บทที่ 120

ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือการขับรถ เขาต้องการขับรถคันหนึ่งที่เป็นของเขาเอง และมันไม่จำเป็นจะต้องเป็นรถราคาแพง

ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็สามารถขับได้!

นี่ยังไม่ได้พูดถึง เขามีรถแลมบอร์กินี! เขาคงจะโกหกอยู่ถ้าเขาพูดว่าเขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น!

หลังจากไปรับใบขับขี่ของเขาแล้ว เจอรัลด์ก็ไปที่รถของเขา

“วรูม! วรูม! วรูม!”

รถโฟล์คสวาเกน พาสสาทใหม่เอี่ยมพุ่งเฉียดร่างของเจอรัลด์ไป

หลังจากนั้น รถคันงามก็ขับวนไปรอบ ๆ สวนสาธารณะ

ผู้คนมากมายกำลังเดินเล่นกันที่สวนสาธารณะ และรถพาสสาทก็ดึงดูดความสนใจของสาว ๆ หลายคนได้อีกด้วย

“ว้าว นั่นคือรถพาสสาท มันคือตัวล่าสุดจากปีที่แล้ว ค่อนข้างดูดีเลย!”

“มันไม่เกินสามหมื่นดอลลาร์หรอกใช่ไหม?”

“ดูเหมือนว่าจะเป็นสเปกอันดับต้น ๆ รถคันนั้นน่าจะมีราคาอย่างน้อย 45,000 ดอลลาร์นะ!”

“โอ้ ให้ตายเถอะ มากกว่า 45,000 ดอลลาร์เหรอ?! ต้องเป็นชายหนุ่มที่ร่ำรวยอีกหนึ่งคน!”

กลุ่มของหญิงสาวกระซิบในหมู่กันเองอย่างเงียบ ๆ ขณะที่พวกเธอชี้ไปที่รถหรูเหล่านั้น

สวนสาธารณะแห่งนี้ได้รับความนิยมก็เนื่องจากรถแลมบอร์กินีคันนั้น

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาได้เห็นรูปแบบที่แปลก ๆ แต่ก็คุ้นเคย ทุกคนจากมหาวิทยาลัยที่มีรถจะขับไปรอบ ๆ สวนสาธารณะแห่งนี้เพื่อดึงดูดความสนใจของสาวสวยทั้งหลายกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ามันเป็นรถคันใหม่

เห็นอย่างได้ชัดว่าเจ้าของรถพาสสาทคันนี้กำลังขับรถไปรอบ ๆ บริเวณใกล้เคียงก็เพื่อจะอวดฝูงชน

“ฮ่าฮ่า นั่นไม่ใช่เจอรัลด์หรอกหรือ? บังเอิญอะไรเช่นนี้!”

รถคันนั้นหยุดกระทันหัน และได้ลดกระจกลง ชายหนุ่มที่หล่อเหลายื่นหัวของเขาออกมาจากรถ

เมื่อเจอรัลด์เห็นว่าเป็นใคร เขาก็ตระหนักได้ว่าเขารู้จักเขา

คือจอร์แดน ลอร์ดนั่นเอง ผู้ชายคนหนึ่งที่เรียนขับรถกับเขา

ผู้ชายที่เยาะเย้ยเขาด้วยกันกับนักเรียนคนหนึ่งจากภาควิชาของเขาที่ชื่อนาธาเนล

ในตอนแรก จอร์แดนสนใจในตัวมีล่า แต่เมื่อเขาได้ยินว่าวิคเตอร์กำลังตามจีบเธออยู่ เขาก็ยอมแพ้ทันที

ทั้งจอร์แดน และเจอรัลด์ได้ลงเรียนหลักสูตรเดียวกัน และจอร์แดนก็ได้ซื้อรถทันทีหลังจากสอบผ่าน

เห็นอย่างได้ชัดว่าเขามาที่นี่เพื่อแค่จะโอ้อวด

เจอรัลด์ไม่ได้ชอบเขามากขนาดนั้น จึงเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย