บทที่ 1202

พนักงานที่กำลังรับใช้ฟาซิลิตี้เดินตามเธอ และคนอื่น ๆ เข้าไปในห้องส่วนตัวของเวย์แฟร์เมาท์เทน เอ็นเตอร์เทนเมนท์

“ฟาซิลิตี้!” เจอรัลด์ตะโกน แต่มีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้ยินเสียงของเขา

พวกเขาหันมามองเจอรัลด์ จากนั้นนักแสดงเอ็กซ์ตร้าคนหนึ่งก็ตะโกนกลับมาว่า “นี่ นาย! วัน ๆ หนึ่ง มีคนมาหาฟาซิลิตี้เยอะแยะมากมาย! นายคิดว่านายเป็นใคร? ไปต่อแถวเหมือนกับคนอื่นโน่นไป!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็ได้แต่ส่ายหัว และยิ้มเจื่อน ๆ ออกมา เขาแค่ต้องการจะเรียกเธอ เพราะรู้สึกดีใจที่จะได้เจอคนที่เขาเคยสนิทสนมด้วยเท่านั้น

ในขณะเดียวกัน ผู้จัดการของฟาซิลิตี้ก็ถือกระดาษ ที่ดูเหมือนจะเป็นบทละครปึกหนึ่งออกมา “นี่เป็นบทละครที่เขียนโดยนักเขียนในอินเตอร์เน็ตคนหนึ่ง ที่ใช้นามปากกาว่า ‘ทู เอียรส์ อิน โบดิ’ คุณฟาซิลิตี้ มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กขี้แพ้คนหนึ่งที่มีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมา หลังจากที่ได้รับมรดกมหาศาลจากครอบครัวของเขา! ฉันได้ติดต่อเขาทางไลน์เรียบร้อยแล้ว คุณสนใจจะดูบทหน่อยไหม?”

ฟาซิลิตี้ชะโงกหน้าไปดู จากนั้นเธอก็บุ้ยปาก พร้อมกับตะโกน “เอามันไปกองไว้ตรงโน้นก่อนได้ไหม? ฉันไม่มีเวลา และไม่มีแรงที่จะสนใจมันตอนนี้หรอกนะ! ฉันอยากจะพักผ่อนให้หายเหนื่อยก่อน!”

จากนั้นฟาซิลิตี้ก็กลับเข้าห้องของเธอไป ส่วนผู้จัดการที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อก็เดินจากไป

พอฟาซิลิตี้ปิดประตูห้อง เธอก็ถอนหายใจยาวออกมา ช่วงเวลาหนึ่งปีที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฟาซิลิตี้ได้พัฒนาฝีมือและประสบความสำเร็จในสิ่งที่เธอเคยใฝ่ฝันมาตลอด แต่สุดท้ายแล้ว เธอก็ยังรู้สึกเหมือนบางอย่างในชีวิตหายไป…

ไม่ว่าเธอจะพยายามไขว่คว้าสักเท่าไหร่ เธอก็ไม่เคยรู้สึกมีความสุขจริง ๆ สักที…

ในขณะที่เธอกำลังเช็ดเครื่องสำอางบนใบหน้าออก และเตรียมตัวจะไปอาบน้ำ เธอก็ได้กลิ่นอ่อน ๆ ของบุหรี่จากภายในห้องของเธอ ฟาซิลิตี้เป็นคนไม่สูบบุหรี่อยู่แล้ว เธอจึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นที่ชัดเจนมาก

ทันใดนั้น ประตูของตู้เสื้อผ้าก็เปิดออกอย่างแรง จากนั้น ก็ปรากฏร่างของชายวัยกลางคนที่อ้วนท้วนและหัวล้าน เขาสวมชุดสูทและรองเท้าหนัง เดินออกมาจากตู้

เขาหัวเราะออกมาพร้อมกับทำหน้าตาเหมือนคนบ้าตัณหา คราบเหลืองของบุหรี่ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนบนฟันของเขา

“นี่คุณ…ประธานแซบก้า!” ฟาซิลิตี้ตะโกน พร้อมกับเดินถอยหลังออกมาสองสามก้าว