ้วขึ้น

เมื่อไม่ได้คำตอบจากเจอรัลด์ ควีนนี่จึงมองค้อนเขาด้วยความไม่พอใจ ขณะที่เธอพูดเสริมขึ้น “ฉันเข้าใจแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็รู้แล้วว่าคุณมาจากไหน เพียงเพราะคุณไม่ได้รักฉันในวันนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าในอนาคตคุณจะไม่รักฉันนี่! ฉันจะทำให้คุณอ้อนวอนขอความรักฉันในสักวัน”

หลังจากนั้นเธอจึงชี้นิ้วไปที่ไหล่ทั้งสองข้าง ต่อด้วยหน้าผากของเจอรัลด์อย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา เจอรัลด์ก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาเกร็งไปทั้งตัว เขาขยับกล้ามเนื้อไม่ได้!

เจอรัลด์หันมามองควีนน่าผู้ที่สง่างามดุจราชินี แล้วเอ่ยถามขึ้น “คุณทำอะไรผม?”

“ความจริงแล้วก็แค่เรื่องง่าย ๆ ที่ฉันทำก็แค่สกัดจุดจักระที่สำคัญที่สุดสามแห่งบนร่างกายของคุณ ฉันได้ผนึกกำลังภายในของคุณเอาไว้แล้วด้วย! ดังนั้นในตอนนี้คุณจึงเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา เอาแบบนี้ดีกว่า ฉันจะให้เวลาคุณคิดอีกสักหน่อย หากคุณต้องการฟื้นคืนพลังของคุณให้กลับมา เพื่อเข้าใกล้การค้นหาคำตอบที่คุณตามหาอยู่อีกก้าวหนึ่งจริง ๆ ล่ะก็ มาขอฉันแต่งงาน ซึ่งแน่นอนว่าคุณต้องคุกเข่าต่อหน้าฉัน ตอนที่ขอฉัน!” ควีนน่าตอบ ดวงตาคู่สวยของเธอฉายแววเย็นชาออกมา

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นจึงจ้องมองเจอรัลด์อย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะพูดขึ้นเสียงดัง “ตอนนี้กลับไปคิดแล้วตัดสินใจซะ!”

เมื่อพูดจบเธอจึงหันหลังเดินออกไป

ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกยอร์นวิคคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ข้างนอกตั้งใจฟังบทสนทนาของพวกเขา ลินัสเองก็เริ่มรู้สึกกังวลใจขึ้นมาเสียแล้ว