บทที่ 1210

“ฉันขอบอกอีกครั้งว่า ไม่ต้องห่วงนะสาวน้อย! เราจะทำให้มันเร็ว ถ้าเธอเชื่อฟังเราเป็นอย่างดี แล้วฉันก็ยังจะจ่ายเงินให้เธอด้วยนะ… ถ้าเธอทำให้ฉันพอใจแค่นั้นแหละ! เธอจะได้เอาเงินนี้ไปช่วยชีวิตแม่ของเธอ เพราะฉะนั้น สิ่งที่ฉันจะให้เธอทำมันก็สมเหตุสมผลดีนะ!” หัวหน้าตะโกน ก่อนจะกระชากแขนของเชอรี่ จนกระติกน้ำร้อนของเธอร่วงลงพื้นทันที!

อาหารที่เชอรี่เตรียมไว้ให้แม่ของเธอหกกระจัดกระจายเต็มพื้น จากนั้นหัวหน้าแก๊งก็เอามือปิดปากเชอรี่ แล้วลากตัวเธอขึ้นรถคันหนึ่งของพวกเขาไป!

เมื่อเห็นเช่นนั้น ชายอีกห้าคนที่เหลือก็หัวเราะด้วยความตื่นเต้นและสะใจ

อย่างไรก็ตาม เสียงหัวเราะของชายคนหนึ่งก็ต้องหยุดชะงักอย่างฉับพลัน เมื่อเขาถูกใครบางคนดึงใบหูข้างขวาอย่างแรง! และก่อนที่เขาจะได้โต้ตอบอะไร เสียงของเนื้อที่ฉีกขาดก็ดังขึ้น เขาส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด และใบหน้าซีกหนึ่งของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด!

จากนั้นเจอรัลด์ก็โยนใบหูที่เขาดึงหลุดออกมาลงบนพื้น มือข้างหนึ่งของเขากำลังถือแท่งเหล็กที่เก็บมาได้จากข้างทาง

เขาเอาแท่งเหล็กนั้นฟาดไปที่หัวของชายคนนั้นจนร่วงลงไปกองกับพื้น จนเขาก็ชักกระตุกพร้อมกับมีน้ำลายฟูมปาก!

ทันทีที่ชายคนอื่น ๆ เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับพรรคพวก พวกเขา ก็รู้สึกตื่นกลัวเป็นอย่างมาก หัวหน้าแก๊งรีบกระโดดลงมาจากรถด้วยสีหน้าที่หวาดผวา

“ไอ้สารเลว! กล้าดียังไงมาขัดจังหวะพวกเรา! แกอยากจะรนหาที่ตายใช่ไหม?!” ชายหน้าตาอำมหิตคำรามเสียงดัง ก่อนจะปลดมีดที่เหน็บอยู่ตรงเอวของเขาออกมา

แต่ก่อนที่หัวหน้าแก๊งจะพุ่งเข้าจู่โจมเจอรัลด์ ชายอีกคนที่ดึงมีดออกมาถือไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว ก็พุ่งเข้าหาเจอรัลด์ เพื่อหมายจะแทงเขา!

แต่ถึงกระนั้น เจอรัลด์ก็ว่องไวกว่าเขาหลายเท่า

เจอรัลด์เอามือคว้าใบหูของผู้โจมตี จากนั้นก็บิดมันด้วยแรงมหาศาล ตามมาด้วยเสียงเนื้อที่ฉีกขาดและเสียงร้องอันแสนเจ็บปวดทรมานดังขึ้นทั่วบริเวณอีกครั้ง

เจอรัลด์ทำเหมือนเดิมทุกอย่าง คือเอาแท่งเหล็กฟาดหัวของชายคนที่เขาเพิ่งดึงหูจนขาด และตามคาด ชายคนนั้นล้มลงไปนอนชักน้ำลายฟูมปาก ไม่ต่างอะไรจากชายคนแรกเลย