บทที่ 1205

นาโอมิเป็นครูสอนอยู่ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า โรงเรียนมัธยมเมย์เบอร์รี่ เฟิร์ส และเธอก็มีบ้านที่อยู่ใกล้กับโรงเรียนอีกด้วย

หลังจากที่สอบถามเส้นทางจากฟาซิลิตี้แล้ว เจอรัลด์ก็เดินทางมาถึงทางเข้าของเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเพิ่งก่อตั้งเมื่อไม่นานมานี้

ด้วยความบังเอิญอย่างน่าเหลือเชื่อ เขาได้เห็นนาโอมิที่กำลังถือข้าวของพะรุงพะรังอยู่! อย่างไรก็ตาม เธอกำลังพูดคุยอยู่กับผู้หญิงและผู้ชายที่เดินมาด้วยกัน ผู้ชายคนนั้นถือกระดาษโน๊ตและปากกาอยู่ในมือ และดูเหมือนว่าเขากำลังจดบันทึกคำพูดของนาโอมิลงไปในนั้น

เจอรัลด์คาดว่า สองคนนั้นน่าจะเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ

‘มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่…’ เจอรัลด์คิดกับตัวเอง ในขณะที่จ้องมองตำรวจสองคน ที่กำลังสอบถามนาโอมิเกี่ยวกับเรื่องราวบางอย่าง

เขายังคงหลบอยู่ภายในรถ และไม่ลืมที่จะสอดส่ายสายตาหาผู้หญิงที่มีพลังหยินที่แข็งแกร่งในบริเวณนั้นไปด้วย

ไม่นานนัก เจอรัลด์ก็เห็นตำรวจสองคนนั้นจับมือกับนาโอมิ เป็นนัยว่าพวกเขาสอบสวนเธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นทั้งสองคนก็ขับรถมุ่งหน้าไปทางที่จะไปโรงเรียนมัธยมเมย์เบอร์รี่ เฟิร์ส ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นนัก

นาโอมิมีสีหน้าทีดูผิดหวัง ใขขณะที่เธอยังคงหอบกับข้าวของและเดินกลับบ้านต่อ

ในขณะที่จ้องมองเธอ เจอรัลด์ก็คิดได้ว่า มันเป็นเวลาเกือบปีมาแล้วที่เขาได้พบกับเธอเป็นครั้งสุดท้าย เธอยังคงไว้ผมยาว และมีผิวที่ขาวเนียนเหมือนเดิม แต่ตอนนี้เธอได้เป็นคุณครูแล้ว เจอรัลด์จึงสัมผัสได้ว่าเธอดูเฉลียวฉลาด และมีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าเดิม

เมื่อเห็นเธออยู่คนเดียวในที่สุด เจอรัลด์จึงขับรถเข้าไปใกล้ ๆ เธอ พร้อมกับบีบแตรเบา ๆ

เมื่อได้ยินเสียงแตรรถ นาโอมิก็หันไปมองรถหรูที่กำลังขับตามหลังเธอมา

ทันใดนั้น แววตาของเธอดูร้อนรน และเธอก็เริ่มก้าวเท้าเร็วขึ้น เธอรู้สึกเกลียดชายเจ้าชู้ที่คิดกว่าตัวเองเหนือกว่าใคร ๆ เพราะมีฐานะที่ร่ำรวยกว่า

‘ช่างน่ารังเกียจนัก!’

เมื่อเห็นท่าทีของเธอ เจอรัลด์ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา จากนั้นเขาก็ขับรถแซงขึ้นไป และไปจอดข้างหน้าเธอ